คำตอบเสร็จแล้ว

"ฟึบฟับ!"

กระดาษหลายๆแผ่นเต็มไปด้วยสมการและตัวเลขการคำนวณอันซับซ้อนมากมาย

“ฟึบฟับ ฟึบฟับ ฟึบฟับ!”

ความเร็วในการเขียนของหลินฟานยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ซึ่งสิ่งเหล่านี้... สำหรับอาจารย์เทียนเถียนแล้ว ภาพนี้มันช่างมีเสน่ห์ซะเหลือเกิน เสียงกระทบกันของปากกาและกระดาษก็ช่างไพเราะยิ่งนัก

มันราวกับเป็นเสียงของเปียโนที่ถูกบรรเลงโดยมืออาชีพ

ท่าทางทุกอย่างล้วนสวยงามอย่างมาก ซึ่งมันก็ทำให้ลมหายใจของอาจารย์เทียนเถียนเร่งจังหวะขึ้นไปอีก และมันก็ทำให้แก้มที่สวยงามของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

“ปัก!”

หลังจากเขียนการคำนวณลงบนกระดาษไปเกือบยี่สิบหน้า หลินฟานก็วางปากกาในมือของเขาลง

จากนั้นเขาก็หยิบปากกาลูกลื่นในมือของอาจารย์เทียนเถียนและเขียนสูตรบรรทัดสุดท้าย: Xs1+1=(3Xs+1)/2^n ดังนั้น 3n+1 จึงเป็นคำตอบสุดท้าย!

หลินฟานยิ้มและกล่าวว่า "ปัญหาการคาดเดาลูกเห็บถูกแก้ไขแล้ว"

ซึ่งหลังจากที่เสียงพูดของหลินฟานค่อยๆจางหายไป อาจารย์เทียนเถียนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาก็ขยับศีรษะของเธอเข้ามาทันที

o(￣ε￣*)

(*￣3)(ε￣*)

?(ˉ﹃ˉ?)

...

ในเวลานี้ อาจารย์เทียนเถียนก็กำลังใช้วิธีการของตัวเองในการแสดงถึงความรักของเธอที่มีต่อหลินฟาน

จากนั้น ผ่านไปกว่าชั่วโมง ทั้งสองคนก็ค่อยๆแยกออกจากกัน

อาจารย์เทียนเถียนจัดเสื้อผ้าของเธอให้กลับมาเรียบร้อยเหมือนอย่างเดิม

จากนั้นเธอก็เพ่งความสนใจไปยังกระดาษที่เต็มไปด้วยสูตรการคำนวณ และทันทีที่เธอได้เห็น เธอก็อุทาน "หลินฟาน นายแก้ไขการคาดเดาของลูกเห็บได้จริงๆหรอเนี่ย!"

หลังจากพูดจบ อาจารย์เทียนเถียนก็มองไปยังหลินฟานด้วยสายตาที่กระตือรือร้นอย่างมาก

“หลินฟาน นายเริ่มศึกษาการคาดเดาลูกเห็บตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หลินฟานกล่าวว่า "ก็เพิ่งเริ่มหลังจากที่เห็นคุณศึกษาเกี่ยวกับมันนั่นแหละ"

“เมื่อวาน...เมื่อวานงั้นหรอ?” อาจารย์เทียนเถียนพูด

"ใช่แล้ว" หลินฟานพยักหน้า

ซึ่งคำตอบที่หลินฟานได้พูดออกมานั้น ก็ได้ทำให้อาจารย์เทียนเถียนตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

เมื่อเช้าวานนี้ หลินฟานยังบอกกับเธอว่าเขาสนใจในการเป็นนักขับดีดี้มากกว่าอยู่เลย

เขาบอกว่าเขาอาจจะสนใจปัญหาการคาดเดาลูกเห็บในอนาคตไม่ใช่หรอ?

แล้วทำไม…หนึ่งวันต่อมา

เขาถึงแก้ไขปัญหาการคาดเดาลูกเห็บได้เลยล่ะ?

ต้องรู้ว่า…

การคาดเดาลูกเห็บเป็นปัญหาใหญ่ที่คนทั้งโลกติดอยู่กับมันมาเกือบร้อยปี!

แต่หลินฟานกับใช้เวลาเพียงแค่วันเดียวเพื่อแก้ไขมัน?

นี่มันอัจฉริยะเกินไปแล้ว!

ในเวลานี้ ถายใต้สายตาของอาจารย์เทียนเถียน เธอเห็นเหมือนกับว่าหลินฟานว่ามีแสงสีทองปกคลุมอยู่ทั่วทั้งตัว

อาจารย์เทียนเถียนกระซิบ "หลินฟานคะ"

"มีอะไรหรอครับอาจารย์?" หลินฟานถามด้วยความสงสัย

อาจารย์เทียนเถียนไม่ได้พูดอะไรตอบ เธอเพียงแค่ขยับศีรษะของเธอเข้าไปหาหลินฟานอีกครั้ง

o(￣ε￣*)

(*￣3)(ε￣*)

?(ˉ﹃ˉ?)

...

พวกเขาอยู่ในสภาพนี้กันอย่างยาวนาน จนกระทั่งมียามของมหาวิทยาลัยเริ่มเดินตรวจสอบภายใน พวกเขาทั้งสองถึงได้แยกออกจากกัน

แต่อย่างไรก็ตาม การแยกจากกันในครั้งนี้มันก็แค่แปปเดียวเท่านั้น

เพราะหลินฟานก็ได้มาที่บ้านของอาจารย์เทียนเถียนต่อทันที

...

วันถัดไป

เนื่องจากเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ทั้งสองคนจึงไม่ต้องไปที่มหาวิทยาลัย

ซึ่งในเวลานี้ หลินฟานและอาจารย์เทียนเถียนก็กำลังนั่งทานอาหารเช้ากันอย่างสบาย ๆ

“หลินฟาน นายต้องการเผยแพร่เกี่ยวกับการที่สามารถแก้ไขการคาดเดาลูกเห็บลงในนิตยสารหรือเปล่า?” หูเทียนถาม

หลินฟานเคี้ยวบะหมี่แล้วพูดว่า "คุณอยากจะเผยแพร่มันงั้นหรอ ผมไม่อยากให้มันเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นน่ะสิ ผมแค่แก้ไขมันเพราะเห็นว่าคุณกำลังศึกษาอยู่เท่านั้น แต่ถ้าหากว่าคุณอยากจะเผยแพร่ล่ะก็ ผมก็คงไม่ขัดหรอก แต่ต้องมีชื่อของคุณอยู่ด้วยนะ อาจารย์เทียนเถียน"

เมื่อหูเทียนได้ยินเช่นนี้ เธอก็รู้สึกหมดหนทาง

ปกติถ้าคนอื่นแก้ไขปัญหาระดับโลกได้ พวกเขาจะต้องตื่นเต้นและดีใจอย่างแน่นอน

จากนั้นก็จะวิเคราะห์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าควรจะเอาไปลงในนิตยสารฉบับไหน

แต่หลินฟานนั้นเป็นคนที่ไม่เหมือนกับคนทั่วไป เขาเกลียดความยุ่งยากอย่างมาก เลยมักจะให้คนอื่นเข้ามามีส่วนร่วมด้วยตลอด

และหากคนคนนั้นมีความคิดที่ไม่ดี ผลงานอันยิ่งใหญ่นี้ก็จะตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน

" ก็ได้ งั้นฉันเอาไปลงที่วารสารคณิตศาสตร์ประจำปีนะ" หูเทียนกล่าว

หลินฟานพยักหน้าอย่างเฉยเมย เขาจิบซุปหยดสุดท้ายแล้วอุทานว่า "คุณยิ่งทำอาหารรสชาติก็ยิ่งสุดยอดขึ้นเรื่อยๆเลยนะเนี่ย!"

หูเทียนพูดอย่างมีความสุข “ถ้านายชอบ ก็มากินบ่อยๆสิ”

จากนั้น หลังจากที่ทั้งสองคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง หลินฟานก็ขับรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม ไปยังปานหลงวิลล่า

ซึ่งในอดีต ปานหลงวิลล่านั้นจะอยู่ใกล้กับทะเลสาบเทียนหูมากที่สุด และเป็นวิลล่าที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่อย่างมาก

แต่ตอนนี้มันว่างเปล่า

เมื่อเห็นสิ่งนี้...

หลินฟานก็แสดงรอยยิ้มและกล่าวด้วยความพึงพอใจ "หวางเซิงหลี่ทำงานได้มีประสิทธิภาพจริงๆ เศษอิฐและเศษหินทั้งหมดถูกนำออกไปจนไม่เหลือเลย ตอนนี้เหมาะมากแล้วสำหรับการปลูกชา"

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็หยิบพลั่วที่เขาซื้อมา และหว่านเมล็ดชาจิตวิญญาณที่ได้รับจากซองแดงสีทองลงทีละซอง แล้วก็เทน้ำในปริมาณที่เหมาะสม

หลินฟานหว่านเมล็ดและรดน้ำ... แบบนี้เป็นเวลาสองวัน

ซึ่งหากว่าเป็นมนุษย์ที่ปลูกชาด้วยเมล็ดธรรมดาแล้วล่ะก็ ต่อให้จะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี หรือแม้ว่าจะใช้ปุ๋ยที่ดีที่สุด...แต่เวลาเพียงแค่สองวัน มันก็ไม่มีทางที่จะเติบโตได้เร็วขนาดนี้อย่างแน่นอน

"กริ๊ง!"

ในขณะนี้ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของหลินฟานได้ดังขึ้นมา

เขาเหลือบดูการแจ้งเตือนการโทร และมันก็ปรากฏว่าเป็นสายจากประธานของเพนกวิน กรุ๊ป เสี่ยวหม่า

หลินฟานไม่ได้ลังเลอะไรเลย เขากดรับสายอย่างรวดเร็ว

“คุณหลิน ชีวิตตอนนี้คุณเป็นอย่างไรบ้าง” ทันทีที่กดรับสาย เสียงอันอ่อนโยนของเสี่ยวหม่าก็ดังขึ้น

หลินฟานกล่าวว่า "ชีวิตของฉันสบายมาก ช่วงนี้ก็กำลังปลูกชากับรถน้ำให้มันอยู่เท่านั้น"

เสียวหม่าพูดขึ้นอย่างไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า “ว้าว คุณหลินชอบทำอะไรแบบนี้ด้วยหรอ…”

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ฉันจะทำอะไรแบบนี้ไม่ได้เลยหรอ? นายคิดว่าฉันเป็นคนแบบไหนกัน?"

เสี่ยวหม่าคิดตามและกล่าวว่า "โดยทั่วไปแล้ว คนหนุ่มสาวอย่างคุณหลินมักจะสนใจงานปาร์ตี้ที่มีชีวิตชีวา กีฬาที่น่าตื่นเต้น...หรืออาชีพที่ท้าทาย..."

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ชีวิตที่ฉันต้องการมันตรงกันข้ามกับสิ่งที่นายพูดมาหมดเลยนะ ฉันแค่อยากจะนอนเงียบๆ อยู่อย่างสงบๆเท่านั้น"

หลังจากที่ทั้งสองได้พูดคุยกันสักพัก เสี่ยวหม่าก็เริ่มพูดจุดประสงค์ของการโทรในครั้งนี้

“ยังไงก็เถอะ คุณหลิน เพนกวินกรุ๊ปของเราได้เปิดบริษัทใหม่ในเมืองเจียงเป่ย ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้คุณหลินจะว่างมาเยี่ยมชมหรือเปล่า”

หลินฟานเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสองของกลุ่มเพนกวินกรุ๊ป แต่เขาก็ไม่เคยไปยังสำนักงานใหญ่ของเพนกวินกรุ๊ปที่อยู่ที่หยานเฉิงเลยสักครั้ง

แต่ตอนนี้ มีสาขาใหม่ตั้งอยู่ในเจียงเป่ยแล้ว... และมันคงไม่ได้ลำบากอะไรมาก

หลินฟานจึงตอบว่า "ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะไปดู"

ซึ่งเมื่อเสี่ยวหม่าได้ยินเช่นนั้น เขาก็กล่าวอย่างมีความสุข "ขอบคุณมาก คุณหลิน! แต่ว่า พูดกันตามตรงตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ผมไปที่เจียงเป่ย ผมก็ยังไม่เคยได้กินอาหารดีๆเลย พรุ่งนี้คุณหลินช่วยพาผมไปหาอะไรกินด้วยนะ!"

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ไม่มีปัญหา!"

จากนั้น หลังจากที่ทั้งสองคุยกันได้สักพัก พวกเขาก็วางสายกันไป

และในเวลาต่อมา หลินฟานก็ส่งข้อความลาหยุดไปถึงที่ปรึกษาซุนเหยาตง

ซึ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้...

ซุนเหยาตงก็ไม่ได้ขัดใจหลินฟานแต่อย่างใด เขาไม่ถามว่าถึงเหตุผลด้วยซ้ำ