สิทธิพิเศษที่แม้แต่ซูเปอร์วีไอพียังไม่มี

"เซี่ยชิว ที่มาของเพื่อนเธอนี่มันยังไงกันหรอ"

ทุกคนเดินตามพนักงานและเย่เฟิงไปยังเขตออนเซ็นเถียนชื่อ

เมื่อผู้กำกับพบโอกาส เขาจึงรีบถามเซี่ยชิวเกี่ยวกับเรื่องนี้ทันที

สมาชิกหลักหลายคนในทีมเองก็รู้สึกสงสัยมากเช่นกัน

"ฉันก็ไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาหรอกค่ะ พวกเราเพิ่งเคยเจอกันแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นเอง" เซี่ยชิวตอบอย่างตรงไปตรงมา

แต่เห็นได้อย่างชัดว่าคนอื่น ๆ ไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูดเลย

ถ้าพบกันแค่ไม่กี่ครั้งจริงๆ อีกฝ่ายจะเต็มใจยอมช่วยเหลือแบบนี้ได้อย่างไร?

"แต่ที่บทของเราได้รับการอนุมัติเป็นเพราะความสัมพันธ์ของเขา" เซี่ยชิวพูดเสริม

ซึ่งเมื่อได้ยินคำพูดนี้หลายคนก็ตกใจทันที

พวกเขาสงสัยมาโดยตลอด ทั้ง ๆ ที่พวกเขาก็มีความสัมพันธ์ที่คอยให้ความช่วยเหลือมากมาย แต่บทนี้ไม่เคยได้รับการอนุมัติเลยแม้แต่ครั้งเดียว

อย่างไรก็ตาม จู่ ๆ เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากเซี่ยชิวว่าบทได้รับการอนุมัติให้ถ่ายทำได้

พวกเขาต่างคาดเดาว่าใครกันที่มีอำนาจมหาศาล?

โดยที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน คนคนนั้นก็คือชายหนุ่มคนนี้

ชั่วขณะหนึ่ง สมาชิกหลักหลายคนของทีมงานภาพยนตร์รู้สึกหวาดกลัวต่อเย่เฟิง

ท่ามกลางเสียงพูดคุย ในที่สุดพวกเขาก็เดินเข้ามาถึงออนเซ็นเถียนชื่อ

ทุกคนต่างตกตะลึงกับทิวทัศน์ที่สวยงามตรงหน้า

การตกแต่งภายในอันงดงามของออนเซ็นเถียนชื่อนั้นผสมผสานองค์ประกอบแบบคลาสสิกและสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว

มีสระน้ำพุร้อนขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางซึ่งเต็มไปด้วยหมอกสีขาว

ทำให้ทั้งหมดดูเหมือนแดนสวรรค์

ทีมงานทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองดูด้วยความตื่นตาตื่นใจ

เซี่ยชิวอุทานด้วยความประหลาดใจ "ที่นี่สวยงามมากเลย!"

เย่เฟิงที่เดินอยู่ข้าง ๆ เธอพูดด้วยท่าทางสงบนิ่ง "นั่นสินะครับ"

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซี่ยชิวก็อดไม่ได้ที่จะม้วนริมฝีปากของเธอ

ท่าทางที่สงบนิ่งนั่นต่อหน้าสิ่งสวยงามแบบนี้มันอะไรกัน?

"ฉันขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ"

พูดจบ เซี่ยชิวก็ทำหน้ามุ่ยแล้วเดินออกไปทันที

เย่เฟิงส่ายหัวด้วยรอยยิ้มและเดินไปนั่งยังจุดพัก

จากนั้น พนักงานที่เฝ้าประตูทางเข้าก็เข้ามาพร้อมกับเครื่องดื่มและพูดด้วยความสุภาพว่า "คุณครับ ผมต้องขอโทษด้วยที่เมื่อกี้ใช้น้ำเสียงหยาบกระด้าง"

เนื่องจากอีกฝ่ายมีบัตรซูเปอร์วีไอพีหมายเลข 001 สถานะของเขาจึงต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

มันมากพอที่จะไล่เขาออกจากที่นี่ด้วยการพูดเพียงครั้งเดียว

เย่เฟิงรับเครื่องดื่มและจิบอย่างใจเย็น "มันเป็นหน้าที่ของคุณที่ต้องเฝ้าประตู ดังนั้นผมเลยไม่ได้ติดใจอะไร"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พนักงานก็รีบขอบคุณเขาอย่างรวดเร็ว

ขณะเดียวกันเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวชายหนุ่มคนนี้

เย่เฟิงเพิกเฉยต่อเขาและหันไปชื่นชมทิวทัศน์ของออนเซ็นเถียนชื่อ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทำไมที่นี่กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับรีสอร์ทน้ำพุร้อนจงไห่

ทิวทัศน์นี้ช่างงดงามจริง ๆ

ในขณะที่กำลังเพลิดเพลิน เย่เฟิงก็ได้ยินเสียงของเซี่ยชิวดังมาจากทางข้างหลัง "คุณกำลังมองอะไรอยู่หรอ"

เย่เฟิงหันกลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ทันใดนั้นเขาก็แข็งทื่อไปทั้งตัว

ในเวลานี้ เซี่ยซิวสวมเสื้อคลุมสีขาวยืนอยู่ด้านหลังของเขาด้วยเท้าเปล่า

ผมยาวสลวยปลิวไสว

ลมกระโชกพัดมาทำให้เธอดูสวยมากขึ้นกว่าเดิม

มันสวยงามยิ่งกว่าทิวทัศน์ในเถียนชื่อ

หัวใจของเย่เฟิงเต้นอย่างรุนแรง

เมื่อเห็นการแสดงออกนี้ของเขา เซี่ยชิวก็รู้สึกดีใจอย่างลับ ๆ

เธอเก็บความเขินอายไว้แล้วทำหน้าจริงใจ "คุณเย่ มันไม่สุภาพเลยนะคะที่คุณมองผู้หญิงด้วยสายตาแบบนั้น"

เย่เฟิงรีบไอสองครั้งกลบเกลื่อนและมองไปทางอื่นทันที

เป็นเรื่องยากมากที่เซี่ยชิวจะได้เห็นเขามีท่าทางแบบนี้ เธอจึงกลั้นขำไว้ไม่ไหวและระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

ฉากนี้ทำให้เย่เฟิงตระหนักได้ทันทีว่าเธอจงใจแกล้ง

เขาจ้องมองเธออย่างว่างเปล่าด้วยความโกรธ

ปฏิสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างทั้งสองคนตกอยู่ในสายตาของผู้จัดการหวังซึ่งอยู่ไม่ไกล

และมันก็ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างมาก

หลังจากได้พบกับเขามาสามสี่ครั้ง เธอก็เข้าใจถึงอิทธิพลของเย่เฟิงอย่างชัดเจน

ความยิ่งใหญ่ของชายหนุ่มคนนี้เกินความคาดหมายของเธอ

ทุกครั้งที่พวกเธอไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่เป็นปัญหาได้ด้วยความพยายามทั้งหมด พวกเธอก็จะได้รับความช่วยเหลือจากเย่เฟิงและผ่านปัญหาพวกนั้นไปได้อย่างง่ายดาย

เท่านี้เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ความแข็งแกร่งที่น่ากลัวของเขา

หากเซี่ยชิวมีเย่เฟิงเป็นผู้สนับสนุนในอนาคต เส้นทางในวงการบันเทิงของเธอก็ไม่ต่างอะไรไปจากเดินบนกลีบกุหลาบใช่หรือไม่?

และถ้าเซี่ยชิวโด่งดัง ผู้จัดการอย่างเธอก็จะได้รับผลพลอยได้ไปโดยธรรมชาติ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็มีความคิดบางอย่างในใจ

…

ในขณะที่เย่เฟิงและเซี่ยชิวกำลังพูดคุยกัน จู่ ๆ เสียงอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

ทั้งสองหันกลับไปมอง และพบว่าผู้กำกับกำลังโต้เถียงกับพนักงานคนก่อนอีกครั้ง

"เกิดอะไรขึ้น ? "

เมื่อเห็นว่าทั้งสองเริ่มมีปากเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ เย่เฟิงจึงเข้าไปขัดขวาง

ผู้กำกับรีบอธิบาย "คุณเย่ เราต้องการจัดฉากที่นี่ใหม่เพราะความจำเป็นในการถ่ายทำ แต่เขาห้ามไม่อนุญาต"

พนักงานพูดด้วยความเสียใจ "คุณเย่ ของตกแต่งในเถียนชื่อมีราคาแพงมาก ถ้าผมปล่อยให้พวกเขาทำตามใจชอบและเกิดมีอะไรเสียหายขึ้นมา ผมคงแบกรับค่าเสียหายไว้ไม่ไหว"

เย่เฟิงโบกมือ "ไม่เป็นไร ปล่อยให้พวกเขาทำไปเถอะ ผมจะเป็นคนรับผิดชอบเองหากมีปัญหาอะไรขึ้นมา"

น้ำเสียงของพนักงานแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย "คุณเย่ แม้ว่าคุณจะเป็นซูเปอร์วีไอพีของเราที่นี่ แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์ดัดแปลงเถียนชื่อตามใจทั้งนั้น เว้นแต่จะได้รับการอนุมัติจากประธานของเรา"

เซี่ยชิวและคนอื่น ๆ ทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนี้

เพราะถึงเย่เฟิงจะเป็นซูเปอร์วีไอพี แต่เรื่องในครั้งนี้น่าจะอยู่เกินขอบเขตของเขาจริง ๆ

เย่เฟิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างใจเย็นและโทรหาหัวเหวินหมิง

จากนั้นเขาก็พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างใจเย็น

หัวเหวินหมิงรีบขอโทษ "คุณเย่ ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น คุณช่วยส่งโทรศัพท์ให้พนักงานหน่อยครับ"

เย่เฟิงไม่พูดอะไรอีกและยื่นโทรศัพท์ให้พนักงานโดยตรง

พนักงานรับโทรศัพท์อย่างลังเล "คุณหัวเหวินหมิง ผมชื่อจ้าวเสี่ยวหมิง..."

ทันทีที่เขาเปิดปาก เขาก็ได้ยินเสียงโกรธของหัวเหวินหมิงแทรกขึ้นมา

"นายตาบอดหูหนวกหรือไง คุณเย่เป็นประธานคนใหม่ของรีสอร์ทแห่งนี้แล้ว แม้แต่ตัวฉันก็ยังต้องฟังคำพูดของเขาเลย แล้วนายมีสิทธิ์อะไรไปห้ามไม่ให้เขามิทราบ นายยังอยากจะทำงานอยู่หรือเปล่า..."