เพิ่มไวน์แดงอีกขวด

ห้อง VIP8

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

ในขณะนี้ โจวเจิ้ง, นายน้อยตู้, นายน้อยผาง และผู้จัดการหลี่ ต่างก็หัวเราะพูดคุยกันอย่างเต็มที่ขณะรับประทานอาหาร

ซึ่งหลังจากที่นายน้อยผางได้ดื่มไวน์แดงจนหมด เขาก็พูดออกมาอย่างตื่นเต้น “สมแล้วจริงๆที่เป็นไวน์แดงที่ดีที่สุดในโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ มันอร่อยมากๆเลย!”

โจวเจิ้งยิ้มและกล่าวว่า “ถ้าน้องผางชอบดื่มขนาดนี้ พี่ก็คงต้องจัดมาให้อีกขวดแล้วล่ะ!”

เมื่อพูดเสร็จ เขาก็กดปุ่มเรียกบริการที่อยู่ด้านข้างทันที

และหลังจากนั้นไม่นาน ผู้จัดการทั่วไปอย่างหวางเฟิงอี้ก็เดินเข้ามา

"ต้องการอะไรเพิ่มหรอครับ?" หวางเฟิงอี้ยิ้ม พร้อมกับจ้องมองไปที่หลินฟาน

โจวเจิ้งโบกมือ "ขอไวน์แดงนี้อีกสักขวดสิ!"

ความคิดของเขานั้นง่ายมาก ไวน์แดงหนึ่งขวดมีมูลค่า 40,000 ถึง 50,000 หยวน

ส่วนจานอาหารต่างๆที่อยู่บนโต๊ะก็น่าจะประมาณหนึ่งหมื่นถึงสองหมื่นหยวนเท่านั้น

มันยังอยู่ไกลจากจุดที่รับประกันการบริโภคขั้นต่ำ 88,888 หยวน

การเพิ่มไวน์แดงที่เหมือนกันอีกขวดหนึ่งก็น่าจะอยู่ในช่วงต้นของ 100,000 หยวน ไม่น่าจะมากไปกว่านี้แล้ว

นอกจากนี้ ครอบครัวของเขายังได้บรรลุความร่วมมือเชิงลึกกับบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเพนกวินและอารีย์ด้วย การเพิ่มไวน์อีกสักขวดไปก็คงจะไม่เป็นอะไรหรอก

ซึ่งเมื่อหวางเฟิงอี้ได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเขาก็แสดงสีหน้าแปลกๆออกมา จากนั้นเขาก็ถามว่า “ไวน์แดงแบบเดิมอีกขวดงั้นหรอครับ?”

"ใช่แล้ว!" โจวเจิ้งกล่าว

หลังจากได้รับการยืนยัน หวางเฟิงอี้ก็พยักหน้าและพูดว่า “ได้ครับ”

และหลังจากนั้นไม่นาน พนักงานเสิร์ฟก็นำขวดไวน์แดงแบบเดิมเข้ามา

จากนั้น เขาก็เทลงในแก้วอย่างระมัดระวัง

ซึ่งหลังจากดื่มจนหมด...

โจวเจิ้ง, นายน้อยผาง, นายน้อยตู้, ผู้จัดการหลี่และคนอื่นๆก็ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก

ซึ่งในเวลาเดียวกันนั้น โจวเจิ้งก็ใช้หางตาของเขาเหลือบมองไปยังหลินฟานราวกับอยากจะบอกว่า: เป็นยังไงล่ะ ตอนนี้นายรู้ซึ้งถึงความต่างชั้นของฉันกับนายแล้วหรือยัง?

“ติ๊ง!”

ลิฟต์ลงไปอย่างรวดเร็ว และประตูก็ค่อยๆเปิดออกหลังจากมีเสียงเบาๆดังขึ้น

จากนั้น โจวเจิ้งก็เดินไปยังเคาเตอร์จ่ายเงินที่อยู่ในห้องโถงอย่างสบายๆ

แต่วินาทีต่อมา สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำที่อยู่ในห้องโถง

"พ่อ!" โจวเจิ้งอุทานด้วยความประหลาดใจ

ตอนนี้ สิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุดก็คือการกลับบ้านไปถามพ่อว่าที่บริษัทต้าถงของพวกเขานั้นเกิดอะไรขึ้น เขาไม่คิดว่าจะได้เจอพ่อก่อนกลับบ้านแบบนี้

ซึ่งเมื่อโจวต้าเฉียงเห็นลูกชายของเขาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ สีหน้าของเขาก็ดูตกใจทันที

เพราะว่า……

ที่นี่เป็นถึงโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ มีค่าการบริโภคที่สูงมาก

แม้แต่โจวต้าเฉียงเองก็ยังไม่กล้ามาเลย...นอกจากจะทำเพื่อกระชับกับนักธุรกิจที่สำคัญเท่านั้นถึงจะเลือกมาที่โรงแรมเอ็มเพอเรอร์แห่งนี้

"ทำไมลูกถึงอยู่ที่นี่?" โจวต้าเฉียงถาม

โจวเจิ้ง "ผมมาทานอาหารเย็นที่นี่กับเพื่อนสองสามคน... พ่อ ผมมีเรื่องจะถามพ่อพอดี ตอนนี้บริษัทของเรากำลังจับมือกับบริษัทใหญ่ๆอยู่งั้นหรอครับ"

โจวต้าเฉียงนึกถึงผู้ที่เชิญเขาให้มารับประทานอาหารเย็นวันนี้ เขาจึงพยักหน้าช้าๆ และกล่าวว่า "ประมาณนั้น"

“ฮ่าฮ่าฮ่า! จริงหรอเนี่ย!” โจวเจิ้งอุทานอย่างตื่นเต้น “อารีย์กรุ๊ปและเพนกวินกรุ๊ป ใช่มั้ยครับ?”

ซึ่งทันทีที่ได้ยิน นายน้อยตู้, นายน้อยผาง, ผู้จัดการหลี่และคนอื่นๆที่ยืนอยู่ใกล้ๆต่างก็แสดงความตื่นเต้นออกมา และพวกเขาก็พากันเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

แต่อย่างไรก็ตาม โจวต้าเฉียงกับขมวดคิ้วและพูดว่า "อารีย์กรุ๊ปและเพนกวินกรุ๊ปอะไร? บริษัทของเราไม่ใช่บริษัทอินเทอร์เน็ตนะ!"

บริษัทยักษ์ใหญ่เหล่านั้นจะมาร่วมมือกับบริษัทเล็กๆอย่างเราได้ยังไงกัน?

ซึ่งเมื่อโจวเจิ้งได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ตกตะลึงทันที

งั้นทำไม?

ทำไมผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ถึงมารับใช้เขาเป็นการส่วนตัวล่ะ?

และเหตุใดประธานบริษัทอินเทอร์เน็ตเหล่านั้นถึงได้มาร่วมแสดงความยินดีในห้องของเขา

“พี่ฟาน!”

ทันใดนั้น ในเวลานี้ จู่ๆก็มีคนๆหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาจากระยะไกล

จากนั้น กลุ่มผู้ชายและหญิงสาวในชุดสูทก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

หลิวหยูหาง ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ของบริษัทยาหลิว, จางโจว ประธานเมืองการค้าเสียวหวู่ และซ่งผิงชาง ประธานบริษัทของอันซวน ทุกคนเดินเข้ามาล้อมรอบกันในเวลาไม่กี่วินาที

ซึ่งเสียงประหลาดใจที่ดังขึ้นนั้นก็มาจากปากของหลิวหยูหาง

"นายน้อยหลิว ท่านจาง...สวัสดีครับ!" โจวต้าเฉียงกล่าวอย่างเร่งรีบและโค้งคำนับ

"ท่านซ่งผิงสบายดีไหมครับ" ผู้จัดการหลี่และอันซวนกล่าวอย่างเร่งรีบ

ซึ่งหลังจากที่ซ่งผิงเห็นสองคนนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงท่าทางที่คาดไม่ถึงออกมา

แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้เป็นที่สนใจของซ่งผิงนานนัก

เพราะเขานั้นยังมีสิ่งที่สำคัญกว่า

นั่นคือการพูดคุยกับคนที่อยู่ข้างๆของพวกเขา

สิ่งนี้สำคัญมากสำหรับบริษัทของเขาเอง!

หลิวหยูหางไม่ได้มองไปที่โจวต้าเฉียงเลย เขาเดินตรงไปหาหลินฟานและพูดอย่างมีความสุข "พระเจ้านี่ชอบทำให้เรามาเจอกันตลอดเลยนะครับพี่ฟาน นี่มันเป็นพรหมลิขิตชัดๆ"

“ฉันเพิ่งพบกับพี่ที่ชิงซีเมื่อไม่นานนี้ และตอนนี้ฉันก็ได้พบกับพี่อีกครั้งที่เจียงเป่ยอีก! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ขณะพูด หลิวหยูหางก็วางมือลงบนไหล่ของหลินฟานอย่างเป็นกันเอง

จากนั้น จางโจว ประธานแห่งเมืองการค้าเสียวหวู่ที่อยู่ข้างๆก็กล่าวด้วยความเคารพ “สวัสดีครับ คุณหลิน”

ซึ่งทันใดนั้น ทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนี้ก็หันมาสนใจหลินฟานทันที

และสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้โจวเจิ้ง, นายน้อยผาง, นายน้อยตู้, ผู้จัดการหลี่ และคนอื่น ๆ เริ่มมีลางสังหรณ์แปลกๆขึ้นมาในใจ

“นาย...นายเป็นใครกัน” โจวเจิ้งอดไม่ได้ที่จะถาม

หลินฟานกล่าวว่า "นายน้อยโจวเอ๋ย คุณนี่ขี้ลืมจริงๆเลยนะ ฉันก็เป็นแค่คนขับรถจากแอพดีดี้ไง โอ้ลืมไป หรือว่าอยากจะให้ฉันไปเป็นยามรักษาความปลอดภัยล่ะ เห็นนายน้อยกับผู้จัดการหลี่บอกว่าฉันมีความสามารถในด้านนี้ด้วยหนินะ"

ผู้คนทั้งหมดที่อยู่ในที่แห่งนี้ล้วนต่างก็เป็นมนุษย์กันทั้งนั้น พวกเขามีสมองกันทั้งหมด และทำไมพวกเขาถึงจะไม่เข้าใจว่าหลินฟานกำลังหมายถึงอะไร?

ด้วยเหตุนี้ จางโจว, หลิวหยูหาง, โจวต้าเฉียง, ซ่งผิงชางและคนอื่นๆต่างก็จ้องมองไปที่โจวเจิ้งและผู้จัดการหลี่ทันที

บรรยากาศในที่เกิดเหตุก็มืดมนลงอย่างฉับพลัน

จากนั้น หลิวหยูหางก็กล่าวอย่างเย็นชา "ในโรงแรมของพี่ฟาน พวกนายกล้ากล่าวว่าพี่ฟานว่าเขาเหมาะกับการเป็นยามรักษาความปลอดภัยอย่างงั้นหรอ? ฉันเกรงว่าพวกนายน่าจะยังไม่รู้สินะว่าโรงแรมแห่งนี้เป็นของใคร"

ทันทีที่คำกล่าวนี้ถูกพูดออกมา โจวต้าเฉียง, ซ่งผิงชาง, โจวเจิ้ง, นายน้อยผาง, นายน้อยตู้ และคนอื่นๆ ก็มีการเต้นของหัวใจที่เร็วขึ้นอย่างกะทันหันทันที

กล้ากล่าวว่าหลินฟานในโรงแรมของเขา?

กล่าวอีกนัยหนึ่ง...

โรงแรมเอ็มเพอเรอร์...เป็นของหลินฟาน?

ในขณะนั้นเอง หวางเฟิงอี้ ผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ก็เดินมาแต่ไกลและกล่าวด้วยความเคารพ: "สวัสดีครับ คุณหลิน"

“ติ๊ง!”

ในเวลานี้เอง ประตูลิฟต์ก็เปิดออก

จากนั้น ประธานเครือข่ายอินเทอร์เน็ตเจียงเฉิง ประธานชิงโจวอินฟอร์เมชั่น, ประธานเทคโนโลยีเอไอ ซางเจีย และคนอื่นๆที่เคยดื่มอวยพรในห้อง VIP 8 ก็เดินออกมา

ซึ่งเมื่อพวกเขาเห็นหลินฟานอยู่ไม่ไกล พวกเขาก็รีบเร่งฝีเท้าในการเดินทันที

จากนั้นจึงกล่าวด้วยความเคารพว่า “สวัสดีครับ คุณหลิน”

ตอนนี้……

โจวเจิ้ง, ผู้จัดการหลี่, นายน้อยผาง, นายน้อยตู้ และคนอื่นๆก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

พวกเขาเข้าใจทันทีว่าทำไมผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ถึงมาให้บริการทุกคนเป็นการส่วนตัว เพราะหลินฟานนั้นเป็นเจ้าของของโรงแรมเอ็มเพอเรอร์นั่นเอง!

แถมพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเหล่าประธานถึงได้มาที่ห้องเพื่อดื่มอวยพรให้ เพราะว่าหลินฟานเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่!

มันไม่ใช่บริษัทต้าถงของครอบครัวโจวเจิ้งเลย

ซึ่งเมื่อรู้ว่าลูกชายของเขายั่วยุชายใหญ่โตเช่นนี้ เขาก็รู้สึกได้ว่าบริษัทของเขากำลังสั่นสะท้าน เขารีบยกมือขึ้นมาและตบหน้าโจวเจิ้งพร้อมกับตะโกนว่า "รีบไปขอโทษคุณหลินเดี๋ยวนี้!"