มาถึงเพนกวินสาขาเจียงเป่ย

วันรุ่งขึ้น

สายลมโชยพัดผ่านเบาๆ

แสงแดดส่องทะลุช่องว่างระหว่างม่านและตกกระทบลงบนที่นอน

จากนั้น หลินฟานก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

และเขาก็เหลือบมองโทรศัพท์อย่างสบายๆ ซึ่งข้อความก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอตามปกติ

"เงินเข้าบัญชี 3,670,000 หยวน ณ เวลา 0:00"

"เข้าสู่ระบบ!"

【ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับคิวชูบาร์ 】

ซึ่งเมื่อเห็นสิ่งนี้ หลินฟานก็บ่นออกมา "บาร์งั้นหรอ มันจะไปมีประโยชน์อะไรสำหรับฉันล่ะ"

"แต่อย่างน้อยก็ถือว่าดีกว่าได้เงิน 10 ล้านหยวนล่ะนะ"

จากนั้น หลินฟานก็ลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ

และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ไปหยิบขนมปังแล้วนำมาประกบกับเนื้อวากิว ล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย ไข่ ผักกาด และอาหารอื่นๆ

ซึ่งถึงแม้ว่าส่วนผสมเหล่านี้จะดูธรรมดาสำหรับเขา แต่รสชาติก็ถือว่าไม่เลว

จากนั้น หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว หลินฟานก็มาที่ทะเลสาบเทียนหูเพื่อรดน้ำลงบนต้นชาทั้งหมด และหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่ปานหลง เขาก็ขับรถบิ๊กจีไปที่เพนกวินกรุ๊ปสาขาเจียงเป่ย

ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบตำแหน่งที่นั่งของคนขับกับรถสปอร์ตต่างๆหรือโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม... สำหรับหลินฟานแล้ว บิ๊กจีนั้นถือว่านั่งได้สบายกว่าอย่างมาก

และในตอนนี้ เนื่องจากว่ามันเป็นวันจันทร์ ก็เลยมียานพาหนะมากมายบนท้องถนน... แต่หลินฟานก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร เขาขับไปเรื่อยๆอย่างสบายๆ

ทำให้กว่าจะถึงที่หมายก็เป็นเวลา 10.30 น.

หลังจากที่หลินฟานจอดรถ เขาก็เดินเข้าไปโดยทันที

และในขณะนี้ ในห้องตรงที่มีเครื่องดื่มอยู่ข้างประตู ชายที่สวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตก็เดินออกมาพร้อมกับแก้วกาแฟที่ถืออยู่ในมือ

ซึ่งหลังจากที่เขาเห็นหลินฟาน เขาก็ตะโกนเรียกด้วยความประหลาดใจ “หลินฟาน?”

หลินฟานเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "เซินเหลียง!"

ใช่แล้ว!

ชายคนนี้ก็คือเซินเหลียง เพื่อนร่วมห้องมัธยมปลายของหลินฟานนั่นเอง

ซึ่งหลังจากสำเร็จการศึกษา ครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่สามที่ทั้งสองได้พบกัน

ครั้งแรกพวกเขาเจอกันที่งานรวมตัวของเพื่อนร่วมห้องในเมืองเจียงเป่ย

ในเวลานั้น เซินเหลียงก็ถือว่าเป็นหนึ่งในเพื่อนที่เป็นมิตรกับหลินฟานที่สุดในบรรดาเพื่อนร่วมห้องที่มา

ครั้งที่สอง เนื่องจากอาจารย์ที่ปรึกษาของเขาในสมันมัธยมปลายต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เขาก็เลยกลับมาและได้พบกับเซินเหลียงเข้าที่นั่นด้วยเช่นกัน

ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนนั้นถือว่าดีอย่างมาก

เซินเหลียงถามว่า "หลินฟาน ทำไมนายถึงมายังบริษัทที่ฉันทำงานอยู่ล่ะ?"

ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาพบกัน เซินเหลียงเคยบอกไว้ว่าเขากำลังทำงานเกี่ยวกับไอที

ซึ่งหลินฟานก็ไม่ได้คิดว่าเพื่อนของเขากำลังทำงานเกี่ยวกับพวกไอทีอยู่ในบริษัทเพนกวิน

ถ้าอย่างงั้น นี่ก็หมายความว่าเซินเหลียงเป็นพนักงานของเขางั้นหรอ?

หลินฟานพูด"ฉันมาเดินเล่นที่นี่เฉยๆ"

เกี่ยวกับเรื่องนี้...

เซินเหลียงก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

เพราะว่าเพนกวินกรุ๊ปนั้นจัดว่าเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ของจีน

และที่ผ่านมาคนส่วนใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะแวะเข้ามาดู

ดังนั้น เซินเหลียงก็ยิ้มก่อนจะพูดว่า “ได้เจอเพื่อนรักในบริษัทที่ตัวเองทำงานอยู่ทั้งที ฉันจะเป็นไกด์ให้นายเอง!”

"ได้สิ!" หลินฟานตอบตกลงทันที

ถึงแม้ว่าเขาสัญญาว่าจะพาเสี่ยวหม่าไปหาอะไรกิน

แต่เนื่องจากเขายังไม่เห็นเสี่ยวหม่าเลย

มันก็คง...ไม่เป็นอะไรถ้าเขาจะเดินดูก่อน

เซินเหลียงถามขึ้นอีกครั้ง "เอิ่ม นายอยากกินกาแฟหรือเปล่า? ฉันคิดว่ารสชาติของมันก็คล้ายกับสตาร์บัคส์อยู่นะ"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็เดินเข้าไปในห้องที่มีเครื่องดื่มโดยที่ไม่ได้รอให้หลินฟานตอบเลย

จากนั้น เซินเหลียงก็ชงกาแฟจากเครื่องชงกาแฟอย่างชำนาญแล้วส่งให้หลินฟาน

จากนั้นเขาก็ชี้ไปยังขนมต่างๆที่วางซ้อนกันอยู่บนตู้ที่อยู่ไกลออกไปพร้อมกับพูดว่า "มีอะไรที่นายอยากกินไหม? ถ้ามีก็หยิบได้เลยนะ ทั้งหมดนี่เป็นของฟรีหมดเลย"

หลินฟานกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้น ฉันขอกินขนมคิวคิวหน่อยแล้วกัน"

“นายยังชอบกินขนมนี้เหมือนเดิมเลยสินะ!” เซินเหลียงยิ้ม

หลังจากนั้น เซินเหลียงก็เดินเข้าไปข้างในพร้อมกับหลินฟานและพูดว่า “นี่คือแผนกออกแบบ รูปภาพข่าวมากมายมาจากที่นี่ทั้งหมดเลย”

"นี่คือแผนกข่าว มีบรรณาธิการมากมายอยู่ที่นี่"

"นี่คือแผนกเกม...คนในแผนกนี้มีเงินเดือนสูงสุด"

ในตอนที่เซินเหลียงกล่าวประโยคต่างๆเหล่านั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

"ส่วนตรงนั้นก็คือแผนกส่งเสริม"

...

ในขณะที่เซินเหลี่ยงแนะนำ หลินฟานก็พยักหน้าตามไปด้วย

ทั้งสองคนพูดคุยและหัวเราะกันอย่างมีความสุข ซึ่งเมื่อพวกเขามาถึงที่มุมๆหนึ่ง เซินเหลียงก็เลี้ยวไปชนกับกลุ่มคนเข้าพอดี

และเมื่อเขาเงยศีรษะขึ้นมา ร่างกายของเขาก็ถึงกับต้องแข็งทื่อ

เพราะคนที่เขาชน...คือกลุ่มคนที่มีผมแทรกข้างอยู่สองคน และสวมชุดสูทสีดำอีกแปดคน ซึ่งเขาก็คือผู้อำนวยการด้านเทคนิคของเพนกวินกรุ๊ปในสาขาเจียงเป่ยแห่งนี้!

ถัดจากผู้อำนวยการด้านเทคนิค ก็คือผู้จัดการทั่วไป รองผู้อำนวยการ รัฐมนตรีอีกจำนวนหนึ่ง... และประธานกลุ่มเพนกวิน คุณหม่า!

คนพวกนี้...ยืนอยู่ด้วยกัน!

นี่ฉันไปชนเข้ากับกลุ่มคนเหล่านี้ได้ยังไงเนี่ย? !

ที่สำคัญ...นี่ก็ยังอยู่ในระหว่างการทำงานของฉันอีกด้วย!

ตอนนี้ ใบหน้าของเซินเหลี่ยนได้ซีดขาวอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากเพนกวินกรุ๊ปถือได้ว่าเป็นอุตสาหกรรมอินเทอร์เน็ตที่ใหญ่ที่สุดในจีน และในขณะเดียวกัน ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในบริษัทที่มีแนวทางการทำงานที่เข้มงวด...

ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนต่างก็อยากเข้ามาทำงานในเพนกวินกรุ๊ป

ซึ่งเซินเหลี่ยงก็ใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะได้เข้ามาทำงานที่นี่

ทุกอย่างกำลังจะพังลง!

ในขณะนั้นเอง เสี่ยวหม่าก็ยิ้มขึ้นก่อนจะพูดว่า "คุณหลิน คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมคุณไม่ยอมบอกผมล่ะ ผมจะได้ไปรอรับคุณที่หน้าประตู!"

ขณะพูด เสี่ยวหม่าก็ยื่นมือขวาออกไปหาหลินฟาน

ซึ่งหลินฟานก็ยื่นมือขวาออกมาและจับมือกับเขาด้วยเช่นกัน

ในตอนนี้ ฉากนี้ไม่เพียงแต่ทำให้เซินเหลี่ยงตกอยู่ในความงุนงงเท่านั้น แต่ยังทำให้ผู้จัดการทั่วไป ผู้อำนวยการ และคนอื่นๆที่อยู่รอบตัวเขาต่างก็ตกอยู่ในความงุนงงเช่นกัน

ซึ่งถึงแม้ว่าผู้จัดการทั่วไป ผู้อำนวยการ และคนอื่นๆ จะได้รู้จากคุณหม่าแล้วว่าอีกไม่นานจะมีแขกคนสำคัญมาถึง

แต่พวกเขาก็คิดว่าแขกคนสำคัญที่เสี่ยวหม่าพูดถึงนั้นน่าจะมีอายุอย่างน้อยประมาณ 30 หรือ 40 ปี?

ในตอนแรก พวกเขาต่างก็คาดเดาว่าจะเป็นนายหลี่แห่งตู้เหนียง หรือเป็นประธานต้าหม่าแห่งอาลี

แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่อย่างนั้นเลย มันกลับกลายเป็นชายหนุ่มที่มีอายุประมาณยี่สิบปีเท่านั้น

ซึ่งในตอนที่ทั้งสองได้พบกันครั้งแรก เซินเหลี่ยงก็รู้ว่าหลินฟานนั้นเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

แต่อย่างไรก็ตาม…

เขาไม่เคยคิดว่าหลินฟานจะรู้จักกับประธานเสี่ยวหม่า!

ถึงจีนจะมีหลายคนที่เป็นมหาอำนาจ

แต่ก็มีไม่กี่คนเท่านั้นที่เสี่ยวหม่าจะพูดคุยด้วย?

เกิดอะไรขึ้น สถานการณ์ตอนนี้มันคืออะไรกัน?

เสี่ยวหม่าไม่เพียงแต่รู้จักหลินฟ่านเท่านั้น เขายังริเริ่มทักทายหลินฟานด้วยการจับมือ และยังบอกว่าจะออกไปรับเขาที่หน้าประตูอีกงั้นหรอ? !

นี่…

นี่…

ตัวตนของหลินฟานคือใครกันแน่?

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ฉันบังเอิญพบกับเพื่อนเข้าพอดี และเขาก็พาฉันเดินชมรอบๆบริษัทอยู่ ดังนั้นฉันจึงไม่ได้บอกให้คุณทราบ"

เสี่ยวหม่าพูดอย่างดีใจว่า "โอ้ เพื่อนของคุณหลินหรอครับ?"

จากนั้นเขาก็ยื่นมือขวาออกไปทางเซินเหลียงและพูดว่า “สวัสดี ฉันชื่อเสี่ยวหม่า นายชื่อว่าอะไรหรอ?”

คนอย่างเสี่ยวหม่ากล่าวทักทายและถามชื่อคนอย่างฉันหรอเนี่ย?

“ตึกตัก ตึกตัก!”

ในขณะนี้ เซินเหลียงรู้สึกว่าหัวใจของเขาแทบจะพุ่งออกมา เขาพูดอย่างตื่นเต้น “เซินเหลียง ผมชื่อเซินเหลียงครับ!”

หลังจากพูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไปจับมือขวาของประธานหม่าไว้อย่างแน่น