เปิดระบบ

บิ๊บ…

แจ้งเตือน พลังงานต่ำ พลังงานเหลือ 5%

…..

เปิดระบบพลังงานสำรอง

พลังงานสำรอง 10%

กำลังชาร์จพลังงานสำรอง…

พลังงานสำรอง 11%… 50%…

เข้าสู่ขั้นตอนรีบูทระบบ…

รีบูทระบบเสร็จสิ้น

เปิดโปรแจค เฉินฮ่าว

เปิดโปรแจค เฉินฮ่าวล้มเหลว

เปิดระบบเซฟโหมด

เซฟโหมด ทำงาน…

กำลังโหลดความทรงจำ

โหลดความทรงจำล้มเหลว

เปิดระบบเซฟโหมดความทรงจำ

กำลังโหลดความทรงจำสำรอง

เซฟโหมดความทรงจำสำรอง ทำงาน…

โฮสรีบูท…

……

คล้ายความจริง คล้ายความฝัน

ในฝันนั้น มันจำได้เพียงใบหน้า แต่ชื่อนั้นดูเลือนลาง

เฉินฮ่าว เปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างยากเย็น ในตอนนี้เขากำลังนอนอยู่ครรภ์มารดาเทียม ที่เป็นซิลิโคนโปร่งแสงโปร่งใส คล้ายลูกโปร่ง เขาหันหน้ามองดูรอบข้าง ด้วยความแปลกใจ เขาไม่รู้ว่าเขาคือใคร หรืออะไร แต่จากสัญชาตญาณเอาตัวรอด บ่งบอกเขาว่า เขาต้องมองหาปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีพ ในตอนนี้นี้ในครรภ์มารดาเทียมนี้ มันไม่เหมาะสำหรับดำรงชีพในระยะยาว เขาจึงต้องมองหาทางออกจากครรภ์มารดาเทียมนี้

มันเกิดความรู้สึกแปลกๆในยามควบคุมร่าง คล้ายร่างนี้ไม่ใช่ร่างของเขา ยามเขางอนิ้วมือนิ้วเท้า กระพริบตา เปิดปากพยายามจะพูด แต่เขาคล้ายลิ้นไม่มีความรู้สึก และคล้ายประสาทสัมผัสของเขาจะสูญเสีย เขาไม่ได้ยินเสียงหรือได้กลิ่นอะไร หรืออาจจะเป็นเพราะเขายังอยู่ในครรภ์มารดาเทียมนี้ก็เป็นไปได้

รอบตัวเขาในยามนี้ ดูเหมือนว่าจะเต็มไปด้วยน้ำ อาจจะเป็นทะเล หรือแหล่งน้ำทางธรรมชาติที่ใดสักแห่ง ด้วยเหตุนี้ครรภ์มารดาเทียมจึงดูดซับพลังงานแสงอาทิตย์เพื่อเพิ่มพลังงานให้แก่ร่างนี้ของเขา

พลันในยามนั้น ท้องฟ้าที่เคยใสคล้ายกระจกสีฟ้า เมฆที่เคยขาวเหมือนปุยฝ้าย กลับกลายเป็นเมฆทมิฬมืดครึ้ม มีสายฟ้าเส้นเล็กๆใหญ่ๆแล่นแปร๊บปร๊าบอยู่บนฟากฟ้านั่น เสียงฟ้าร้องดังครืนๆเหมือนดั่งฟ้าจะถล่มลงมา เหมือนดั่งวันแรกสร้างโลก ในตอนนั้นเองเสียงเปรี๊ยงปร๊างก็ดังขึ้นมาหลายครั้ง มันผ่าลงไปในพื้นที่แห่งหนึ่งหลายสาย ทั้งยังเป็นสายฟ้าที่มีหลายสีสรร ในตอนนั้นเองคลื่นทะเลก็ปั่นป่วน เกิดคลื่นสูงหลายสิบเมตรเป็นระลอกคลื่น ลมฝนคลุ้มคลั่งเหมือนวันพายุใหญ่เข้า

เปรี๊ยง เปรี๊ยง เปรี๊ยง…

เสียงฟ้าผ่า ดังไม่ขาดสาย นอกจากผ่าลงไปจุดเดียวแล้วมันยังมีสายฟ้าเส้นเล็กๆผ่าลงไปรอบๆเกาะ ดูๆไปแล้วเหมือนจะมีเกาะเล็กๆแห่งหนึ่ง อยู่ไม่ไกล

เฉินฮ่าว เกิดความรู้สึกแปลกๆ

ค้นพบแหล่งพลังงาน…

ความคิดและเสียงบางอย่างในศีรษะเขา เอ่ยออกมา คล้ายมันเป็นสัญชาตญาณอย่างหนึ่งในการเอาชีวิตรอด คล้ายครรภ์มารดาเทียมนี้มีความคิดจิตใจของตัวเอง หรือตัวเขาเองมีระบบอะไรซักอย่างที่มีความคิดของตัวมันเอง มันทำการเปิดระบบการทำงานอะไรบางอย่าง คล้ายเป็นสายล่อฟ้า ทำให้ฟ้าที่กำลังจะฝ่าลงบนเกาะนั้น วกวนลอยมาทางครรภ์มารดาเทียมนี้แทน

เปรี๊ยง เปรี๊ยง เปรี๊ยง…

ไม่รู้ว่าสายฟ้า ฝ่าลงมามากเท่าไหร่ และนานมากขนาดไหน ในตอนนี้ ครรภ์มารดาเทียมนี้ก็ถูกทำลายโดยสมบูรณ์ ร่างเฉินฮ่าว ก็ค่อยๆจมลงไปในทะเลอีกครั้ง….