ความสงสัย

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

หลังจากที่ทั้งสองพูดคุยต่อไปอีกสองสามคำ หลินฟานก็หันหลังและเดินจากไป

เจียงเฉิงยืนอยู่ที่นั่นและเฝ้าดูหลินฟานด้วยความเคารพ ซึ่งหลังจากที่หลินฟานเดินเข้าไปในห้อง เขาก็เพ่งมองอย่างใจจดใจจ่อ

และในขณะนั้นเอง เจียงเฉิงก็จำได้ว่าเขาลืมส่งนามบัตรของตนเองให้กับหลินฟาน เขารู้สึกเสียใจอย่างมาก

ดังนั้น เจียงเฉิงจึงรีบเดินไปยังห้องของตัวเองเพื่อที่จะหยิบแก้วไวน์ และก็ไปยังห้องที่หลินฟานอยู่เพื่อยื่นนามบัตรให้

…………

ในเวลานี้

เมื่อผู้ชายหลายคนที่สวมชุดสูทและสวมรองเท้าหนังเห็นเจียงเฉิงเดินกลับมา เขาก็ถามด้วยความเป็นห่วง “คุณเจียง คุณโอเคไหม?”

นี่คงเป็นเพราะพวกเขาคิดว่าเจียงเฉินนั้นดื่มมากเกินไป เลยไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาเจียน

เจียงเฉิงโบกมือและพูดว่า "ฉันสบายดี ฉันเพิ่งพบกับเพื่อนด้วย ขอไปดื่มให้เขาก่อนนะ!"

ขณะพูด เขาก็หยิบแก้วไวน์และเหมาไถขึ้นมาหนึ่งขวด จากนั้นเขาก็กำลังจะเดินออกไปข้างนอก

แต่ทันใดนั้น คนในห้องแห่งนี้ก็ยืนขึ้นกันทันที

“เพื่อนของประธานเจียง ก็ไม่ต่างจากเพื่อนของฉัน ฉันจะไปร่วมฉลองกับเขาด้วย!”

“ฉันก็จะไปเหมือนกัน!”

"ไปกันเถอะ!"

ทุกคนกล่าวออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

เจียงเฉิงลังเลและพูดว่า "ไม่ต้องหรอก ฉันไปแปปเดียวก็กลับมาแล้ว ... และพวกคุณก็คงไม่รู้จักคนคนนี้ด้วย ... "

สาเหตุที่เขาห้าม เนื่องจากเขากลัวว่าหากมีคนไปร่วมดื่มอวยพรกับหลินฟานมากเกินไป มันจะกลายเป็นการรบกวนเขาได้ และก็อาจจะทำให้หลินฟานไม่มีความสุข

ซึ่งหากว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาปกติ ทุกคนก็จะได้ยินในสิ่งที่เจียงเฉินพูดอย่างแน่นอน

แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทุกคนเมามากเกินไป

พวกเขายิ้มออกมาแล้วพูดว่า "ไปด้วยกันหมดนี่แหละ จะเป็นไรไป!"

จากนั้นทุกคนก็เดินออกไปด้านนอก

เมื่อเห็นสิ่งนี้แล้ว เจียงเฉิงก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่สามารถโน้มน้าวใจคนเหล่านี้ได้อีกต่อไป

แต่เขาก็รู้สึกว่ามันอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่ทุกคนไปร่วมดื่มอวยพรด้วยกัน

เพราะสิ่งนี้จะแสดงให้เห็นถึงความเคารพที่มีต่อหลินฟานมากยิ่งขึ้น

เจียงเฉิงเตือน “โอเค ไปด้วยกันนี่แหละ แต่อย่าส่งเสียงดังล่ะ ทำตัวสุภาพและให้เกียรติเขาด้วยนะ! อย่าประมาทเพราะเห็นว่าเขายังเด็กเด็ดขาด!”

ถึงแม้ว่าทุกคนจะดื่มมากเกินไป

แต่หลังจากที่ได้ยินคำเตือนแสนจริงจังของเจียงเฉิง ทุกคนก็เข้าใจทันทีว่าคนที่จะไปดื่มอวยพรให้นี่ต้องไม่ใช่คนธรรมดา

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงละทิ้งหัวใจที่ขี้เล่นทันที พวกเขาพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า

จากนั้นไม่นาน พวกเขาก็มาถึงประตูห้อง VIP8

เจียงเฉิงจัดเสื้อผ้าของเขาให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยเคาะประตู

…………

ณ เวลานี้ ในห้อง VIP8

โจวเจิ้ง, นายน้อยผาง, นายน้อยตู้, ผู้จัดการหลี่และคนอื่นๆต่างก็กำลังดื่มและพูดคุยกัน อย่างมีความสุข

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!”

ในเวลานี้ เสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้นมา

ซึ่งโจวเจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัยว่า "มีอาหารที่สั่งไว้อีกหรอ เข้ามา!"

"ตึก!"

หลังจากได้ยินคำตอบรับ เจียงเฉิงและคนกลุ่มใหญ่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วไวน์ที่ถืออยู่ในมือ แถมพวกเขาทุกคนต่างก็มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า

ซึ่งเมื่อเจียงเฉินเห็นร่างของหลินฟาน ใบหน้าของเขาก็แสดงถึงความเคารพออกมาทันที

“ตอนที่ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ผมคิดว่าผมต้องแวะมาดื่มไวน์กับคุณสักแก้ว มิฉะนั้น มันคงจะเป็นการหยาบคายเกินไป… ผมหวังว่ามันจะไม่เป็นการรบกวนคุณนะ” เจียงเฉิงกล่าวอย่างระมัดระวัง

หลินฟานกล่าวอย่างผ่อนคลาย "ไม่เป็นไร"

ทันทีที่เจียงเฉินได้ยินเช่นนี้ เขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างมากที่จะได้ร่วมดื่มอวยพรกับหลินฟาน

แต่ในขณะนั้นเอง โจวเฉินที่อยู่ข้างๆเขาก็ถามว่า "คุณเป็นใครกัน?"

ซึ่งตั้งแต่ตอนแรก เจียงเฉินก็มีความคิดที่จะส่งนามบัตรให้หลินฟานอยู่แล้ว

ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่ได้ยินคำพูดของโจวเฉิน เขาก็ใช้โอกาสนี้แนะนำตัวทันที "ผมคือเจียงเฉิน ประธานเครื่อข่ายอินเทอร์เน็ต"

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็หยิบนามบัตรที่เขาเตรียมไว้ออกมาและส่งให้โจวเฉิง, นายน้อยผาง, นายน้อยตู้, หลินฟาน, ผู้จัดการหลี่และก็อันซวน

ในตอนนี้ เจียงเฉิงคิดว่าคนที่มาทานอาหารเย็นกับหลินฟานได้นั้นจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ดังนั้น เขาจึงเคารพนับถือทุกคนที่อยู่ในห้องแห่งนี้

ซึ่งเมื่อทุกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเจียงเฉิงเห็นสิ่งนี้ พวกเขาก็ยื่นนามบัตรและพูดแนะนำตัวเองด้วย

"ฉันชื่อเจิ้งเหวินเซียง จากชิงโจวอินฟอร์เมชั่น"

"ฉันชื่อหลิวกุย จากเทคโนโลยีเอไอ ซางเจีย"

"ฉันชื่อหวางฮันดง จาก K.Wahซอฟต์แวร์"

…………

เมื่อหลินฟานยอมรับนามบัตรของเขา เจียงเฉินก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาแล้วพูดว่า "แก้วไวน์แก้วนี้ ผมขอดื่มให้กับคุณ!"

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็ทำการยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มทันที

จากนั้นเขาก็เทไวน์อีกแก้วให้ตัวเองแล้วพูดว่า "ส่วนไวน์แก้วนี้ ผมขอดื่มให้กับทุกคน!" เขาดื่มไวน์หมดแก้วอีกครั้ง

ซึ่งคนที่อยู่ด้านหลังเจียงเฉิน เจิ้งเหวินเซียงก็ไม่กล้าที่จะลังเลเลย พวกเขารีบดื่มไวน์ในแก้วแล้วพูดว่า "สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก!"

ถึงแม้ว่าเจียงเฉินนั้นจะอยากอยู่กับหลินฟานต่อ แต่เขาก็เข้าใจดี

ว่าถ้ามันทำให้หลินฟานรู้สึกรำคาญขึ้นมา คงไม่เป็นผลดีแน่

ดังนั้น เจียงเฉินจึงพูดว่า "ผมคงไม่มีอะไรแล้ว ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องไปก่อนนะครับ ... "

หลังจากพูดจบ เขาและเหล่าเพื่อนๆทุกคนก็ค่อยๆเดินออกไป

ในเวลานี้เอง นายน้อยผาง นายน้อยตู้และผู้จัดการหลี่ก็ได้คลายความสงสัยของพวกเขา

เพราะเมื่อพวกเขามองลงไปที่นามบัตร

พวกเขาก็ได้รู้ทุกอย่าง และดวงตาของพวกเขาก็กลมโตขึ้นทันที!

เจียงเฉิน ประธานบริษัทเครือข่ายอินเทอร์เน็ต!

เจิ้งเหวินเซียง ประธานชิงโจวอินฟอร์เมชั่น!

หลิวกุย ประธานเทคโนโลยีเอไอ ซางเจีย!

หวางฮันดง ประธานบริษัท K. Wah ซอฟต์แวร์!

…………

ปรากฏว่ากลุ่มคนเหล่านั้นคือประธานของแต่ละบริษัท!

นายน้อยตู้ชี้ไปที่นามบัตรแล้วตะโกน "บ้าจริง! ฉันรู้จักบริษัทเทคโนโลยีเอไอ ซางเจีย แห่งนี้ ได้ยินมาว่าบริษัทของพวกเขากำลังจะเข้าจดทะเบียนในตลาดหุ้น เอ-แชร์!"

เอ-แชร์ แค่หนึ่งประโยคนี้ก็แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของ บริษัทเทคโนโลยีเอไอ ซางเจียได้อย่างง่ายดาย

นายน้อยผางอุทาน "บริษัทชิงโจวอินฟอร์เมชั่น ที่แห่งนี้มีพนักงานนับหลายพันคน!"

"นอกจากนี้... เกมพระราชาและเกมกระโดดที่เป็นที่นิยมในปีที่แล้ว ก็เป็นฝีมือของพวกเขา!"

ทั้งสองตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

บริษัทเหล่านี้ทั้งหมดมีขนาดใหญ่มาก และประธานเหล่านั้น... ก็เพิ่งมาที่ห้องของเขาเพื่อดื่มฉลองร่วมกัน?

นี่……

นี่มัน... สิ่งนี้อยู่เหนือจินตนาการของพวกเขาโดยสิ้นเชิง

ต้องรู้ว่า……

แม้แต่พ่อของพวกเขาก็ไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะได้เจอกับคนเหล่านี้เลย!

ทำไมพวกเขานั้นถึงได้เจอกับประธานเหล่านี้ล่ะ แถมยังดื่มอวยพรให้ด้วย!

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

จากนั้น นายน้องผางและนายน้อยตู้ก็ชำเลืองมองกันและกัน ซึ่งต่อมา พวกเขาก็จ้องไปที่ โจวเจิ้ง

“พี่เจิ้ง บริษัทต้าถงของพี่มีความสัมพันธ์งลึกซึ้งกับอารีย์และเพนกวินหรือเปล่า?” นายน้อยผางอดไม่ได้ที่จะถาม

“หรือว่าจะเป็นหุ้นส่วนกัน?” นายน้อยตู้ถาม

ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะสงสัยมาก

เพราะบริษัทเครือข่ายอินเทอร์เน็ต, ชิงโจวอินฟอร์เมชั่น, บริษัทเทคโนโลยีเอไอ ซางเจีย,บริษัท K.Wahซอฟต์แวร์... เหล่านี้คือบริษัทอินเทอร์เน็ตทั้งหมด

และบรรดาผู้ที่สามารถทำให้ประธานของบริษัทอินเทอร์เน็ตเหล่านี้พอใจได้เป็นการส่วนตัวนั้น ล้วนแต่เป็นบริษัทอินเทอร์เน็ตขนาดใหญ่หรือบริษัทที่เกี่ยวข้องกับพวกเขาเท่านั้น

ท้ายที่สุด ถ้าบริษัทของครอบครัวโจวไม่ได้มีความสัมพันธ์กับบริษัทอารีย์หรือเพนกวินจริงๆ ผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมเอ็มเพอเรอร์คงจะไม่มาให้บริการพวกเขาเป็นการส่วนตัวแน่ๆ