ยอมทักทาย

จากนั้น นายน้อยผางนายน้อยตู้ และผู้จัดการหลี่ก็สั่งอาหารมาสองสามจานและไวน์อีกสองสามขวด

หลังจากที่ หวางเฟิงอี้จดรายการอาหารและไวน์ที่ทุกคนสั่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินออกจากห้องไป

ต้องบอกเลยว่า โรงแรมเอ็มเพอเรอร์สมชื่อที่ได้เป็นโรงแรมแลนด์มาร์คของเจียงเป่ยจริงๆ

ในช่วงเวลาสั้นๆ อาหารที่ตกแต่งงดงามก็ถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะ มันงดงามจนคนที่มองมันอาจจะคิดว่านี่ไม่ใช่อาหารแต่เป็นงานศิลปะเลยก็ว่าได้

ทุกคนมองดูจานบนโต๊ะ ดมกลิ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ มันทำให้ต่อมรับรสของพวกเขาเปิดออก

แต่อย่างไรก็ตาม นายน้อยผางและนายน้อยตู้ ยังคงระงับความอยากกินไว้ได้ ก่อนอื่น พวกเขาเทเหล้าเหมาไถใส่ถ้วยก่อนจะพูดว่า “พี่เจิ้ง ฉันจะขอดื่มให้พี่ก่อนแล้วกัน”

ผู้จัดการหลี่ที่อยู่ข้างๆ เขาก็รีบหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาและพูดว่า "นายน้อยโจว ผมก็ขอดื่มให้คุณด้วยเช่นกัน"

ผู้คนมากมายต่างพากันชื่นชมยินดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในหมู่พวกเขายังมีนายน้อยผางและนายน้อยตู้...โจวเจิ้งเองก็ไม่สามารถหุบยิ้มของเขาลงได้เลย “ฮ่าฮ่าฮ่า! เกรงใจกันเกินไปแล้ว พวกคุณสุภาพเกินไป!”

ขณะที่พูด เขาก็เทไวน์ใส่แก้วแล้วพูดว่า "ทุกคนดื่ม!"

แก้วของคนสี่คนสัมผัสกันเบาๆ ก่อนจะดื่มหมดในคราวเดียว

จากนั้น โจวเจิ้งก็มองดูกุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลียที่แกะสลักไว้อย่างปราณีตก่อนจะพูดว่า "เสี่ยวซวน อาหารจานนี้ดูน่าอร่อยนะ คุณลองดูหน่อยไหม?"

ผู้จัดการหลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆก็พูดตาม "เสี่ยวซวน นายน้อยโจวห่วงใยเธอมาก ทำไมเธอยังไม่ขอบคุณนายน้อยโจวอีกล่ะ"

เดิมที อันซวนไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับโจวเจิ้ง

แต่หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่ผู้จัดการหลี่พูด เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพูด “ขอบคุณค่ะ นายน้อยโจว”

จากนั้น เธอก็หยิบตะเกียบขึ้นมาก่อนจะคีบเนื้อกุ้งชิ้นเล็กๆเข้าปาก

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่ต้องเกรงใจหรอก" โจวเจิ้งหัวเราะ

“ตึก ตึก ตึก!”

ตอนนั้นเอง หวางเฟิงอี้ก็พาพนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามา

หวางเฟิงอี้ถือขวดที่ดูหรูหราที่สุด พนักงานเสิร์ฟเองก็ถือขวดไวน์แดงที่เต็มไปด้วยภาษาอังกฤษ

“นายน้อยโจว นี่คือไวน์แดงที่คุณต้องการ ต้องการให้เปิดมันตอนนี้เลยไหมครับ?” หวางเฟิงอี้ถาม

โจวเจิ้งเงยคอขึ้นแล้วพูดว่า "ใช่ขวดที่ดีที่สุดหรือเปล่า?"

"ใช่ครับ!" หวางเฟิงอี้กล่าว

โจวเจิ้งอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่หลินฟานด้วยท่าทางภาคภูมิใจ

ราวกับเขากำลังจะพูดว่า: ฉันสามารถให้เสี่ยวซวนดื่มเครื่องดื่มที่ดีที่สุดได้อย่างง่ายดาย แล้วนายล่ะ? ทำอะไรได้บ้าง?

หลังจากมองไปที่หลินฟาน โจวเจิ้งก็พูดขึ้น "โอเค เปิดมันเลย!"

หลังจากได้ยินดังนั้น พนักงานเสิร์ฟก็ค่อยๆเปิดฝาขวด

“ป๊อก!”

หลังจากเสียงนี้ดังขึ้น ในที่สุดฝาขวดก็ถูกเปิดออก

จากนั้นพนักงานเสิร์ฟก็เทไวน์แดงลงในขวดเหล้า

โจวเจิ้งพูด "นี่เป็นไวน์ที่ดีที่สุดในโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ การดื่มมันจะทำให้คุณสวยขึ้นอย่างแน่นอน เสี่ยวซวน ลองดูสิ"

“ฉันไม่อยากดื่ม” อันซวนกล่าว

ผู้จัดการหลี่พูดช่วยโจวเจิ้ง "เสี่ยวซวน ทำไมเธอไม่ลองดื่มไวน์ระหว่างอาหารค่ำดูละ?"

“ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือไวน์แดงที่นายน้อยโจวสั่งมาให้เธอโดยเฉพาะ อย่างน้อยเธอก็ต้องลองดื่มดูนิดหน่อย!”

ขณะพูด ผู้จัดการหลี่ก็หยิบขวดไวน์ขึ้นมาและเทไวน์หนึ่งแก้วให้อันซวน

จากนั้นเขาก็รินไวน์อีกแก้วให้ตัวเองแล้วพูดว่า "ดูสิ...ฉันก็ต้องดื่มเหมือนกัน ทุกคนต้องดื่มมัน!"

อันที่จริง นี่เป็นหนึ่งในจุดประสงค์ที่เขาหยิบขวดไวน์ขึ้นมารินให้อันซวน

ท้ายที่สุด หวางเฟิงอี้เพิ่งกล่าวว่านี่คือไวน์แดงที่ดีที่สุดในโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ ราคาของมันอาจสูงถึงขวดละหลายหมื่นหยวน

เมื่อไวน์แดงอันล้ำค่ามาอยู่ต่อหน้าตัวเองแล้ว เขาจะไม่อยากลองดื่มมันได้ยังไงล่ะ?

จากนั้นเขาก็รินไวน์ให้โจวเจิ้ง, นายน้อยผาง, นายน้อยตู้และหลินฟานตามลำดับ

การเคลื่อนไหวนี้เป็นการเติมเต็มสิ่งที่เขาพูดว่าทุกคนต้องดื่ม

นายน้อยผาง, นายน้อยตู้และคนอื่นๆก็เต็มไปด้วยความอยากรู้เกี่ยวกับไวน์แดงที่ดีที่สุดของโรงแรมเอ็มเพอเรอร์

พวกเขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาก่อนจะเริ่มจิบเบาๆ

หลังจากนั้น ทุกคนก็พูดชมออกมาทันที "ไวน์ชั้นดี!"

"รสชาติดีมาก!"

โจวเจิ้งยิ้มแล้วกล่าวว่า "ถ้ามันอร่อยก็ดื่มกันเยอะๆ"

หลังจากพูดจบเขาก็เริ่มดื่มบ้าง

หลังจากที่โจวเจิ้ง, นายน้อยผาง, นายน้อยตู้, ผู้จัดการหลี่และคนอื่นๆพูดคุยกัน มันก็ทำให้บรรยากาศของห้องรื่นเริงขึ้นกว่าเดิมทันที

มีเพียงหลินฟานเท่านั้นที่นั่งกินอย่างเงียบ ๆ

อันซวนเองก็รู้สึกว่าหลินฟานนั้นนั่งเหงาอยู่คนเดียว เมื่อเห็นแบบนี้เธอก็เริ่มรู้สึกโกรธ โวเจิ้งอย่างอดไม่ได้

ดังนั้น อันซวนจึงหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาและพูดกับหลินฟานเบาๆ "ขอบคุณนะ ฉันขอดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว"

ในความเป็นจริง หลินฟานนั่งเหงาที่ไหนกัน? เป็นเรื่องดีด้วยซ้ำที่ไม่มีใครมารบกวนการกินของเขา

สำหรับโจวเจิ้ง?

หลินฟานไม่ได้สนใจเขาเลย

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับอันซวนที่ยกแก้วขึ้นมาแล้ว เขาก็วางตะเกียบลงแล้วพูดว่า "ยินดี"

ขณะพูด หลินฟานก็หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาก่อนจะเขย่าเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็ดื่มไวน์แดงเข้าปากอย่างนุ่มนวล

การกระทำของหลินฟานถูกอันซวนเห็นได้อย่างชัดเจน

ในสายตาของเธอ หลินฟานไม่ได้สวมเสื้อผ้าสบายๆเหมือนเดินอีกแล้ว แม้แต่สภาพของห้องและโต๊ะอาหารก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน

ตอนนี้หลินฟานสวมชุดสูทสีดำที่หรูหราเหมือนกับขุนนางผู้สูงศักดิ์ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารยาวสิบเมตร ใบหน้าเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและกำลังชิมไวน์ชั้นดีขึ้นอยู่

การเคลื่อนไหวของหลินฟานนั้นงดงามมาก มันทำให้แววตาของอันซวนกลายเป็นคลุมเครืออยู่ชั่วขณะหนึ่ง

[ทักษะ : สุภาพบุรุษยอดนักดื่ม อ่อร่าเสน่ห์! 】

เมื่อไวน์หมดแก้ว หลินฟานก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าและพูดอย่างแผ่วเบา "เป็นสัมผัสเนียนนุ่มปนหวาน สมกับเป็นไวน์ชาโต้มาร์โกซ์จริงๆ"

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ดูที่ขวดไวน์

แต่หลินฟานผู้มีทักษะสุภาพบุรุษยอดนักดื่ม เพียงแค่จิบเขาก็สามารถระบุที่มาของไวน์ขวดนี้ได้แล้ว

หลังจากที่หลินฟานดื่มไวน์หมดแล้ว เขาก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา

เขาก็เลยลุกออกไปเข้าห้องน้ำข้างนอก

เมื่อหลินฟานเดินออกมาจากห้องน้ำ ทันใดนั้นก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยประหลาดใจดังขึ้นข้างๆเขา

“คุณหลิน!”

หลังจากที่หลินฟานได้ยินเสียงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมาช้าๆ

ตอนนั้น...

เมื่อหลินฟานเข้าร่วมการประชุมทางอินเทอร์เน็ต ตามคำเชิญของประธานมาต้าหม่าและประธานเสี่ยวหม่า

แม้ว่าจะเป็นเพียงการมองผ่านๆ

แต่หลินฟานก็ยังจำ... ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นได้

แม้ว่าเขาจะจำอีกฝ่ายได้ แต่หลินฟานก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร

ดังนั้น เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงสับสนนิดหน่อย “คุณคือ?”

ชายวัยกลางคนพูดอย่างตื่นเต้น “คุณหลิน ที่งานการประชุมทางอินเทอร์เน็ตของเจียงเป่ย ผมเจอกับคุณที่การประชุมนั้น ผมชื่อเจียงเฉิง”

ไม่น่าแปลกใจที่เขาจะตื่นเต้นขนาดนี้

ย้อนกลับไปตอนนั้น ในตอนที่ประธานต้าหม่าและเสี่ยวหม่าเดินลงมาจากเวทีเพื่อมาจับมือทักทายกับหลินฟาน

ตอนนั้นเจียงเฉิงตกใจถึงขีดสุด

วันนั้น……

ประธานต้าหม่าและประธานของเสี่ยวหม่า... สองคนที่เรียกได้ว่าเป็นมหาเศรษฐีแห่งอุตสาหกรรมอินเทอร์เน็ตของจีน แม้แต่มหาเศรษฐีทั้งสองก็ยังต้องลงมาต้อนรับหลินฟานด้วยตัวเอง แถมอีกฝ่ายยังดูเด็กมากอีกด้วย

อาจกล่าวได้ว่ารูปลักษณ์ของหลินฟานถูกแกะสลักลงไปยังส่วนลึกในจิตใจของเจียงเฉิงเรียบร้อยแล้ว

เขาต้องการพบกับหลินฟานมานานแล้ว

ถ้าเขาสามารถพูดคุยกับหลินฟานได้ มันจะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับตัวเขาอย่างมาก

และไม่น่าเชื่อ...

วันนี้ความหวังของเขาจะกลายเป็นความจริง!

หลินฟานพูด "คุณคือคุณเจียงนี่เอง สวัสดีครับ"

เมื่อเจียงเฉิงได้ยินที่หลินฟานพูด ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

คุณหลินยอมทักทายเขาด้วยจริงๆ!