คุณสนใจเลื่อนระดับงานหรือเปล่า

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เซินเหลียงจะเป็นแบบนี้

ต้องรู้ว่า…

เสี่ยวหม่านั้นเริ่มจากการทำซอฟต์แวร์เล็กๆจนสามารถสร้างบริษัทเพนกวินกรุ๊ปที่มีชื่อเสียงระดับโลกได้!

ซึ่งในสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งก็คือผู้ที่ปฏิบัติงานด้านไอที ประธานเสี่ยวหม่านั้นก็ไม่ต่างอะไรไปจากพระเจ้า!

ตอนนี้ พระเจ้าผู้นั้นกำลังจับมือกับตัวเขาอยู่!

สิ่งนี้จะไม่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นได้อย่างไร?

เสี่ยวหม่ายิ้มและพยักหน้า “นายชื่อเซินเหลียงสินะ… ยินดีที่ได้รู้จัก”

"ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รู้จักครับ" เซินเหลียงพูดต่อ

ทั้งสองจับมือกันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นประธานหม่าก็พูดกับหลินฟานว่า "คุณหลิน ให้ฉันพาคุณไปเดินชมรอบๆเอาไหมครับ"

"เอาสิ!" หลินฟานพยักหน้า

แต่รอบนี้แตกต่างจากตอนที่เซินเหลียงเป็นคนพาหลินฟานไปเดินชม

เพราะในเวลานี้ รอบๆตัวหลินฟานนั้นมีกลุ่มคนจำนวนมากล้อมรอบอยู่ด้วย แถมยังเป็นถึงผู้จัดการทั่วไป ผู้อำนวยการสาขาเจียงเป่ย และก็ประธานหม่า

ซึ่งเมื่อใดก็ตามที่หลินฟานเดินไปถึงยังสำนักงานต่างๆ เสียงปรบมืออันแสนอบอุ่นก็จะดังขึ้นทันที

ผ่านไปไม่นาน เวลาก็ได้ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

ด้วยเหตุนี้ หลินฟาน, เสี่ยวหม่า, ผู้อำนวยการ, เซินเหลียงและคนอื่นๆก็ได้มาที่โรงแรมเจียงเป่ยด้วยกัน

และก็แน่นอนว่าเมื่อพนักงานเสิร์ฟเห็นหลินฟานจากระยะไกล เขาก็รีบแจ้งผู้จัดการจางซานเฟิงทันที

ซึ่งจางซานเฟิงก็รีบออกมาทักทายเขาและจัดห้องที่ดีที่สุดและสั่งให้เหล่าเชฟนั้นทำอาหารที่อร่อยที่สุดเช่นกัน

เสี่ยวหม่าสูดกลิ่นหอมที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องและอุทาน “กลิ่นหอมในห้องนี้ ทำให้ความอยากอาหารของผมเพิ่มขึ้นมาทันทีเลย! แต่ก่อนอื่น ผมคงต้องขอขอบคุณคุณหลินมากๆ... ที่ทำให้พวกเรากำลังจะได้ลิ้มรสอาหารแสนอร่อย!"

หลังจากพูดจบ เสี่ยวหม่าก็หยิบแก้วไวน์ขึ้นมา

ผู้จัดการทั่วไป ผู้อำนวยการ... และเซินเหลียงที่ยังคงนั่งมึนงงอยู่ข้างๆหลินฟาน ทุกคนต่างก็ยกแก้วของพวกเขาขึ้นมาด้วยเช่นกัน

จากนั้นทุกคนก็ดื่มไวน์ในแก้วพร้อมกัน!

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ประธานหม่า คุณสุภาพเกินไปแล้ว"

ขณะพูด เขาก็ยกไวน์ดื่มตามไปด้วย

และหลังจากดื่มไวน์ไปหนึ่งแก้ว บรรยากาศในห้องก็ครึกครื้นขึ้นมากในทันที

ในขณะนั้นเอง เสี่ยวหม่าก็ได้ถามขึ้นมา "คุณหลิน คุณคิดอย่างไรกับสาขาเจียงเป่ยของเรา"

หลินฟานพูด "ที่บริษัทเพนกวินของสาขาเจียงเป่ยนั้นมีห้องฟิตเนส, ห้องเครื่องดื่ม, ห้องเล่นเกม, สวนลอยฟ้า, มีโรงอาหารระดับสูง...ให้พนักงานได้กิน ดื่มและเล่นในขณะทำงาน... โดยรวมก็ถือว่าดีมากแล้วล่ะ !"

หลินฟานไม่ได้พูดเกินจริงเลย

โดยทั่วไปแล้ว หลายๆบริษัทมักจะบีบคั้นให้พนักงานทำงานและไม่ใส่ใจกับสุขภาพของพวกเขา

ซึ่งก็หายากมากที่จะมีบริษัทที่เป็นเหมือนกับเพนกวินกรุ๊ป

เมื่อเสียวหม่าได้ยินเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า "บริษัทของเราทำให้พนักงานทำงานอย่างมีสุขภาพที่ดีและมีความสุขมาโดยตลอด..."

"อันที่จริง สาขาเจียงเป่ยได้รับการออกแบบอย่างสมบูรณ์ตามสำนักงานใหญ่ของ เพนกวินของเรา"

ฝูงชนดื่มไวน์อีกสองสามแก้วแล้วคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง

ในที่สุดเสี่ยวหม่าก็พูดออกมาถึงจุดประสงค์ของการมายังเจียงเป่ย โดยเฉพาะในวันนี้ที่พบกับหลินฟานเพื่อทานอาหารเย็น

“เมื่อก่อนผมรู้สึกเสมอว่าตอนอายุสามสิบ ไม่สิ ตอนอายุสี่สิบ อย่างน้อยเมื่อคนอายุเท่านี้ พวกเขาก็จะเริ่มมีความสามารถและประสบความสำเร็จบางอย่าง!”

“จนกระทั่งได้พบกับคุณหลิน ผมก็เพิ่งได้รู้ว่าผมคิดผิดมาโดยตลอด !”

"คุณหลิน ขอบคุณสำหรับการมองโลกในแง่ดีและการสนับสนุนเพนกวินกรุ๊ปของเรา แถมยังเพิ่มการถือหุ้นเป็น 10% จึงกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองของเพนกวินกรุ๊ปของเราอีก!"

เงียบ!

ทั้งห้องเงียบลงทันที!

พวกเขาได้ยินอะไร?

หุ้น 10% ของเพนกวินกรุ๊ป!

ต้องรู้ก่อนว่า…

เพนกวินกรุ๊ป เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีมูลค่าในตลาดกว่า 5 ล้านล้านหยวน

หุ้น 10% กล่าวอีกอย่างนึงก็คือ...หุ้นที่คุณหลินถืออยู่มีมูลค่ากว่า 5 แสนล้านหยวน?!

นี่... ตัวเลขนี้ช่างน่ากลัว?!

ในตอนแรก เซินเหลียงค่อยๆปรับตัวให้เข้ากับบรรยากาศในห้องได้แล้ว

แต่ว่า หลังจากที่เขาได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็ต้องแสดงอาการตกตะลึงออกมาอีกครั้ง

ซึ่งหลินฟานนั้นก็เข้าใจความคิดภายในจิตใจของเสี่ยวหม่าเป็นอย่างดี

เขาคง...กังวลว่าเขาจะเข้าไปยุ่งกับบริษัทเพนกวิน

เพราะท้ายที่สุด หุ้นที่เขาเป็นเจ้าของอยู่ในตอนนี้ก็ได้แซงหน้าเสี่ยวหม่าไปเรียบร้อย และกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสองของเพนกวินกรุ๊ป ซึ่งในตอนนี้ก็เหมือนกับว่าเขาได้กลายเป็นปัจจัยที่ไม่แน่นอนสำหรับบริษัทไปแล้ว

หลินฟานยิ้มก่อนจะพูด " ไม่ต้องห่วงหรอก ผมชอบอยู่นิ่งๆและมองดูการเติบโตของบริษัทมากกว่า"

"ดังนั้น ผมจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานภายในของบริษัท...ผมจะรอรับเงินปันผลตามผลกำไรอย่างเดียว"

แน่นอนว่าหลังจากที่เสี่ยวหม่าได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ยิ้มออกมาอย่างแจ่มใสแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณคุณหลินมาก ผมจะไม่ทำให้คุณหลินต้องผิดหวังอย่างแน่นอน!”

จากนั้นเขาก็ยกแก้วขึ้นมาอีกครั้งและดื่มหมดในคราวเดียว

มื้อนี้กินเวลาไปเกือบสองชั่วโมง

หลังจากนั้น หลินฟานก็ไม่ได้กลับไปที่สาขาเจียงเป่ยของเพนกวินกรุ๊ป แต่ตรงกลับไปยังปานหลงวิลล่าแล้วนอนลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่และหลับไปอย่างสบาย

การนอนพักกลางวันเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับทุกคน

...

เสี่ยวหม่าไม่ได้อยู่ที่เจียงเป่ยเป็นเวลานานนัก หลังจากที่เขาส่งหลินฟานขึ้นรถแล้ว เขาก็ขึ้นเครื่องบินรอบที่ไวที่สุดมุ่งหน้าไปยังหยางเฉิง

เสี่ยวหม่าในฐานะผู้นำของเพนกวินกรุ๊ปที่มีมูลค่าในตลาดกว่า 5 ล้านล้านหยวน เรียกได้ว่าเขามีงานยุ่งมากทุกวัน

สำหรับความสนใจที่จะไปเยี่ยมชมสาขาเจียงเป่ยของเพนกวินกรุ๊ป?

พูดตามตรง เขาไม่มีความสนใจเลย

ต้องรู้ก่อนว่า…

เพนกวินกรุ๊ป มีสาขาเป็นสิบสาขาในแต่ละเมืองของประเทศจีน

ถ้าเขาต้องไปทุกสาขาแล้วละก็

เขาก็คงไม่ต้องได้ทำอะไรตลอดทั้งเดือนแล้วล่ะ

เหตุผลที่แท้จริงที่เธอมาที่นี่ก็คือหลินฟาน ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสอง ตัวตนของเขานั้นมีผลกระทบต่ออนาคตของบริษัทอย่างยิ่ง

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

...

ณ เพนกวินกรุ๊ปสาขาเจียงเป่ย

เซินเหลียงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาและมองดูความคืบหน้าของงานในตอนเช้า

จากนั้นเขาก็พร้อมที่จะทำงานต่อไป

“ตึก ตึก ตึก!”

ในขณะนั้นเอง ผู้หญิงหน้าหวานคนหนึ่งก็เดินเข้ามาช้าๆ

เธอพูดเบาๆ “คุณเซิน สวัสดีค่ะ ผู้จัดการทั่วไปเชิญคุณไปที่สำนักงานของเขา”

หัวใจของเซินเหลียงตรึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย มีเรื่องหลายเรื่องผุดขึ้นในหัวใจของเขาทันที

ด้วยอารมณ์ที่ประหม่าอย่างมาก ในที่สุดเขาก็เคาะไปที่ประตูสำนักงานของผู้จัดการทั่วไป

"เข้ามา!" เสียงทื่อๆของผู้จัดการทั่วไปดังออกมาจากในสำนักงาน

ซึ่งเมื่อผู้จัดการทั่วไปเห็นว่าคนๆนี้คือเซินเหลียง เขาก็รีบลุกขึ้นและยิ้มอย่างจริงใจ “เป็นเซินเหลียงนี่เอง กรุณานั่งลง นั่งลงก่อน!”

จากนั้น ผู้จัดการทั่วไปก็รินชาหนึ่งถ้วยให้เขาแล้วพูดว่า "เอาสิ ดื่มชาก่อนสักถ้วย"

ผู้จัดการทั่วไปรินชาให้ตัวเขาเองอย่างงั้นหรอ?

เซินเหลียงรู้สึกปลื้มปิติอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

ผู้จัดการทั่วไปพูดต่อ “เซินเหลียง รู้ไหม ฉันเฝ้ามองคุณมาตั้งนานแล้ว สุดท้ายแล้ว มีคนหนุ่มเพียงไม่กี่คนที่มีแววจะเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาได้”

“นอกจากนี้ คุณยังได้ผลลัพธ์ที่ดีในเกมบาสเก็ตบอลนัดที่แล้ว...บาสเก็ตบอลเป็นกีฬาที่ทดสอบทักษะการจัดระเบียบและประสานงานอย่างดีเยี่ยม นี่แสดงให้เห็นว่าคุณมีความเป็นผู้นำที่ดีและมีทักษะในการวางแผน”

“เซินเหลียง ถ้าคุณยังอยู่ในแผนกเล็กๆต่อไป ฉันเกรงว่ามันจะน่าเสียดายเกินไป”

“แผนกเกมของเรายังขาดหัวหน้างานอยู่ ไม่ทราบว่าคุณสนใจไหม?”