ร้องไห้หรือขำดี

หลังจากส่งเมิ่งเสวี่ยและคนอื่นๆ ออกไปในวันรุ่งขึ้น เย่เฟิงก็อุทิศตัวให้กับการอ่านหนังสืออยู่ตลอด

เช้านี้เขากำลังอ่านหนังสืออยู่ในบ้าน

แต่จู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากถังหยูเต๋อ ผู้จัดการทรัพย์สินของตึกหยินฮุย

"คุณเย่ วันนี้เป็นวันที่บริษัทหลักทรัพย์ตงอันต้องจ่ายค่าเช่า คุณจะมาจัดการด้วยตัวเองหรือเปล่าครับ"

ถังหยูเต๋อถามด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอ

"ปกติแล้วเรื่องนี้ไม่ต้องถึงมือผมก็ได้ไม่ใช่หรอ?" เย่เฟิงสงสัย

"ก็ครั้งที่แล้ว... เท่าที่ผมสังเกตดู เหมือนคุณกับผู้หญิงของคุณจะมีเรื่องเข้าใจผิดบางอย่าง บางทีคุณอาจจะใช้โอกาสนี้คืนดีกันก็ได้"

ถังหยูเต๋อพูดด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง

เย่เฟิงรู้ว่าเขากำลังพูดถึงซูหมานและตะคอกอย่างเย็นชาทันที "นั่นมันเรื่องส่วนตัวของผม ไม่มีความจำเป็นที่คุณจะต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวเลย"

ถังหยูเต๋อเหงื่อแตกทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้

เดิมทีเขาหวังให้เย่เฟิงใช้โอกาสนี้คืนดีกับ "แฟนสาว" แต่กลับกลายเป็นว่าเขาถูกตำหนิแทน

ดูเหมือนว่าคราวนี้เขาจะคิดน้อยเกินไป

"คุณเย่ ต้องขอโทษด้วยที่ผมเสียมารยาท ผมจะรีบส่งคนไปจัดการเรื่องค่าเช่าโดยเร็วที่สุดครับ"

พูดจบถังหยูเต๋อก็กำลังจะกดวางสายโทรศัพท์

แต่ทันใดนั้น เย่เฟิงก็เอ่ยปากพูดขึ้นมา "ไม่ต้อง เดี๋ยวผมเดินทางไปที่นั่นและจัดการเรื่องนี้เอง"

"..."

ถังหยูเต๋อจ้องมองไปที่โทรศัพท์อย่างว่างเปล่า

จิตใจของคุณเย่คาดเดายากเกินไปหน่อยไหม?

พูดเหมือนจะไม่มา แต่สุดท้ายก็มา?

…

เมื่อเย่เฟิงมาถึงตึกหยินฮุย ถังหยูเต๋อก็ยืนรอพร้อมกับลูกน้องคนหนึ่งของเขาอยู่แล้ว

"คุณเย่ นี่คือสัญญาเช่าของหลักทรัพย์ตงอันและใบแจ้งการชำระเงินครับ..."

ถังหยูเต๋อมอบเอกสารทั้งหมดให้เย่เฟิงทันที

เย่เฟิงไม่มัวพูดไร้สาระและเดินนำทั้งสองคนไปที่หลักทรัพย์ตงอันโดยตรง

แต่เมื่อพวกเขาทั้งสามมาถึงหลักทรัพย์ตงอัน พวกเขาก็ถูกหยุดเอาไว้โดยแผนกต้อนรับส่วนหน้า

"ขอโทษด้วยค่ะ ตอนนี้พวกคุณยังไม่สามารถเข้าไปด้านในได้"

ใบหน้าของถังหยูเต๋อเปลี่ยนเป็นดำมืดทันที "นี่เธอไม่รู้จักฉันหรือไง ฉันเป็นผู้จัดการทรัพย์สินของตึกหยินฮุย และเราก็มาที่นี่เพื่อเก็บค่าเช่า"

ผู้หญิงสวยที่แผนกต้อนรับส่ายหัว "ยังไงก็ไม่ได้ค่ะ ประธานเกาของเราได้บอกไว้ว่าวันนี้บริษัทจะมีแขกวีไอพีมาพูดคุย ห้ามให้บุคคลภายนอกที่ไม่ได้รับอนุญาตเข้าไปเด็ดขาด"

เย่เฟิงแตะจมูกของเขา "ซูหมานอยู่ที่ไหน ผมเป็นเพื่อนของเธอ คุณช่วยเรียกเธอมาให้หน่อยจะได้หรือเปล่า"

ผู้หญิงที่แผนกต้อนรับยังคงส่ายหัวเหมือนเดิม "ผู้จัดการซูเองก็ต้องพูดคุยกับแขกวีไอพีเหมือนกัน ฉันเกรงว่าเธอคงไม่สามารถมาหาคุณในตอนนี้ได้"

เมื่อเห็นว่าฝ่ายหญิงไม่แม้แต่จะมองหน้าเย่เฟิง ถังหยูเต๋อก็โกรธทันที

"ฉันไม่สนหรอกว่าแขกวีไอพีที่มาจะเป็นใครยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่พวกคุณจะต้องจ่ายค่าเช่าภายในวันนี้ ถ้าเกินกำหนด พวกคุณจะต้องจ่ายค่าล่าช้าตามที่ระบุไว้ในสัญญา"

พนักงานต้อนรับหญิงตอบโต้กลับด้วยความโกรธเช่นกัน "ฉันเป็นแค่พนักงาน และหน้าที่ของฉันก็คือต้องทำตามคำสั่ง ถ้าฉันปล่อยให้พวกคุณเข้าไป งานของฉันก็อาจจะได้รับผลกระทบ"

ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังโต้เถียงกันอยู่

เสียงของผู้ชายก็ดังขึ้นมา "เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอ"

เย่เฟิงหันกลับไปมองและเห็นชายวัยกลางคนที่ดูสง่างามกำลังเดินตรงเข้ามา

พนักงานต้อนรับหญิงรีบอธิบาย "ประธาน พวกเขาเป็นคนของบริษัทจัดการทรัพย์สินและบอกว่ามาที่นี่เพื่อจะเก็บค่าเช่า"

ชายวัยกลางคนเดินไปหาเย่เฟิงและพยักหน้าอย่างสุภาพ

"สวัสดี ฉันชื่อเกาฮุยเหลียง เป็นประธานบริษัทหลักทรัพย์ตงอัน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ตอนนี้เรากำลังต้อนรับแขกวีไอพีอยู่ คุณค่อยมาใหม่ครั้งหน้าได้หรือเปล่า"

น้ำเสียงที่เขาใช้นั้นถ่อมตัวและเหตุผลก็หนักแน่นมากพอ

เย่เฟิงจึงคิดว่าคงไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว และกำลังจะพาถังหยูเต๋อกับลูกน้องอีกคนหนึ่งเดินกลับไป

แต่ทันใดนั้น จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย "นั่นเสี่ยวเฟิงไม่ใช่หรอ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่"

เย่เฟิงหันกลับไปมองและตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

เจ้าของเสียงนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคุณหม่าที่เขาเพิ่งได้เจอเมื่อหลายวันก่อน

เย่เฟิงตอบสนองอย่างรวดเร็วและกล่าวทักทายกลับไปอย่างกระตือรือร้น "พี่หม่า ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ล่ะครับ"

คุณหม่าเดินเข้ามาตบไหล่เย่เฟิงเบาๆและตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "ฉันมาพูดคุยกับบริษัทหลักทรัพย์ตงอันและดูว่ามีโอกาสจะร่วมมือหรือเปล่าน่ะ"

เมื่อเห็นสองคนนี้สนิทกันมาก

เกาฮุยเหลียง ซูหมาน หวงปิน และคนอื่น ๆ ที่ตามมาก็ตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

ในตอนที่คุณหม่าเข้าพบ ท่าทางของเขาดูน่ายำเกรงมาก

ออร่าของชายผู้มากอำนาจแผ่ซ่านออกมาอย่างเต็มที่

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเย่เฟิง เขากับมีท่าทางใจดีราวกับเป็นพี่ชายข้างบ้าน

ซึ่งสำหรับฉากนี้ คนที่ตกตะลึงมากที่สุดก็คือซูหมาน

เย่เฟิงรู้จักชายที่มีอิทธิพลอย่างคุณหม่าได้ยังไง?

ส่วนหวงปินที่อยู่ด้านข้างนั้นสั่นไปด้วยความกลัว

เมื่อพิจารณาถึงปฏิสัมพันธ์ระหว่างเย่เฟิงกับคุณหม่าในตอนนี้ ทั้งสองคนจะต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากอย่างแน่นอน

โชคดีจริงๆที่เธอไม่ได้ทำให้เย่เฟิงขุ่นเคืองอะไร ไม่อย่างนั้นชีวิตของเธอคงถึงคราวอวสาน

หลังจากที่คุณหม่าทักทายเย่เฟิงแล้ว เขาก็ถามต่อด้วยความสงสัย "เสี่ยวเฟิงยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะว่าทำไมถึงมาที่นี่"

เย่เฟิงยิ้มอย่างเขินอาย "อ๋อ ตึกหยินฮุยนี้เป็นทรัพย์สินภายใต้ชื่อของผมน่ะครับ วันนี้ผมเลยต้องมาที่นี่เพื่อเก็บค่าเช่า และก็จะมาหาคนคนหนึ่งด้วย"

ขณะที่พูด เขาก็เหลือบมองไปที่ซูหมาน

คุณหม่ามองไปในทิศทางเดียวกันกับเย่เฟิงและเข้าใจทันทีว่า "ฮ่าฮ่าฮ่า อย่างนี้นี่เอง ฉันเข้าใจแล้วล่ะ"

หลังจากพูดจบ เขาก็หันศีรษะไปมองที่เกาฮุยเหลียง "ประธานเกา ฉันเข้าใจสถานการณ์ของบริษัทของคุณเป็นอย่างดี ฉันหวังว่าคุณจะดำเนินงานให้เป็นไปอย่างที่ฉันคาดหวังไว้นะ"

เกาฮุยเหลียงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง "หมายความว่าคุณหม่าตัดสินใจที่จะร่วมมือกับบริษัทของเราแล้วใช่มั้ยครับ"

คุณหม่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันคงต้องปรึกษาเรื่องนี้กับคณะกรรมการก่อน แต่มันก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรหรอก สำหรับความคืบหน้าในการติดตาม ให้ผู้จัดการซูหมานเป็นคนรับผิดชอบก็แล้วกันนะ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่คุณหมานพูด ผู้บริหารระดับสูงทุกคนของหลักทรัพย์ตงอันก็ต่างพากันอิจฉาซูหมานทันที

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าคุณหม่าเอ็นดูซูหมานเป็นพิเศษ

ด้วยคำพูดของเขาเพียงคำเดียว สถานะของซูหมานในบริษัทก็เพิ่มขึ้นในพริบตา

อย่างไรก็ตาม พวกเขาทุกคนสังเกตเห็นเช่นกันว่าที่คุณหม่าทำเช่นนี้เพราะต้องการตอบสนองต่อเย่เฟิง

ซึ่งมันก็ทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว

ดูเหมือนว่าตำแหน่งของเย่เฟิงในหัวใจของคุณหม่าจะมีความสำคัญมากกว่าที่พวกเขาคิด!

กลับกัน ใบหน้าของซูหมานไม่ได้มีร่องรอยของความสุขปรากฏให้เห็นเลย

มันเป็นเรื่องยากมากกว่าที่เธอจะหาเรื่องเลิกกับเย่เฟิงและผ่านปัญหาต่างๆมาได้

แต่ด้วยเหตุการณ์ในตอนนี้ ทุกคนจะต้องเข้าใจผิดเรื่องสถานะของเธอกับเย่เฟิงอย่างแน่นอน

เธอไม่รู้ว่าควรจะร้องไห้หรือขำดี!