ไม่เคยเจ็บใจเท่านี้

"คุณถัง ในฐานะที่เราก็สนิทกันพอสมควร ฉันหวังว่าคุณจะไม่กลับไปพูดเรื่องนี้ให้เจ้านายของคุณฟังหรอกนะ" ชายวัยกลางคนรีบเสริมหลังจากบ่น

เมื่อถังหยูเต๋อได้ยิน เขาก็หัวเราะแห้งๆ ออกมาทันที "ประธานเกา ฉันยังไม่มีเวลาก็เลยยังไม่ได้แนะนำให้คุณได้รู้จัก คนที่อยู่ข้างๆ ฉันตอนนี้ก็คือเจ้านายคนใหม่ของตึกหยินฮุยของเรา คุณเย่เฟิง"

จากนั้นเขาก็รีบหันหน้าไปมองเย่เฟิง "คุณเย่ นี่คือคุณเกาจินซี เป็นประธานโรงแรมสตาร์"

เมื่อได้ยินการแนะนำตัวของถังหยูเต๋อ เกาจินซีก็ก็มองไปที่เย่เฟิงอย่างว่างเปล่า "เจ้านายคนใหม่อย่างงั้นเหรอ?"

ในตอนแรกที่เขาเห็นเย่เฟิง ด้วยความยังหนุ่ม เขาจึงคิดว่าเย่เฟิงเป็นลูกน้องของถังหยูเต๋อ ดังนั้นเขาจึงบ่นเรื่องค่าเช่าอย่างไม่เกรงใจ

แต่โดยไม่คาดคิด เจ้าของตึกแห่งนี้กลับอยู่ตรงหน้า...

สิ่งที่น่าอายที่สุดในโลกคือการนินทาให้คนที่กำลังโดนนินทาอยู่ได้ยิน

เย่เฟิงยิ้มอย่างเมินเฉยและยื่นมือออกไป "สวัสดีครับประธานเกา นี่เป็นครั้งแรกที่เราพบกัน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"

เกาจินซีรีบคว้ามือของเย่เฟิงด้วยสีหน้าขอโทษ "คุณเย่ สิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อกี้เป็นเพียงเรื่องไร้สาระเท่านั้น อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะครับ"

เย่เฟิงหัวเราะออกมาทันที "ประธานเกาเปลี่ยนสีเร็วจังเลยนะครับ ผมชอบบุคลิกแบบนี้จริงๆ ถ้าประธานเกาคิดว่าค่าเช่าค่อนข้างสูง งั้นเดี๋ยวผมจะทำข้อเสนอลดราคาค่าเช่าให้คุณเอง"

เกาจินซีโบกมืออย่างรวดเร็ว "คุณเย่ ได้โปรดอย่าทำเช่นนั้นเลย ผมยินดีจ่ายค่าเช่าตามสัญญาเดิม"

เมื่อเห็นว่าเขายังยืนกราน เย่เฟิงก็ไม่พูดอะไรอีกต่อไป

จากนั้น เกาจินซีก็ได้เซ็นสัญญาเช่ากับถังหยูเต๋อ

เย่เฟิงมองไปที่ค่าเช่าในสัญญาในราคาเกือบ 10 ล้านหยวนต่อปี ซึ่งถือว่าเป็นตัวเลขที่ค่อนข้างมาก

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาถึงทำเลที่ตั้งของตึกหยินฮุย และสิ่งอำนวยความสะดวกสนับสนุนที่ไม่ธรรมดา มันก็นับว่าสมเหตุสมผลกับราคาเช่นกัน

หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น เย่เฟิงก็เตรียมจะเดินออกจากสำนักงานไปกับถังหยูเต๋อ

แต่ทันใดนั้น เกาจินซีก็ได้คว้าแขนของเขาเอาไว้และยัดบัตรห้องใส่ไปในมือ

"คุณเย่ นี่คือบัตรเข้าใช้ห้องสำหรับประธานาธิบดี เป็นห้องที่พิเศษที่สุดของเรา ผมจะจองไว้ให้คุณตลอดทั้งปี ต้องขอโทษที่เสียมารยาทก่อนหน้านี้ด้วยนะครับ"

เย่เฟิงกำลังจะปฏิเสธ

เกาจินซีไม่พอใจเล็กน้อย "ถ้าคุณปฏิเสธ นั่นจะเท่ากับว่าคุณมีความแค้นอยู่ในใจ คุณต้องการให้ผมคุกเข่าและกราบขอโทษคุณหรือไม่"

เย่เฟิงพ่ายแพ้ต่อความพยายามของเขา และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรับบัตรห้องไว้

จากนั้นเกาจินซีก็เผยรอยยิ้มออกมา "ต้องแบบนี้สิ คุณเย่ เชิญไปเยี่ยมชมห้องก่อนดูก่อนมั้ยครับ ถ้าไม่พอใจตรงไหนก็บอกได้เลย เดี๋ยวผมจะปรับแก้ให้เป็นการส่วนตัว"

ขณะที่เขาพูด เขาก็ลดเสียงลงอย่างมีเลศนัย "นอกจากนี้ผมยังได้เตรียมของขวัญลึกลับเอาไว้ให้คุณเย่ด้วย และผมเชื่อว่าคุณเย่จะต้องชื่นชอบมันมากอย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เย่เฟิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินไปยังห้องที่ตรงกับหมายเลขบัตร

ไม่นาน เขาก็มาถึงห้องประธานาธิบดีที่สงวนไว้สำหรับเขาแล้วก็รูดบัตรเดินเข้าไป

ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นฉากที่ทำให้เลือดกำเดาแทบไหลออกมา

บนโซฟาที่หรูหราอย่างยิ่งในห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางเป็นพิเศษ มีผู้หญิงที่ดูเกียจคร้านกำลังนอนอยู่

ที่สำคัญคือเสื้อผ้าของผู้หญิงคนนั้นมีน้อยชิ้นและเซ็กซี่มาก ส่วนสำคัญต่างๆบนร่างกายของเธอแทบจะสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

"ขอโทษด้วยครับ เหมือนว่าผมจะเข้ามาผิดห้อง"

เย่เฟิงพยายามไม่ให้เลือดกำเดาไหลและรีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็เช็คหมายเลขห้องอยู่หลายครั้ง

มันถูกแล้วหนิ

เราเข้าถูกห้องแล้ว!

เป็นไปได้ไหมว่าเกาจินซีจะให้บัตรห้องมาผิด

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับไปที่ห้องทำงานของประธาน

เกาจินซีผู้หมกมุ่นอยู่กับงานของเขาตกตะลึงทันทีเมื่อเห็นเย่เฟิงกลับมา "ทำไมคุณเย่ถึงกลับมาเร็วจัง หรือว่าเป็นเพราะคุณจะไม่พอใจกับของขวัญที่ผมเตรียมไว้ให้"

เย่เฟิงยิ้มเจื่อนๆ "ประธานเกาหยิบบัตรห้องผิดให้ผมหรือเปล่า? ในห้องนั้นมีคนอยู่แล้วนะครับ"

เกาจินซีตกตะลึงเล็กน้อย "นั่น... เป็นของขวัญที่ผมเตรียมไว้ให้คุณเย่เอง! คุณไม่ชอบอย่างงั้นหรอ? ต้องขอโทษด้วยสำหรับความไม่รอบคอบของผม ขอโทษจริงๆครับ..."

เย่เฟิงรู้สึกเสียใจทันทีหลังจากได้ยินคำอธิบายของเขา

ผู้หญิงคนนั้นคือของขวัญสำหรับเขาอย่างงั้นหรอ?

บัดซบ ดันปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือไปได้

ความงามคุณภาพสูงในชุดสวยๆแวบเข้ามาในความคิดของเขาอีกครั้ง และเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคันเนื้อคันตัว

แต่เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว

ถ้าเขากลับไปคงจะดูไม่ดีเท่าไหร่

เห็นทีคงต้องแกล้งทำเป็น "สุภาพบุรุษผู้ซื่อสัตย์" จนถึงที่สุด

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เย่เฟิงก็โบกมือให้เกาจินซีอย่างใจเย็น

"ประธานเกา ผมยังเด็กอยู่เลย และผมก็ต้องการทุ่มพลังทั้งหมดที่มีให้กับงาน ไม่ได้อยากหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเพศ ดังนั้นผมหวังว่าคุณจะไม่ทำเรื่องแบบนี้ในอนาคตอีกนะครับ"

หลังจากได้ยินประโยคนี้ ความเคารพของเกาจินซีที่มีต่อเย่เฟิงก็เพิ่มพูลขึ้นทันที

"ทั้งๆที่ผมมีอายุเยอะกว่าคุณเย่แท้ๆ แต่ผมกับคิดเรื่องแบบนี้ไม่ได้ ช่างน่าละอายใจจริงๆ"

เมื่อได้ยินคำพูดยกยอ เย่เฟิงก็หน้าแดงขึ้นมาเอง "ประธานเกา เชิญคุณทำงานของคุณไปได้เลย ผมมีอย่างอื่นต้องทำ ขอตัวก่อนนะครับ"

เกาจินซีรีบลุกขึ้นและเดินไปส่งเขาเป็นการส่วนตัว

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง เย่เฟิงก็อยากจะร้องไห้ออกมา

เขาเสียใจมากจริงๆ

อุตส่าห์มีหญิงสาวสวยมานอนอยู่ตรงหน้ารอให้เขาทำอะไรก็ได้ตามใจทั้งที

แต่เขากลับไม่ได้ทำอะไรเธอเลย

เจ็บใจที่สุด!

ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจ็บใจเท่านี้มาก่อนเลย!

ขณะที่เขาเดินออกจากตึกหยินฮุยพร้อมกับถอนหายใจ เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง "เย่เฟิง ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่อีก"

เย่เฟิงที่กำลังเดินคอตกเพราะรู้สึกเสียใจค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา และพบกับหลูเซียวหยาที่กำลังมองเขาด้วยรอยยิ้ม