โอกาสยุติความสัมพันธ์จอมปลอม

ในขณะที่หลูเซียวหยากำลังสิ้นหวัง

เธอก็รู้สึกว่าแขนของตัวเองถูกดึงโดยมือของใครบางคน

"ฝึบ…"

รถบรรทุกพุ่งผ่านเธอไปแบบฉิวเฉียด

ลมที่แรงและเฉียบคมพัดเข้าหน้าของเธอจนรู้สึกเจ็บแสบ

หลังจากตั้งสติได้ หลูเซียวหยาก็รีบเงยหน้าขึ้น

และเธอก็เห็นใบหน้าที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เย่เฟิง?

ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

ในระหว่างที่เหตุการณ์กำลังเกิดขึ้น เย่เฟิงนั้นได้มองดูรถบรรทุกอยู่ตลอด

และเขาก็สังเกตเห็นดวงตาอันดุร้ายของคนขับที่นั่งอยู่ด้านใน

มันเต็มไปด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า

เห็นได้อย่างชัดเจนว่านี่ไม่ใช่อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

แต่เป็นการฆาตกรรมที่มีการเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าอย่างดีแล้ว

ซึ่งสิ่งนี้ก็ทำให้เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะงงงวย

เบื้องหลังของหลูเซียวหยามันยังไงกัน?

ทำไมถึงมีคนคิดที่จะฆ่าเธอ?

"คุณโอเคหรือเปล่าครับ?"

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนและรีบถามออกไป

"ฉันสบายดี ขอบคุณมากเลย"

ใบหน้าสวยของหลูเซียวหยายังคงซีดเผือด แต่น้ำเสียงของเธอนั้นดูสงบนิ่งมาก

ซึ่งสิ่งนี้ก็ยิ่งทำให้เย่เฟิงประหลาดใจมากขึ้นกว่าเดิม

ถ้าเป็นหญิงสาวทั่วไปต้องมาเผชิญกับเหตุการณ์เสี่ยงตายแบบนี้ละก็คงจะพูดอะไรไม่ออกอยู่นานแน่นอน

แต่หลูเซียวหยากลับสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

"ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้" หลูเซียวหยาปัดผมยาวที่ยุ่งเหยิงของเธอและออกมาจากอ้อมแขนของเย่เฟิง

"ผม...กำลังจะไปมหาวิทยาลัย แต่ระหว่างทางที่ขับผ่าน ผมก็บังเอิญเห็นคุณกำลังทะเลาะกับคนอื่นอยู่พอดี..."

เย่เฟิงกำลังจะอธิบาย

แต่ทันใดนั้นเขาก็เหลือบเห็นชายที่เข้ามาทะเลาะกับหลูเซียวหยากำลังจะหลบหนี

เขาจึงรีบตามไปจับชายคนนั้นไว้ทันที

เนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้เป็นการฆาตกรรมโดยเจตนา ผู้ชายที่จงใจรบกวนหลูเซียวหยาและผลักเธอไปที่สี่แยกในช่วงเวลาที่รถบรรทุกขับมาจะต้องเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไม่ผิดแน่

"ใครเป็นคนส่งแกมา" เย่เฟิงบิดแขนของเขาไปด้านหลังและจับกดลงกับพื้นอย่างรุนแรง

"นายกำลังพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจที่นายพูดเลย!" ใบหน้าของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้และตอบปฏิเสธกลับมา

"ไม่เข้าใจ? งั้นเดี๋ยวฉันจะทำให้แกเข้าใจเอง ” เย่เฟิงดึงแขนของเขาอย่างแรง

"อ๊าก...ฉันจะยอมพูดแล้ว" ชายคนนั้นกรีดร้อง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"อย่าได้คิดจะเล่นตุกติกกับฉันเชียวล่ะ" น้ำเสียงของเย่เฟิงค่อนข้างหนักแน่น

"เมื่อกี้ฉันกำลังจะไปทำงานที่บริษัท แต่จู่ๆ ก็มีคนมาบอกให้ไปก่อกวนผู้หญิงคนนั้นแรกกับเงิน 2000 หยวน ฉันอยากได้เงินก็เลยตกลงรับไป…"

ชายคนนั้นสารภาพอย่างตรงไปตรงมา

"แบบนี้นี่เอง แต่ฉันคิดว่าแกยังไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดนะ" เย่เฟิงออกแรงบีบมืออีกครั้ง

"ที่ฉันพูดมาเป็นความจริงทั้งหมดแล้ว นอกเหนือจากนี้ฉันไม่รู้จริงๆ..." ชายผู้นั้นรีบร้องขอความเมตตา

หลังจากได้ฟังเรื่องราวของชายคนนี้ ใบหน้าที่สวยงามของหลูเซียวหยาก็ซีดเผือดอีกครั้ง

เธอไม่คิดมาก่อนว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะเป็นแผนฆาตกรรมตัวเธอ

ถ้าไม่ใช่เพราะเย่เฟิงเข้ามาช่วยไว้ได้ทันเวลา

ในตอนนี้เธอคงได้ตายอย่างน่าอนาถไปแล้ว...

เมื่อเห็นว่าชายคนนี้ไม่สามารถอธิบายอะไรได้อีก เย่เฟิงก็เงยหน้าขึ้นมาและหันมองไปที่หลูเซียวหยา "ให้ผมโทรแจ้งตำรวจหรือเปล่า"

หลูเซียวหยาขมวดคิ้วและคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ปล่อยเขาไปเถอะ"

เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะผงะ "ปล่อยเขาไปงั้นหรอ?"

หลูเซียวหยาพยักหน้า "เขาแค่ถูกใช้ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรง เดี๋ยวฉันจะหาทางสืบว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เอง"

เมื่อเห็นว่าเธอพูดเช่นนั้น เย่เฟิงก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องปล่อยเขาไป

ชายคนนั้นวิ่งหนีด้วยท่าทางหวาดกลัวและหายไปในพริบตา

"ให้ผมไปส่งมั้ย?" เย่เฟิงหันไปมองหลูเซียวหยาที่เดินโซซัดโซเซไม่เป็นธรรมชาติ

"ไม่จำเป็น ฉันขับรถเองดะ ..." ก่อนที่หลูเซียวหยาจะพูดจบ เธอก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและกำลังจะล้มลงกับพื้น

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" เย่เฟิงมีการตอบสนองที่ฉับไวและรีบเข้ามาช่วยประคองเธอไว้ได้ทัน

"ดูเหมือน...ข้อเท้าของฉันจะเคล็ด" หน้าผากของหลูเซียวหยามีเหงื่อจำนวนมากไหลออกมา

เนื่องจากเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป เธอจึงตกอยู่ในภวังค์และไม่ทันได้สังเกตเห็นความเจ็บปวด

"ขาบวมขนาดนี้คงขับรถไม่ไหวหรอกนะ เดี๋ยวผมไปส่งให้เอง" เย่เฟิงพาเธอเข้าไปในรถของเขาโดยไม่รอคำตอบใดๆ

"คุณจะไปที่ไหน?"

"ตึกหยินฮุย" หลูเซียวหยาพูดชื่อสถานที่ที่เธอกำลังจะไป

"ตึกหยินฮุย?" เย่เฟิงผงะเมื่อได้ยินเช่นนั้น

บริษัทหลักทรัพย์ตงอันที่ซูหมานทำงานอยู่ตั้งอยู่ในตึกหยินฮุย

มันบังเอิญเกินไปหรือเปล่า?

"ใช่แล้ว บริษัทของพ่อฉันอยู่ที่นั่น มีอะไรหรือเปล่า" หลูเซียวหยาอดไม่ได้ที่จะแปลกใจเมื่อเห็นการแสดงออกของเย่เฟิง

"ไม่มีอะไร เราไปกันเถอะ" เย่เฟิงส่ายหัวและไม่ได้อธิบายอะไรมากมาย

จากนั้นเขาก็สตาร์ตรถและขับตรงไปทันที

ประมาณ 20 นาทีต่อมา เย่เฟิงก็ขับมาถึงชั้นล่างของตึกหยินฮุย

หลังจากจอดรถเสร็จ เขาก็เดินไปประตูฝั่งข้างคนขับ และช่วยหลูเซียวหยาลงมา

เนื่องจากขาใช้การไม่ได้ เธอจึงต้องทิ้งน้ำหนักตัวไปทางเย่เฟิง

เป็นผลให้ต้องมีการสัมผัสทางกายระหว่างคนทั้งสองอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

เดียวกับสิ่งนี้ เย่เฟิงไม่มีความละเขินอายแต่อย่างใด

แต่การแสดงออกของหลูเซียวหยานั้นดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด

แม้เธอจะโตแล้วก็ตาม แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสใกล้ชิดกับบุคคลต่างเพศ

เย่เฟิงคอยพยุงเธอและกำลังจะเดินเข้าไปในตึกหยินฮุย

"เย่เฟิง!"

ทันใดนั้นเอง เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขา

ซึ่งในน้ำเสียงนี้ก็ดูเหมือนว่าจะมีร่องรอยของความโกรธปะปนอยู่ด้วย

เขามองย้อนกลับไป และเห็นซูหมานยืนอยู่ข้างหลังด้วยใบหน้าซีดขาว

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร ซูหมานก็ชี้ไปที่หลูเซียวหยาด้วยความโกรธ "เธอคนนี้คือใคร"

ผู้คนที่เข้าออกจากตึกหยินฮุยต่างหยุดดูทันทีเมื่อได้ยินเสียงนี้

ซึ่งในหมู่ผู้คนที่หยุดดูก็มีเพื่อนร่วมงานหลายคนของซูหมานอยู่ด้วยหลายคน

ทันใดนั้นเอง เย่เฟิงก็นึกถึงสิ่งที่ซูหมานบอกเขาเมื่อวาน

เธอบอกว่าเธอไม่ต้องการแสร้งทำเป็นคู่รักกับเขาอีกต่อไปและต้องการหาโอกาสเลิกกับเขาอย่างเป็นทางการ

ไม่ผิดแน่ เธอจะต้องใช้เหตุการณ์นี้เป็นข้ออ้างในการเลิกกับเขาแน่นอน

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เย่เฟิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสวมวิญญาณนักแสดง "ที่รัก ฟังคำอธิบายของผมก่อน..."

ซูหมานปิดหูของเธอทันที "ไม่ฟัง ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เมื่อวานคุณยังบอกว่าคุณรักฉันคนเดียวอยู่เลย แต่วันนี้คุณกับไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น คุณไม่สนใจความรู้สึกของฉันแม้แต่นิดเดียว"

เมื่อเห็นทักษะการแสดงที่เกินจริงของเธอ เย่เฟิงก็พูดไม่ออกเล็กน้อย "เธอกับผมเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ"

ซูหมานจ้องมองไปที่เขาอย่างเจ็บปวดใจ "เพื่อนงั้นหรอ? คุณกอดกันแน่นขนาดนี้ ยังจะกล้าบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกันอีกหรือไง?"

"เย่เฟิง ฉันเห็นธาตุแท้ของคุณหมดแล้ว เราเลิกกันเถอะ!"

"คุณเดินไปในทิศทางของคุณ ส่วนฉันก็จะเดินไปในทิศทางของตัวเอง เราไม่จำเป็นต้องข้องเกี่ยวกันอีกต่อไป!"

หลังจากพูดจบ เธอก็เดินกระทืบเท้าหายเข้าไปในตึกทันที

เหลือเพียงแค่กลุ่มคนที่กำลังตกตะลึงอยู่ท่านั้น!