โอกาสพิเศษ!

"ผมไปทำอะไรมานิดหน่อยน่ะ"

เย่เฟิงตอบแบบครึ่งๆ กลางๆ กลับไป

"ขอโทษแฟนใช่หรือเปล่า?"

หลูเซียวหยามีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

"ไม่ใช่ ผมยังเอิญเจอคนรู้จักน่ะเลยคุยกันนิดหน่อย... แล้วเท้าของคุณเป็นยังไงบ้างล่ะ ให้ผมพาไปที่โรงพยาบาลมั้ย"

เย่เฟิงไม่ต้องการคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง

"ไม่เป็นไร ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้วล่ะ และก็ขอบคุณมากเลยนะที่มาส่งฉันที่นี่"

หลูเซียวหยามองเขาอย่างซาบซึ้ง

"มันเรื่องแค่นี้เอง ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ"

เย่เฟิงโบกมือไปมา

"ใกล้จะเที่ยงแล้ว ฉันขอเลี้ยงอาหารมื้อเที่ยงเป็นการตอบแทนที่คุณช่วยชีวิตของฉันเอาไว้ได้หรือเปล่า"

หลูเซียวหยามองดูนาฬิกาและเสนอขอเลี้ยงอาหารเย่เฟิง

"นี่คุณจะตอบแทนคนที่ช่วยชีวิตคุณเอาไว้ด้วยการเลี้ยงอาหารแค่มื้อเดียวอย่างงั้นหรอครับ?"

เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะล้อเล่น

"ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะตอบแทนด้วยการเลี้ยงอาหารแค่ครั้งเดียว ฉันแค่อยากขอบคุณและพูดคุยกับคุณเลยชวนไปทานอาหาร แล้วคำตอบของคุณล่ะ?

ใบหน้าของหลูเซียวหยาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

แต่ในขณะที่เย่เฟิงกำลังจะตอบตกลง

โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หมายเลขผู้โทร - หลินเฉียนเฉียน

"ฮัลโหล คุณเย่ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนหรอคะ?"

เสียงของหลินเฉียนเฉียนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"ตอนนี้ผมออกมาทำธุระข้างนอกน่ะครับ คุณมีอะไรหรือเปล่า"

เย่เฟิงยิ้มอย่างขอโทษให้หลูเซียวหยาและเดินออกไป

"คุณกลับมาตอนนี้ได้หรือเปล่า ฉันมีเรื่องด่วน"

เสียงของหลินเฉียนเฉียนมีความกังวลเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้น บ้านผมไฟไหม้อย่างงั้นหรอ"

เย่เฟิงพูดติดตลก

"ไม่ใช่ ตอนนี้มีคนสนใจบ้านของคุณ คุณสามารถกลับมาที่บ้านก่อนได้หรือเปล่า"

หลินเฉียนเฉียนรีบอธิบาย

"อะไรกัน ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ซะอีก ช่วยบอกเขาให้หน่อยว่าผมคงกลับไปไม่ได้อีกสักพัก ให้เขามาวันพรุ่งนี้แทน"

เย่เฟิงพูดจบและกำลังจะวางสาย

"ไม่ได้ ไม่ได้นะคะ คนคนนี้ค่อนข้างพิเศษมาก คุณจะต้องกลับมา"

หลินเฉียนเฉียนดูแข็งกล้ากับเย่เฟิงผิดปกติ

"เขาพิเศษยังไงหรอ? เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะมีสามหัวและหกแขน?"

เย่เฟิงยังคงพูดติดตลกอยู่

"ไม่ใช่ ผู้ชายคนนี้คือ…คุณหม่า!"

หลินเฉียนเฉียนเธอตะโกนออกมา เธอไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นของเธอได้อีกต่อไป

"ใครคือคุณหม่า"

เย่เฟิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย

"คุณไม่รู้จักคุณหม่างั้นหรอ? เขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงในโลกโซเชียล ประธานแห่งเพนกวินกรุ๊ป และเป็นหนึ่งในบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศจีน..."

หลินเฉียนเฉียนอธิบายเกี่ยวกับตัวตนของเขามากมายในการพูดแค่อึดใจเดียว

จากน้ำเสียงของเธอ เห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีความเกรงกลัวเจือปนอยู่ ราวกับประชาชนที่กำลังพูดถึงราชา

ตอนนี้ เย่เฟิงได้รู้แล้วว่าคุณหม่าคือใคร และเขาก็รู้สึกประหลาดใจเกี่ยวกับตัวตนของอีกฝ่ายไม่น้อยเลย

ทันใดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในใจของเขา

"ตรวจพบภารกิจใหม่—ทำความรู้จักกับคุณหม่า"

หลังจากได้ยินเสียงของระบบ เขาก็ตอบกลับทันทีว่า "โอเค ผมจะรีบกลับเดี๋ยวนี้เลยครับ"

เย่เฟิงวางสายแล้วหันไปมองหลูเซียวหยา "ผมต้องขอโทษด้วยนะ พอดีมีธุระกะทันหันบางอย่างที่บ้านน่ะ..."

หลูเซียวหยาพยักหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ "ฉันเข้าใจ คุณไปทำธุระของคุณได้เลย ส่วนเรื่องของเราเอาไว้ค่อยนัดเจอกันครั้งหน้าก็ได้"

เย่เฟิงไม่พูดอะไรอีก เขาหันหลังกลับ เดินตรงไปที่ลานจอด ขึ้นรถ และขับออกไป

…

เมื่อเขากลับมาถึงบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลค

เขาก็พบเห็นหลินเฉียนเฉียนกำลังพูดคุยกับชายวัยกลางคนอยู่

ชายผู้นี้มีอายุประมาณสามสิบเศษเท่านั้น สวมแว่นตากรอบทอง และมีท่าทางที่แสนสง่างาม

ไม่ผิดแน่ เขาคือชายที่คนนับไม่ถ้วนในจีนต่างรู้จักเป็นอย่างดี ประธานใหญ่แห่งเพนกวินกรุ๊ป!

ซึ่งความยิ่งใหญ่นี้ก็ทำให้หลินเฉียนเฉียนที่อยู่ตรงหน้าเขากระอักกระอ่วนและพูดตะกุกตะกัก

เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น

ขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อยว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ในเวลานี้ หลินเฉียนเฉียนสังเกตเห็นเย่เฟิงและรีบโบกมือให้เขา "เร็วเข้า คุณย่ คุณหม่ารอมานานแล้ว"

เย่เฟิงเดินไปด้านหน้าอย่างไม่เร่งรีบและยื่นมือไปหาชายวัยกลางคน "สวัสดีครับคุณหม่า ผมชื่อเย่เฟิง"

ชายวัยกลางคนเอื้อมมือไปจับมืออย่างสุภาพ "สวัสดีคุณเย่ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

เย่เฟิงพยักหน้าเล็กน้อย "ผมได้ยินมาว่าคุณหม่าต้องการเช่าบ้านของผมหรอครับ?

คุณหม่าพูดด้วยความรู้สึกตื่นเต้นทันที "ฉันไม่ได้ต้องการแค่จะเช่าบ้าน ถ้าคุณเย่ตกลง ฉันอยากจะขอทำการซื้อเลย"

เย่เฟิงตกตะลึงเมื่อได้ยินเรื่องนี้

ไม่ใช่การเช่าบ้าน แต่จะซื้อบ้านอย่างงั้นหรอ?

คุณหม่ารีบอธิบาย "คือเรื่องมันเป็นแบบนี้นะคุณเย่ ฉันสนใจในเรื่องของดาราศาสตร์เป็นการส่วนตัว และฉันก็กำลังมองหาบ้านที่สะดวกสำหรับการสังเกตทิวทัศน์ทางดาราศาสตร์ หลังจากเห็นเพื่อนโพสต์รูปลงในโซเชียล ฉันก็คิดว่าบ้านหลังนี้แหละคือบ้านที่ฉันต้องการ "

หลินเฉียนเฉียนพูดเสริมอย่างเร่งรีบ "คุณหม่าเขาสนใจบ้านหมายเลข 7 ค่ะ"

เย่เฟิงถึงกับพูดไม่ออก

เพื่อสังเกตปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ เขาถึงกับต้องซื้อบ้านเลยอย่างงั้นหรอ?

เย่เฟิงไม่เข้าใจโลกของคนรวยเลยจริงๆ

"คุณหม่ารู้ราคาบ้านของที่นี่ใช่หรือเปล่าครับ" เย่เฟิงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเตือน

"ฉันรู้ว่านี่เป็นหนึ่งในพื้นที่ที่แพงที่สุดในจงไห่ และฉันก็รู้ว่าคำขอซื้อบ้านของฉันนั้นเห็นแก่ตัวเกินไป ดังนั้นฉันจึงยินดีจ่ายให้คุณในราคาสองเท่าของราคาด้วยเงินจำนวน 200 ล้านหยวน คุณคิดว่ายังไงล่ะ?"

คุณหม่ารีบเสนอราคา

เย่เฟิงถึงกับพูดไม่ออกอีกครั้ง

ต้องรู้ว่าราคาของบ้านหมายเลข 7 มีราคาตลาดอยู่ที่หนึ่งรวยล้านหยวนเท่านั้น

แต่อีกฝ่ายกลับเสนอราคา 200 ล้านหยวนโดยตรง

แล้วแบบนี้มีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่ขายมันล่ะ?

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงภารกิจที่ระบบมอบให้ทำความรู้จักกับอีกฝ่าย ความคิดของเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เย่เฟิงส่ายหัวทันที "ผมไม่ขายในราคา 200 ล้านหยวนครับ!"

หลินเฉียนเฉียนรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบนี้ "คุณเย่ ราคา 200 ล้านหยวนที่คุณหม่าเสนอมาถือว่าสูงมากแล้วนะคะ"

เธอคิดว่าเย่เฟิงต้องการปั่นราคาคุณหม่า ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะกังวล

แต่คุณหม่าไม่ได้สนใจเลย "ถ้างั้นคุณเย่เชิญเสนอราคามาได้เลยครับ ฉันจะไม่ปฏิเสธหรือต่อรองแม้แต่นิดเดียว"

เย่เฟิงค่อยๆ ยื่นนิ้วชี้ออกมา "ผมต้องการขายแค่ 100 ล้านหยวนเท่านั้น"

คุณหม่าและหลินเฉียนเฉียนต่างตกตะลึงทันทีเมื่อได้ยินข้อเสนอนี้

พวกเขาทั้งคู่คิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป