บางครั้งความจริงบางอย่างก็ไม่น่าเชื่อเสมอไป

หลังจากหลินฟานและหลู่หลิงคุยกันต่อสักพัก พวกเขาทั้งสองก็แยกย้ายกัน และหลินฟานก็เดินกลับมาที่หอพัก

“พี่ฟาน ในที่สุดพี่ก็กลับมาสักที คิดถึงพี่จริงๆเลย!” ซงหยี่อุทานออกมาทันทีหลังจากที่เห็นหลินฟาน

ซึ่งหลังจากพูดจบ เขาก็อ้าแขนออกมาราวกับว่าต้องการจะกอดหลินฟาน

แต่หลินฟานโบกมือของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะพูดว่า “ไปไกลๆเลย ฉันกอดแต่สาวสวยเท่านั้น”

ในขณะนั้นเอง เมื่อเจิ้งจินเป่าที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ได้ยินคำว่า "สาวสวย" เข้า ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นเทันที และเขาก็หัวเราะออกมาก่อนจะพูดว่า "พี่ฟาน ในขณะที่พี่ลาหยุดไป พี่ไปเที่ยวกับสาวสวยมาแล้วกี่คนล่ะ"

หลินฟานกัดฟันและพูดว่า "ฉันไม่ได้ไปเที่ยวสักหน่อย ฉันไปเป็นคนขับรถของแอพดีดี้ต่างหาก!"

"ไปเป็นคนขับรถของแอพดีดี้" เจิ้งจินเป่าคิดอยู่กับประโยคนี้อยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็เบิกตากว้างและถามอย่างตื่นเต้น “โคตรสุดยอดเลยพี่! พี่ฟาน พี่ตกสาวสวยไปได้กี่คนแล้วล่ะ?”

เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าหลินฟานนั้นใช้รถซุปเปอร์คาร์ของเขาออกไปขับรับสาวจากแอพดีดี้

ซึ่งสาวงามเหล่านั้นจะทนต่อรถซุปเปอร์คาร์ได้ที่ไหนกัน?

หลินฟานมองความคิดของเจิ้งจินเป่าได้อย่างรวดเร็วและกล่าวว่า "นายกำลังคิดอะไรอยู่ ฉันรู้นะ ฉันไม่ได้เอารถซุปเปอร์คาร์ออกไปขับรับสาวๆสักหน่อย"

“อ้าว ไม่ใช่อย่างนั้นหรอ?” เจิ้งจินเป่างุนงง

“ตึก ตึก ตึก!”

ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากข้างนอก

และหม่าจงที่กำลังถือกองหนังสืออยู่ในมือก็เดินเข้ามาอย่างช้าๆ

“พี่ฟาน พี่กลับมาแล้ว!” หม่าจงพูดอย่างมีความสุข

หลินฟานพยักหน้ก่อนจะพูด "ใช่ ฉันกลับมาแล้ว"

จากนั้น หม่าจงก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วพูดว่า "พวกนาย ตอนที่ฉันเดินผ่านลานจอดรถมา ฉันเห็นว่ามีรถโรลส์รอยซ์จอดอยู่ด้วย"

รถยนต์เป็นที่ชื่นชอบของผู้ชายเกือบทั้งหมด

และโรลส์รอยซ์ก็จัดว่าเป็นรถของจักรพรรดิ

ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่ซ่งหยี่และเจิ้งจินเป่าได้ยิน พวกเขาก็หันศีรษะมามองทันที

"นั่นมันโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม!" ซงหยี่ตะโกน

"ใช่ ใช่ภาพหลอนหรือเปล่า! รูปลักษณ์แบบนี้... ชั่งงดงามจริงๆเลย!" เจิ้งจินเป่าอุทาน "อยากรู้จริงๆว่าข้างในจะเป็นยังไง..."

หลินฟานยิ้มอย่างผ่อนคลาย "ถ้าอยากรู้ว่าข้างในเป็นยังไงล่ะก็ พวกนายก็เข้าไปดูสิ"

ขณะพูด เขาก็วางกุญแจรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอมที่อยู่ในกระเป๋าของเขาลงบนโต๊ะ

เงียบ

ความเงียบงันปกคลุมชั้นบรรยากาศ

จากนั้นไม่นาน ซ่งหยี่ก็ถามว่า "พี่... พี่ฟาน นี่คือรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธ่อมของพี่งั้นหรอ"

"ใช่แล้ว" หลินฟานพูด

ซึ่งเมื่อได้รับการยืนยันคำตอบ เจิ้งจินเป่า ซงหยี่ และหม่าจง ทั้งสามต่างก็ตะโกนออกมาพร้อมกัน "พี่ฟาน พี่สุดยอดมาก!"

และในขณะนี้ เจิ้งจินเป่าก็ดูเหมือนว่าจะคิดอะไรได้บางอย่าง เขาจึงถามออกไป “พี่ฟาน พี่ได้ขับรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธ่อมคันนี้ออกไปรับคนจากแอพดีดี้หรือเปล่า?”

ซึ่งในขณะที่เขาพูด เขาก็อดคิดไม่ได้ เกี่ยวกับฉากตกตะลึงที่ผู้โดยสารได้ขึ้นไปนั่งอยู่ในรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธ่อม

"ฉันใช้ซานตาน่าในการรับคนจากแอพดีดี้... และฉันก็เพิ่งจะได้โรลส์-รอยซ์ แฟนธ่อมหลังจากเลิกเป็นนักขับของแอพดีดี้เอง" หลินฟานกล่าว

“พี่ฟาน พี่คิดว่าฉันโง่หรอ?” เจิ้งจินเป่าพูด

โรลส์-รอยซ์ แฟนธอม มันมีราคากว่า 10 ล้านหยวนเลยนะ

ได้รับหลังจากเลิกเป็นนักขับดีดี้?

ต่อให้พี่จะขับรับคนจนตาย ก็ไม่มีทางหาเงินได้มากขนาดนั้นแน่นอน

หลินฟานยิ้มและส่ายหัว

เพราะในความเป็นจริง...

หลินฟานก็ทำแค่ขับบรถรับส่งคนจากแอพดีดี้จริงๆ และหลังจากที่เขาเลิกขับ เขาก็ได้รับโรลส์-รอยซ์ แฟนธอมมาจริงๆ แถมยังตั้ง 10 คัน!

นอกจากนี้ยังได้รับเงินสดอีก 10 ล้านหยวน และยังเพิ่มหุ้นของเพนกวินเป็น 10% อีก!

โลกนี้สอนให้รู้ว่า บางครั้งความจริงบางอย่างก็ไม่น่าเชื่อเสมอไป

ในตอนนี้ เมื่อกลุ่มคนหนุ่มสาวอยู่ด้วยกัน เวลาก็มักจะผ่านไปเร็วเสมอ

ผ่านไปไม่นาน เสียงกริ่งของมหาวิทยาลัยก็ดังขึ้น

ซึ่งหลินฟาน เจิ้งจินเป่า หม่าจง ซงหยี่และคนอื่นๆ ก็รีบไปที่ห้องเรียนแต่เช้า

ซึ่งตอนนี้ก็มีคนจำนวนมากอยู่ที่ห้องเรียน

และไม่นาน ที่นั่งในห้องเรียนทั้งหมดก็ถูกเติมเต็มในที่สุด

เพราะว่านี่คือชั้นเรียนของอาจารย์เทียนเถียนนั่นเอง

“ตึก ตึก ตึก!”

เสียงฝีเท้าดังขึ้น จากนั้น ครูเทียนเถียนที่สวมกระโปรงสั้นสีขาวบริสุทธิ์และเสื้อกันลมสีเทาอ่อนก็เดินเข้ามาข้างในห้องเรียน

ซึ่งทั้งห้องเรียนก็เงียบลงในทันที

จากนั้น ในขณะนี้ อาจารย์เทียนเถียนก็เหลือบมองนักศึกษาในห้องเรียนเป็นอันดับแรก และเมื่อเธอเห็นหลินฟาน รอยยิ้มตื้นเขินก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

และด้วยรอยยิ้มตื้นเขินนี้...

มันก็เหมือนกับดวงอาทิตย์ขึ้นในฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ มันทำให้หัวใจของทุกคนแทบละลายกันเลยทีเดียว

จากนั้นอาจารย์เทียนเถียนก็เริ่มสอนหลักสูตรการเรียนของวันนี้

"กริ๊ง!"

หลังจากเสียงกริ่งดังขึ้น นักศึกษาหลายคนก็เริ่มบ่นออกมาทีละคน

“ทำไมเวลามันหมดเร็วจังฟะ”

"ใช่!"

แต่ต่อให้ไม่ว่าจะบ่นอย่างไรก็ตาม...

มันก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรทั้งนั้น

ซึ่งเมื่ออาจารย์เทียนเถียนกำลังจะเดินออกจากห้องเรียน เธอก็หยุดและพูดว่า "หลินฟาน มาที่ห้องพักของฉันหลังเลิกเรียนด้วยนะ"

เมื่อพูดเสร็จ เธอก็เดินออกไป

ในขณะนั้นเอง นักศึกษาทุกคนที่อยู่ในห้องเรียนก็มองมายังหลินฟานด้วยสายตาแห่งความอิจฉา

คำเชิญของอาจารย์เทียนเถียน!

นอกจากนี้ นี่ก็ไม่ใช่เพียงแค่ครั้งแรกด้วย!

ซงหยี่ หม่าจง และเจิ้งจินเป่าถึงกับตะโกนพร้อมกัน "พี่ฟาน ฉันคุกเข่าให้พี่เลย!"

หลังจากพูดเสร็จ พวกเขาก็คุกเข่าลงทันที

ซึ่งเมื่อหลินฟานมองไปยังท่าทางแปลกๆของพวกเขา หลินฟานก็หลุดหัวเราะออกมา

...

เนื่องจากหลินฟานเคยไปที่ห้องพักของอาจารย์เทียนเถียนหลายครั้งแล้ว ตอนนี้เขาเลยรู้สึกคุ้นชินทางเป็นอย่างมาก

และในขณะนี้ ก็มีเพียงอาจารย์เทียนเถียนเท่านั้นที่อยู่ในห้องพัก

สำนักงานที่เงียบสงบ และอาจารย์ผู้น่ารักที่กำลังเขียนบางอย่างอยู่บนโต๊ะ ชั่งเป็นภาพที่สวยงามจริงๆ

จากนั้น หลังจากที่ได้ยินเสียงฝีเท้า อาจารย์เทียนเทียนก็ค่อยๆเงยศีรษะขึ้น ซึ่งเมื่อเธอเห็นว่าเป็นหลินฟาน เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า “นายอยากดื่มอะไรไหม?”

"ไม่รู้สิ แต่ผมหิวน้ำมาก" หลินฟานกล่าว

หลังจากพูดจบ หลินฟานก็หยิบถ้วยที่อาจารย์เทียนเถียนเพิ่งดื่มไปมาดื่มเอง

สำหรับเขา นี่คงไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเขาทั้งสองคนนั้นก็ลึกซึ้งอยู่พอสมควร

ซึ่งหลังจากที่หลินฟานดื่มน้ำแล้ว เขาก็เหลือบมองไปยังการคำนวณที่เขียนไว้บนโต๊ะของอาจารย์เทียนเถียนก่อนจะพูดว่า "คุณยังศึกษาการคาดเดาลูกเห็บอยู่หรือเปล่า นี่มัน? ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดอยู่นะ"

"ตรงไหนงั้นหรอ?" อาจารย์เทียนเถียนถาม

จากนั้น หลินฟานก็ชี้ไปยังสูตรแล้วหยิบปากกาและกระดาษขึ้นมาเขียนอย่างรวดเร็ว

2^m-3^(n+1)>1m>n, 2^m>3^(m+1)...

X1=3, X2=(3x1+1) 2^2=1...

“ฟึบ ฟึบ ฟึบ!”

ความเร็วในการเขียนของหลินฟานนั้นเร็วมาก

ในตอนแรก อาจารย์เทียนเถียนยังคงมองตามการเขียนของหลินฟานทันอยู่บ้าง

แต่เมื่อเวลาผ่านไป...

แม้จะตั้งใจดูอย่างมาก แต่อาจารย์เทียนเถียนก็เริ่มตามไม่ทันแล้ว

เธอเลยเลิกมองในสิ่งที่หลินฟานกำลังเขียนและเงยหน้าขึ้นไปมองหลินฟานแทน

เธอมองดูการคำนวณอย่างรวดเร็วของหลินฟาน และการแสดงออกของท่าทางต่างๆ...

ช่วงเวลานี้…

ในสายตาของอาจารย์เทียนเถียน มันราวว่าหลินฟานนั้นไม่ได้กำลังเขียนสูตรอยู่เลย แต่เหมือนกับว่ากำลังนั่งอยู่บนเวทีที่งดงาม และแสดงท่าทางที่ลื่นไหลมากกว่า

ซึ่งสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้อัตราการเต้นหัวใจของอาจารย์เทียนเถียนนั้นเร็วขึ้นและเร็วขึ้นตามจังหวะการเคลื่อนไหวของหลินฟาน...

มันเหมือนกับว่าเธอกำลังจมลงไปสู่ห้วงทะเลลึก