ช่างเป็นเรื่องโกหกที่ไร้สาระ

เมื่อโจวซูเหยาได้ยินที่จ้าวเหมยเหมยล้อเลียนเย่เฟิงเหมือนกับว่าเขาเป็นเด็กน้อย เธอก็โกรธทันที

"มีปากแล้วใช่ว่าจะพูดอะไรออกมาก็ได้นะ"

จ้าวเหมยเหมยยิ่งรู้สึกภูมิใจมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าโจวซูเหยาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจากคำพูดของเธอเอง

"ดูเหมือนว่าสิ่งที่ฉันพูดมันจะเป็นเรื่องจริงล่ะสิ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่โกรธหรอกจริงมั้ย โจวชูเหยา พวกเราเคยเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าผู้หญิงอย่างเราต้องรู้จักเสนอราคาตัวเองให้สูงเข้าไว้ ถ้าดูถูกตัวเอง แล้วใครจะมาเห็นคุณค่าของเรากันล่ะ"

โจวซูเหยาเต็มไปด้วยความโกรธและจ้องมองเธอด้วยสายตาแค้นเคือง

จ้าวเหมยเหมยไม่ได้ตั้งใจที่จะหยุดพูด เธอยังคงจ้องมองไปที่เย่เฟิงและพูดต่อไป "ดูเด็กน้อยของเธอสิ ถึงหน้าตาเขาจะดูดี แต่นอกจากกินได้แล้วเขามีประโยชน์อะไรอีกบ้างล่ะ"

เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

ตรรกะเจ๊แกจะป่วยไปถึงไหน?

หลงในเงินตราจนยอมให้เรื่องของความรู้สึกเป็นรอง

แล้วแบบนั้นมันจะเรียกว่าความรักได้หรือไง?

"เขาเด็กเกินกว่าที่จะสามารถช่วยเธอได้ หากวันหนึ่งเธอเกิดมีปัญหาขึ้นมา เธอคิดว่าเขาจะปกป้องเธอจากปัญหาเหล่านั้นได้หรือเปล่าล่ะ"

"ดูพี่หลิวของฉันสิ แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของเขาจะธรรมดา แต่เขามีเสน่ห์มาก..."

"แม้ว่าพี่หลิวจะแก่กว่าฉันเล็กน้อย แต่มันก็แลกมากับประสบการณ์ชีวิตที่โชกโชน..."

"สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขารวย เขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์และกินอาหารรสเลิศจากภูเขาและทะเลทุกวัน ฉันเกรงว่าเธอคงไม่เคยเเห็นคนใช้ชีวิตแบบนี้มาก่อน..."

โจวซูเหยาหัวเราะอย่างโกรธเกรี้ยวเมื่อได้ยินคำพูดอวดดีของเธอ

"เย่เฟิงไม่รวยเท่าพี่หลิวของเธอจริงหรอ เขาเป็นถึงเจ้าของปินซานอพาร์ทเมนต์ 10 อาคารเลยนะ และเขาก็เป็นคนที่ให้ฉันช่วยดูแลจัดการปินซานอพาร์ทเมนต์ทั้งหมดด้วย"

ใบหน้าของจ้าวเหมยเหมยเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้ และเธอก็รีบมองตรงไปที่เย่เฟิงทันที

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา โจวซูเหยาได้ยื่นจดหมายลาออกโดยบอกว่าเธอได้งานที่ดีกว่า

หลังจากการตรวจสอบหลายครั้ง เธอก็ค้นพบว่าอีกฝ่ายมีหน้าที่จัดการอาคารอพาร์ตเมนต์ในปินซานอพาร์ทเมนท์

ไม่ว่าจะเป็นฐานะหรือการดูแลถือว่าดีกว่างานเดิมมาก

สิ่งนี้ทำให้เพื่อนร่วมงานผู้หญิงหลายคนในบริษัทเก่าของเธอต่างอิจฉา

และทุกคนต่างก็คาดเดาว่าโจวซูเหยาอาจจะได้รับการดูแลจากเศรษฐี

หรือว่าจะเป็นชายหนุ่มคนนี้?

"ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉันมาก แต่มันก็ไม่เห็นจำเป็นต้องแต่งเรื่องโกหกไร้สาระแบบนี้เลยไม่ใช่หรือไง ดูสภาพของเด็กคนนี้ด้วยสิว่าน่าเชื่อถือแค่ไหน!"

จ้าวเหมยเหมยเห็นว่าเย่เฟิงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดา และท่าทางของเขาก็ไม่เหมือนกับลูกของมหาเศรษฐีที่เธอเคยเห็นและแม้แต่นิดเดียว

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเชื่อว่าสิ่งที่โจวซูเหยาพูดออกมาเป็นเพียงคำหลอกลวง

โจวซูเหยานิ่งเงียบและไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป

เมื่อเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ เธอไม่รู้ว่าควรจะต้องรับมืออย่างไร

ฉันสามารถขอให้เย่เฟิงช่วยแสดงสัญญาซื้อขายเพื่อพิสูจน์ความจริงได้หรือเปล่านะ?

ขณะที่เธอกำลังทุกข์ใจ เย่เฟิงก็พูดขึ้นมาทันที

"โจวชูเหยา วันนี้ฉันชวนคุณออกมาเพราะอยากให้คุณดูแลตึกสำนักงานอีกแห่งหนึ่งให้ฉันน่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอจะมีแรงมากพอหรือเปล่า"

โจวซูเหยาผงะและถามกลับไป "ตึกสำนักงานอะไรหรอ"

เย่เฟิงตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ตึกหยินฮุย"

ทันทีที่เขาพูดคำนี้ออกมา โจวซูเหยา จ้าวเหมยเหมยและชายวัยกลางคนก็ตกตะลึงพร้อมกันทันที

แม้แต่ลูกค้าคนอื่น ๆ ภายในร้านอาหารที่บังเอิญได้ยินก็หันมามองด้วยความประหลาดใจ

ตึกหยินฮุยมีชื่อเสียงมากในเมืองจงไห่ และอาจกล่าวได้เลยว่าเป็นหนึ่งในตึกของจงไห่ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด

ดังนั้น การจะเป็นเจ้าของตึกหยินฮุยได้จึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ซึ่งจ้าวเหมยเหมยก็ไม่เชื่อเรื่องนี้ "ถ้านายเป็นเจ้าของตึกหยินฮุยจริง ฉันคนนี้ก็คงเป็นนายกเทศมนตรีของเมืองจงไห่แล้วมั้ง"

กลับกัน ชายวัยกลางคนถัดจากเธอมีสีหน้าที่จริงจังมาก

"ชายหนุ่ม ไม่ทราบว่าคุณมีชื่อว่าอะไร"

"แซ่ของผมคือเย่" เย่เฟิงดูเฉยเมยมาก

"ฉันมีเพื่อนที่มีบริษัทตั้งอยู่ในตึงหยินฮุย ถ้าคุณเป็นเจ้าของตึกหยินฮุยจริง มันก็เท่ากับว่าเพื่อนของฉันเป็นผู้เช่าของคุณ ไม่ทราบว่าคุณพอจะจำเขาได้หรือเปล่า"

ชายคนนั้นมองเย่เฟิงอย่างไม่แน่ใจ

"บริษัทของเพื่อนคุณชื่ออะไรล่ะ" เย่เฟิงหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาจิบ

"บริษัทหลักทรัพย์ตงอัน" ชายวัยกลางคนตอบอย่างตรงไปตรงมา

"โอ้ แซ่เพื่อนของคุณคือเกาใช่หรือเปล่า ผมเพิ่งไปที่หลักทรัพย์ตงอันเพื่อเก็บค่าเช่าเมื่อวานนี้เอง และประธานเกาก็ออกมาต้อนรับผมเป็นการส่วนตัวด้วย"

เย่เฟิงวางแก้วน้ำลงและมองเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

ขณะเดียวกัน เมื่อชายวัยกลางคนได้ยินคำพูดนี้ เขาก็แสดงความเคารพทันที "คุณเย่ ฉันต้องขอโทษด้วยสำหรับความสะเพร่าของตัวเอง"

พูดจบ เขาก็รีบสะกิดจ้าวเหมยเหมยที่อยู่ข้างๆ "เธอเองก็รีบขอโทษคุณเย่เขาสิ"

จ้าวเหมยเหมยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง "ทำไมฉันต้องขอโทษเด็กคนนี้ด้วยล่ะ"

ชายวัยกลางคนเดือดดาลทันที

จากการทดสอบด้วยคำถามเมื่อกี้นี้ เขาได้ยืนยันแล้วว่าเย่เฟิงคือเจ้าของคนใหม่ของตึกหยินฮุยจริงๆ

เพราะเขาได้พบกับเกาฮุยเหลียงในงานเลี้ยงอาหารค่ำเมื่อคืน และเขาก็ได้ยินเกาฮุยเหลียงพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในระหว่างวัน

เกาฮุยเหลียงบอกว่าเจ้าของคนใหม่ของตึกหยินฮุยอายุยังน้อยและมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับคุณหม่า

หากเป็นไปตามกรณีนี้จริง มันก็เท่ากับว่าอำนาจของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นอยู่เหนือจินตนาการ

ตราบใดที่อีกฝ่ายพูดออกมาเพียงคำเดียว มันก็มีโอกาสมากพอที่เขาจะไม่สามารถกลับเข้ามาในเมืองจงไห่ได้อีกเลย

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ชายวัยกลางคนที่กำลังโกรธจัดก็ตบหน้าจ้าวเหมยเหมยอย่างไม่ลังเล

"นังบ้า ฉันเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำเธออย่างดี แต่เธอกลับจะหาเรื่องซวยมาให้ฉัน รีบไปขอโทษคุณเย่เขาได้แล้ว"

จ้าวเหมยเหมยตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

เธอรู้จักแฟนของตัวเองดีว่ามีพลังอำนาจมากแค่ไหน

หากชายหนุ่มตรงหน้าเป็นเพียงคนธรรมดา เขาคงไม่มีทางยอมก้มหัวและพูดจาดีๆด้วยแน่นอน

การแสดงออกของแฟนเธอจึงบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าชายหนุ่มที่นั่งอยู่กับโจวซูเหยาเป็นผู้มีอำนาจของจริง

แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าการก้มหัวและยอมรับความผิดพลาดต่อหน้าโจวซูเหยาเป็นเรื่องน่าอับอายอย่างยิ่ง

แต่เธอก็ไม่กล้าฝ่าฝืนและรีบโค้งคำนับให้เย่เฟิง

"คุณเย่ ฉันขอโทษด้วย ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเอง ได้โปรดยกโทษให้ฉันเถอะนะคะ!"