ไม่ได้มีแฟนร่ำรวยให้เกาะกินเหมือนกับเธอ
ขณะที่เย่เฟิงกำลังกลับไปที่บ้านพักตากอากาศจงเทียนเลค เขาก็ได้รับข้อความจากซูหมาน
"นายถึงบ้านแล้วหรือยัง?"
"ใช่"
เย่เฟิงตอบกลับทันที
"ทำไมนายกลับถึงบ้านแล้วไม่ทักมาบอกฉันล่ะ นายไม่กลัวว่าฉันจะกังวลบ้างหรือไง"
"ผมเพิ่งมาถึง ยังไม่ทันได้เข้าบ้านเลย"
"จริงหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไป คืนนี้นายจะกินอะไรหรอ?"
"ผมไม่น่าจะกินอะไร คงจะอาบน้ำแล้วก็เข้านอนเลย"
"ไม่ได้นะ แบบนั้นท้องก็ว่างน่ะสิ ถ้าขี้เกียจทำเองก็หาสั่งของมากิน เข้าใจหรือเปล่า"
"เอ่อ... ผมไม่หิว ปกติผมก็ไม่กินข้าวตอนกลางคืนอยู่แล้วด้วย"
"แบบนี้นี่เอง งั้นต่อจากนี้ไปฉันจะกำชับให้นายกินทุกมื้อ ถ้านายไม่สั่งข้าวมากิน ฉันก็จะเป็นคนสั่งให้คุณเอง"
"เอาที่พี่สบายใจเลย..."
ทั้งสองพูดคุยกันอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมงก่อนที่เย่เฟิงจะหาข้ออ้างปลีกตัวออกมา
เขาเอนตัวลงบนโซฟาพร้อมกับขมวดคิ้วและครุ่นคิด
ในตอนนี้ เย่เฟิงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าซูหมานสนใจในตัวเขา
ถ้าเขาต้องการเธอ เขาก็คงจะสามารถเอาเธอมาครอบครองได้อย่างง่ายดาย
แต่มันมีเรื่องที่ทำให้เขาเกิดความลังเล
เพราะเขายังไม่รู้แน่ชัดว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกับซูหมาน
ยังเป็นแค่พี่น้องข้างบ้านกันหรือเปล่า?
สำหรับเขาเรื่องนี้มันซับซ้อนอย่างมาก
ส่วนเรื่องการเป็นแฟนในอนาคต...
ดูเหมือนว่าก็ยังไปไม่ถึงจุดนั้น
เย่เฟิงคิดไม่ตกอยู่พักหนึ่งก่อนจะเลิกสนใจเรื่องนี้
จากนั้นเขาก็เริ่มคิดถึงตึกหยินฮุย
เนื่องจากวันนี้ถังหยูเต๋อยกยอเขาเกินไป ความประทับใจที่เขามีต่อบุคคลนี้จึงลดลงอย่างมาก
เขาไม่ชอบคนประเภทนี้เลย
เขารู้สึกว่าความคิดของคนประเภทนี้ไม่สามารถรับผิดชอบหากเกิดเหตุการณ์ครั้งใหญ่ได้
ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่จะต้องหาผู้จัดการที่ไว้ใจได้และเก่งด้านการเงินคนใหม่แล้ว
แต่หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เขาก็พบว่าโจวซูเหยาเหมาะสมที่สุด
พวกเขาไม่ได้เจอกันอีกเลยหลังจากให้เธอไปเป็นคนดูแลอาคารอพาร์ตเมนต์ 10 หลังของปินซานอพาร์ทเมนท์
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็กดโทรไปหาโจวซูเหยาทันที
"เย่เฟิง ทำไมนายถึงโทรมาหาฉันล่ะ"
เห็นได้อย่างชัดเจนว่าน้ำเสียงของโจวซูเหยาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"พรุ่งนี้เธอว่างหรือเปล่า ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"
เย่เฟิงไม่อ้อมค้อม เขาพูดถึงจุดประสงค์ที่โทรมาโดยตรง
"ช่วงนี้ฉันว่างตลอด นายนัดวันเวลาได้เลย"
โจวซูเหยาตกลงโดยไม่ลังเลใดๆ
"โอเค ถ้างั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ"
"อื้ม"
…
เกือบเป็นเวลาเที่ยงในวันรุ่งขึ้น
เย่เฟิงได้ขับรถไปยังร้านอาหารตามที่นัดหมายกันไว้ และพบว่าตอนนี้โจวซูเหยากำลังรออยู่ที่หน้าประตู
วันนี้เธอสวมชุดเกาะอกสีขาว
สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว
มันทำให้เธอดูสดใสมาก
ดึงดูดให้ผู้ชายที่ผ่านไปมาเหลียวมองอยู่เรื่อยๆ
เมื่อเห็นเย่เฟิงมาถึง โจวซูเหยาก็แสดงรอยยิ้มหวานออกมาทันที
จากนั้นเธอก็รีบเดินไปเปิดประตูรถให้เขา
ฉากนี้ทำให้ผู้ชายที่เดินผ่านไปมาต่างมองไปที่เย่เฟิงด้วยความอิจฉาริษยา
นอกจากผู้ชายคนนี้จะหล่อแล้วยังขับรถหรูเท่ๆอีก
ที่น่ารำคาญไปกว่านั้นคือมีสาวสวยมาเปิดประตูให้ด้วย
นี่เป็นชีวิตที่ผู้ชายทุกคนต่างใฝ่ฝัน
"ทำไมคุณมาถึงไวจัง?" เย่เฟิงเดินลงจากรถพร้อมกับถามด้วยรอยยิ้ม
เขามาก่อนเวลาที่นัดกันไว้ครึ่งชั่วโมง และคิดว่าตัวเองจะต้องมาถึงก่อนเธอแน่ๆ
แต่กลับกลายเป็นว่าโจวโชเหยามาถึงเร็วกว่าเขา
"ฉันไม่มีอะไรทำ พอแต่งตัวเสร็จก็เลยออกมารอที่นี่เลย" โจวซูเหยาอธิบายอย่างเป็นกันเอง
เย่เฟิงไม่ได้พูดอะไรต่อ
พวกเขาเดินเข้าไปในร้านและสั่งอาหารพอเป็นพิธี
ร้านอาหารแห่งนี้ค่อนข้างมีระดับ พวกเขาสั่งอาหารไปเพียงสองสามอย่างเท่านั้น แต่ราคาที่ต้องจ่ายกับมีมูลค่าสูงกว่า 2,000 หยวน
ซึ่งโจวซูเหยาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอย่างลำบากใจ
เพราะกินอาหารที่นี่แทบจะกินเงินเดือนของเธอไปครึ่งเดือนเลย
ถ้าเธอไม่ได้มากับเย่เฟิง เธอจะไม่มีทางเลือกทานอาหารในสถานที่แบบนี้แน่นอน
"ซูเหยา เธอดูน้ำหนักลดไปเยอะเลยนะ ช่วงนี้งานยุ่งมากหรอ" เย่เฟิงวางแก้วน้ำลงและมองเธอด้วยความกังวล
"งานยุ่งๆนี่แหละดีแล้ว เพราะฉันจะได้เงินมากขึ้นและก็ได้ลดน้ำหนักไปพร้อมกันเลย" โจวซูเหยาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
"เธอต้องรู้จักขอบเขตของการทำงานและก็การพักผ่อนบ้างนะ แม้ฉันจะมอบอำนาจทั้งหมดให้กับเธอในการดูแลปินซานอพาร์ทเมนท์ แต่เธอก็ไม่จำเป็นต้องทำทั้งหมดคนเดียวก็ได้ ถ้ายุ่งเกินไป เธอสามารถจ้างคนอื่นมาช่วยได้เลย”
"รับทราบค่ะนายท่าน"
โจวซูเหยาแลบลิ้นของเธอแล้วพูดอย่างจริงจัง "ฉันจะรายงานความคืบหน้าของงานให้นายทราบตอนนี้บ้านชั้นบนกว่าครึ่งของปินซานอพาร์ทเมนท์ถูกเช่าไปหมดแล้ว..."
เย่เฟิงพูดขัดขึ้นมาโดยไม่ได้รอให้เธอรายงานจบ "วันนี้ที่ฉันมาหาเธอไม่ได้เกี่ยวกับปินซานอพาร์ตเมนต์หรอก"
โจวซูเหยาอดไม่ได้ที่จะสงสัย "ไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องปินซานอพาร์ทเมนท์หรอ? แล้วถ้าอย่างนั้นนายจะคุยเรื่องอะไรล่ะ?"
"เรื่องที่จะคุยก็คือ..."
เย่เฟิงกำลังจะอธิบายให้เธอฟัง
แต่ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง "อ้าว นั่นซูเหยาไม่ใช่หรอ แปลกจัง ทำไมฉันถึงมาพบเธอในสถานที่แบบนี้ได้กันนะ"
โจวซูเหยามองย้อนกลับไป
เธอเห็นหญิงสาวแต่งตัวสวยงามเดินเข้ามาในร้านอาหารพร้อมกับชายอ้วนวัยกลางคน
ซึ่งมันก็ทำให้สีหน้ายินดีของเธอที่ได้พบกับเย่เฟิงหายไปทันที
ผู้หญิงคนนี้เป็นอดีตเพื่อนร่วมงานของเธอชื่อว่าจ้าวเหมยเหมย
เป็นคนที่มีความสัมพันธ์เชิงลบกับเธอ
"ทำไมฉันจะมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ไม่ได้ล่ะ" เธอสวนกลับทันที
"ก็ปกติฉันเห็นแต่เธอทานอาหารฟาสต์ฟู้ดชั้นต่ำที่มีราคาเพียงแค่ 20 หยวน มันเลยอดไม่ได้ที่จะแปลกใจน่ะที่เห็นเธอมาอยู่ในร้านอาหารหรูหราแห่งนี้"
จ้าวเหมยเหมยไม่ได้ซ่อนการเหยียดหยามในคำพูดของเธอ
โจวซูเหยาโต้ทันทีว่า "ถูกต้อง เพราะฉันหาเงินมาใช้ด้วยตัวเอง ก็เลยต้องกินแบบประหยัด ไม่ได้มีแฟนร่ำรวยให้เกาะกินเหมือนกับเธอ"
ขณะที่พูด เธอก็มองไปยังชายวัยกลางคนหัวโล้นที่อยู่ถัดจากจ้าวเหมยเหมย
ซึ่งประโยคนี้ก็ทำให้จ้าวเหมยเหมยโกรธจัดและแสดงความเกลียดชังออกมาบนใบหน้าทันที
"เป็นเรื่องจริงที่ว่าเธอไม่มีแฟนร่ำรวยแบบฉัน แต่ดูเหมือนว่าเธอจะมีชายหนุ่มอยู่นะ"
ขณะที่พูด เธอก็มองไปยังเย่เฟิงที่อยู่ด้านข้าง