ตู้คีบตุ๊กตา

"เสี่ยวเฟิง ฉันมีเรื่องบางอย่างในบริษัทที่ต้องรีบกลับไปจัดการ คงต้องขอตัวกลับก่อน"

คุณหม่าคุยกับเย่เฟิงอีกสองสามคำแล้วกล่าวลา

"โอเคครับ" เย่เฟิงเดินไปส่งเขาที่หน้าประตูเป็นการส่วนตัว

"ตอนนี้ฉันกำลังปรับปรุงบ้านอยู่ ถ้าเสร็จเมื่อไหร่แล้วจะเชิญมาเยี่ยมชมภายในนะ"

คุณหม่าพูดกับเย่เฟิงด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันหลังและเดินจากไป

ทันทีหลังจากนั้น เกาฮุยเหลียงก็เดินเข้ามาหาเย่เฟิงอย่างกระตือรือร้น

"คุณเย่ คุณมาที่นี่เพื่อเก็บค่าเช่าใช่มั้ยครับ ถ้างั้นเราก็รีบจัดการกันเถอะ ผมไม่อยากปล่อยให้คุณต้องรอนาน"

เย่เฟิงรู้ว่าที่อีกฝ่ายสุภาพกับเขามากเป็นเพราะคุณหม่า

เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "ประธานเกาสุภาพเกินไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยนะครับ"

เกาฮุยเหลียงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "โอเค ผมจะพาคุณไปที่แผนกการเงินในตอนนี้ เชิญตามผมมาได้เลย"

เย่เฟิงไม่พูดอะไรอีกและเดินตามไปทันที

เมื่อเดินผ่านซูหมาน เขาก็แอบขยิบตาให้เธอ

ขณะเดียวกัน ใบหน้าที่สวยงามของซูหมานก็แดงก่ำ และเธอก็หันหน้าหนีอย่างเร่งรีบ

เพื่อนร่วมงานหญิงทุกคนที่หลักทรัพย์ตงอันต่างมองเธอด้วยความอิจฉา

เพราะด้วยการสนับสนุนของคุณหม่า สถานะของเธอในบริษัทจะดีขึ้นอย่างแน่นอนในอนาคต

แม้แต่ประธานเกาฮุยเหลียงก็ยังต้องให้เกียรติเธอ

ในตอนนี้ ทุกคนเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วกับคำว่ามีแฟนดีแล้วชีวิตจะดีขึ้นเป็นเช่นไร

…

เมื่อเย่เฟิงออกมาหลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนการต่ออายุสัญญาเช่า

ซูหมานก็ได้หายตัวไปแล้ว

เขาถามพนักงานของหลักทรัพย์ตงอัน แต่ทุกคนก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่รู้อะไรเลย

เย่เฟิงอดไม่ได้ที่ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

เขาช่วยเธอทางอ้อม

แต่เธอไม่แม้แต่จะพูดคำว่า "ขอบคุณ"

หยาบคายจริงๆเลย...

เมื่อเขามาถึงที่จอดรถด้วยใบหน้าบูดบึ้งและกำลังจะขับรถออกไป

ซูหมานก็เข้ามาจากด้านหลังโดยไม่มีการส่งเสียงเตือนล่วงหน้า "คุณกำลังจะไปไหนหรอ"

เย่เฟิงตกใจและจ้องมองเธอด้วยความโกรธ "ผมช่วยพี่ไว้นะ แต่นอกจากพี่จะไม่เอ่ยคำขอบคุณแล้ว พี่ยังมาทำให้ผมตกใจแบบนี้อีก ถ้าผมหัวใจวายตายจะทำยังไง?"

ซูหมานพูดติดตลกด้วยรอยยิ้ม "ถ้านายไม่ได้ทำอะไรผิด นายจะกลัวทำไม ยังไงถ้านายเป็นคนดีตายไปก็ได้ขึ้นสวรรค์อยู่แล้ว"

เย่เฟิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเสียใจ "ดูเหมือนว่าความช่วยเหลือของผมจะไม่ได้รับการตอบแทนเลยสินะ"

ซูหมานหุบยิ้มของเธออย่างรวดเร็ว "ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง ฉันรู้สึกขอบคุณนายมากจริงๆ"

เย่เฟิงชำเลืองมองเธอ "นี่คือสิ่งที่คนรู้สึกขอบคุณเขาตอบแทนกันหรอ?"

ซูหมานรีบคว้าแขนของเขาแล้วเขย่า "ฉันขอตอบแทนนายด้วยการไปดูหนังได้หรือเปล่า เห็นว่าหนังฮอลลีวูดที่เพิ่งเปิดตัวไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาดีมากเลยนะ"

เย่เฟิงเมินเฉย "เวลาของผมมีค่ามาก เกรงว่าคงไปดูหนังกับพี่ไม่ได้..."

ยังไม่ทันพูดจบ ซูหมานก็เดินเข้าไปนั่งในรถโดยตรง

จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มโต้เถียงกัน

"ฉันจะไม่ยอมลงจากรถจนกว่านายจะยอมไปดูหนังกับฉัน”

"เฮ้อ พี่คิดว่าขู่ผมแบบนี้แล้วจะสำเร็จหรือไง"

"ฉันเลี้ยงป็อปคอร์นถังหนึ่งเลย"

"พี่คิดจะเกลี้ยกล่อมผมด้วยป็อปคอร์นเนี่ยนะ?"

"ถ้างั้นเพิ่มโค้กให้อีกแก้ว"

"ดูท่าคงไม่ยอมง่ายๆสินะ"

…

ทั้งสองไปที่โรงหนังเพื่อซื้อตั๋ว

ยังเหลือเวลาอีกนานก่อนที่ภาพยนตร์จะเริ่มฉาย

ดังนั้นซูหมานจึงลากเย่เฟิงไปที่ตู้คีบตุ๊กตาด้วยความไร้เดียงสาเหมือนเด็กๆ

อย่างไรก็ตาม หลังจากคีบไปหลายครั้ง เธอก็ยังไม่ได้ตุ๊กตาสักตัวเลย

มันทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจ

เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับท่าทางงอแงของซูหมาน

เขารู้กลไกของตู้คีบเหล่านี้เป็นอย่างดี

โดยทั่วไปแล้ว พวกเขาจะปรับกรงเล็บให้หลวม

ถึงคุณจะเล็งเป้าหมายตรง แต่คุณก็จะไม่สามารถคีบมันขึ้นมาได้จนกว่าจะเสียเงินถึงจุดที่ตั้งระบบไว้

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็ไปหาผู้จัดการโรงภาพยนตร์ทันทีโดยไม่ให้ซูหมานรู้และขอให้เขาช่วยปรับกรงเล็บให้แน่น

ซึ่งแน่นอนว่าผู้จัดการไม่เห็นด้วย

แต่เมื่อเย่เฟิงบอกว่าจะให้เงินหนึ่งพันหยวน เขาก็ตอบตกลงทันที

จากนั้นเย่เฟิงก็ชวนซูหมานไปซื้อป็อปคอร์นเพื่อดึงความสนใจของเธอออกมาจากตู้คีบตุ๊กตา

เมื่อกลับมา เครื่องคีบตุ๊กตาก็ได้รับการปรับแต่งเรียบร้อยแล้ว

"เดี๋ยวผมขอลองคีบดูบ้าง" เย่เฟิงเดินไปที่กรงเล็บด้วยใบหน้าเฉยเมย

"ฉันว่าอย่าเลยดีกว่า เครื่องคีบตุ๊กตานี้มัน... " ซูหมานรู้สึกแปลกใจกับเครื่องคีบตุ๊กตา

แต่ก่อนที่จะพูดจบ

เธอก็เห็นเย่เฟิงตบปุ่ม และกรงเล็บจักรกลก็คว้าตุ๊กตาขนปุกปุยเอาไว้ได้อย่างแน่นหนา

"สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว..."

ซูหมานกระโดดขึ้นอย่างตื่นเต้น

ใบหน้าสวยงามของเธอแดงระเรื่อน่ารักสุดๆ

เย่เฟิงหยิบตุ๊กตาออกมาและยื่นให้เธอ "อยากได้ตัวไหนอีกหรือเปล่า ผมจะคีบให้เอง"

ซูหมานอุ้มตุ๊กตาไว้ในอ้อมแขนและชี้ไปที่ตุ๊กตาอีกตัวในเครื่อง "ฉันอยากได้หมีแพนด้าตัวนั้น..."

โดยไม่พูดอะไรสักคำ เย่เฟิงหันกลับไปควบคุมเครื่องและคีบหมีแพนด้าตัวนั้นขึ้นมาทันที

ซูหมานโห่ร้องด้วยความดีใจอีกครั้ง

"ฉันอยากได้ตัวนั้นด้วย..."

"ตัวนี้ด้วย..."

"เอาตัวนี้อีก…"

เสียงหัวเราะของเธอดังก้องไปทั่วทั้งโรงหนัง

ในอ้อมแขนของเธอมีตุ๊กตาอยู่หกถึงเจ็ดตัวแล้ว

ผู้หญิงหลายคนต่างรู้สึกอิจฉาและหันมามองแฟนข้างๆด้วยสายตารู้สึกผิดหวัง

ทำไมฉันไม่มีแฟนเหมือนอย่างนั้นบ้างนะ?

เหล่าผู้ชายก็รู้สึกแปลกใจมากเช่นกัน

พวกเขาเคยเล่นตู้คีบตุ๊กตามาก่อน และการที่จะคีบตุ๊กตาได้สักหนึ่งตัวมันก็ยากเย็นแสนเข็ญมาก

แต่ผู้ชายคนนี้กับสามารถคีบตุ๊กตาในตู้ได้อย่างง่ายดาย

เขาทำได้ยังไงกัน?

เย่เฟิงเห็นว่าซูหมานไม่สามารถถือตุ๊กตาได้มากกว่านี้ และหนังก็กำลังจะเริ่มขึ้น ดังนั้นเขาจึงเดินถอยออกมาจากเครื่องคีบตุ๊กตา

ใบหน้าของซูหมานเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าตุ๊กตาเหล่านี้จะมีมูลค่าไม่แพงมาก แต่เพราะเย่เฟิงเป็นคนคีบมาให้ เธอจึงรู้สึกชอบสุดๆ

ระหว่างดูหนังเธอเอาแต่จ้องมองและเล่นกับเหล่าตุ๊กตา

เรียกได้ว่าเธอแทบไม่ได้ดูหนังเลย

เมื่อออกมาจากโรงหนังก็เป็นเวลามืดค่ำมากแล้ว

เย่เฟิงขับรถไปส่งเธอที่บ้านโดยตรง

"นาย...ไม่เข้าไปนั่งเล่นข้างในหน่อยหรอ?" ซูหมานมองกลับมาหลังจากลงจากรถ

"ตอนนี้ดึกมากแล้ว มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะเท่าไหร่" เย่เฟิงมองไปที่ท้องฟ้าข้างนอกและส่ายหัว

"ทำไม นายกลัวว่าฉันจะมีความคิดที่ไม่สมเหตุสมผลกับนายหรือไง" ซูหมานพูดติดตลกด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เลย ผมต่างหากที่กลัวว่าตัวเองจะมีความคิดที่ไม่สมเหตุสมผลกับพี่ เอาล่ะ ผมขอตัวกลับก่อนนะ"

เย่เฟิงพูดพร้อมกับสตาร์ตรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

ซูหมานมองไปในทิศทางที่เขาจากไปและอดไม่ได้ที่จะทำหน้างุนงง

ผู้ชายคนนี้หมายความว่ายังไง

ถ้าเขาไม่ได้มีความรู้สึกอย่างนั้นกับฉัน ทำไมเขาถึงต้องปรากฏตัวต่อหน้าฉันครั้งแล้วครั้งเล่าด้วย?

แต่ถ้าเขาสนใจฉัน แล้วทำไมถึงต้องหลีกเลี่ยงอยู่เรื่อยด้วยล่ะ?

ช่างเป็นผู้ชายที่เข้าใจยากจริงๆ!