ไปงานคอนเสิร์ตไหม ?

หลังจากนั้นไม่กี่นาที หลินฟานก็กลับไปที่ปานหลงวิลล่าเพื่อรดน้ำให้กับต้นชาและพักผ่อน

ซึ่งต้องบอกว่าชาจิตวิญญาณนั้นควรค่าแก่การถูกเรียกว่าชาจิตวิญญาณจริงๆ มันเติบโตด้วยความเร็วจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

แถมตอนนี้ ต้นชาก็ได้เติบโตและได้แตกใบสีเขียวออกมาอย่างมากมายแล้วด้วย

และด้วยอัตราการเจริญเติบโตเช่นนี้ เกรงว่าอีกไม่นานบริเวณนี้ก็คงจะกลายเป็นสวนชาเป็นแน่

ผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ก็เป็นบ่ายของวันที่ 28 กุมภาพันธ์

หลินฟาน, ซงหยี่, หม่าจงและเจิ้งจินเป่าที่กำลังนั่งอยู่ด้านหลังของห้องเรียน

"พวกนายรู้มั้ยว่าพรุ่งนี้ที่เจียงเป่ยยิมเนเซียมจะมีคอนเสิร์ตจัดขึ้น?" หม่าจงถาม

เจิ้งจินเป่ากล่าวว่า "ฉันจะไม่รู้ได้ยังเล่า"

"ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ ทั้งวีแชท โถวเถี่ยวและเบราว์เซอร์ UB ทั้งสามแอพนี้ต่างก็ส่งแจ้งเตือนเข้ามาตั้งสามถึงห้าครั้งแล้ว แถมตอนที่ฉันสั่งอาหารจากชุนชุนเอ็กซ์เพรสเมื่อวานนี้ก็ยังพบว่ากล่องนั้นมีโฆษณาคอนเสิร์ตติดอยู่อีก และก็ที่โรงแรมเอ็มเพอเรอร์ อาคารเฟยหยาง อาคารเฉียนคุนและที่อื่นๆก็มีจอแอลอีดีโปรโมตคอนเสิร์ตอยู่เต็มไปหมด..."

หม่าจงถามว่า "นายคิดว่าดาราคนไหนหรอที่จะมาเล่นในคอนเสิร์ตครั้งนี้?"

เจิ้งจินเป่าแตะไปที่คางของเขาและพูดพร้อมกับทำท่าทางเหมือนกับนักปราชญ์ "เห็นมีคนในอินเทอร์เน็ตพูดกันว่าอาจจะเป็นโจวหลุนไม่ก็เฉินซุน แต่จากการเดาของฉัน ฉันว่ามีแนวโน้มอย่างมากที่เหล่าดาราทั้งหมดจะรวมตัวกันมาร้องเพลงที่นี่"

“เหล่าดารารวมตัวกันมาร้องเพลงที่นี่อย่างนั้นหรอ?” หม่าจงถามด้วยความสงสัย

เจิ้งจินเป่ากล่าวว่า "ฉันจะไม่ขอพูดอะไรเกี่ยวกับชุนชุนเอ็กซ์เพรส โรงแรมเอ็มเพอเรอร์และอาคารเฟยหยาง ... "

"แต่นายก็น่าจะรู้หนิว่าบริษัทวีแชท โถวเถี่ยวและเบราว์เซอร์ UB นั้นเป็นของใคร เบื้องหลังของแอพเหล่านี้ก็คือเพนกวินกรุ๊ปและก็อาลีกรุ๊ป!"

“ถ้าไม่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นแล้วสองยักษ์ใหญ่แบบนี้จะมาโปรโมทคอนเสิร์ตทำไมล่ะ?”

“เว้นแต่นักร้องในคอนเสิร์ตจะเป็นเจ้านายของสองยักษ์ใหญ่เอง!”

ซึ่งเมื่อหลินฟานได้ยินเช่นนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความประหลาดใจออกมาบนใบหน้าของเขา

เพราะถึงแม้ว่านักร้องในคอนเสิร์ตจะไม่ใช่เจ้านายของสองยักษ์ใหญ่อย่างที่เขาพูดก็ตาม

แต่เจ้านายของนักร้องในคอนเสิร์ตก็คือเจ้านายของบิ๊กทรีจริงๆ!

หลินฟานเคยคิดว่าในหัวของเจิ้งจินเป่าที่เอาแต่ดูการถ่ายทอดสดผ่านคอมพิวเตอร์ทุกวันนั้นจะมีแต่เรื่องผู้หญิง

เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าเจิ้งจินเป่าจะสามารถวิเคราะห์ได้เฉียบคมเช่นนี้?

ซึ่งเมื่อเห็นว่าหลินฟานถูกดึงดูดด้วยคำพูดของเขาเอง เจิ้งจินเป่าก็อดไม่ได้ที่จะดันแว่นตาขอบดำขึ้นอย่างช้าๆ

“ฉะนั้นแล้ว มีเพียงคำตอบเดียวเท่านั้น… นี่คือคอนเสิร์ตการกุศลของเหล่าดาราดัง!”

"สองยักษ์ใหญ่และชุนชุนเอ็กซ์เพรสสนับสนุนงานสวัสดิการสาธารณะอยู่แล้วด้วย จึงไม่น่าแปลกใจเลยถ้าพวกเขาจะทำงานอย่างหนักเพื่อโปรโมตคอนเสิร์ตในครั้งนี้!"

หม่าจงแตะหลังศีรษะของเขา ราวกับว่ากำลังคิดถึงความเป็นไปได้ในคำพูดของเจิ้งจินเป่า

ในขณะนั้นเอง ซงหยี่ที่นั่งอยู่ข้างๆก็พูดขึ้นว่า " ฉันไม่สนหรอกว่าจะเป็นดารากี่คน หรือจะเป็นคาราคนไหน...แต่เขาโปรโมทมายิ่งใหญ่ซะขนาดนี้ มันต้องสนุกสุดยอดแน่ๆ ฉันต้องไปดูให้! "

ขณะพูด เขาก็หยิบตั๋วใหม่เอี่ยมอ่องสองใบออกมาจากกระเป๋าของเขา

ซึ่งสิ่งนี้ก็ถึงกับทำให้เจิ้งจินเป่าพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ: "นายได้ตั๋วมาสองใบเลยหรอ!

ซงหยี่กล่าวอย่างภาคภูมิใจ "ใช่แล้ว แถมยังได้หมายเลข 933 และหมายเลข 934 ในเขต C ด้วยนะ"

"ได้ตั๋วนั่งหลัก 900 ในเขต C มางั้นหรอ ตำแหน่งนี้ถือว่าดีมากเลยนะเนี่ย!" หม่าจงกล่าวด้วยความประหลาดใจ

ต้องรู้ว่า…

มีการออกตั๋วทั้งหมด 100,000 ใบสำหรับคอนเสิร์ตครั้งนี้

และในจำนวนนี้ก็มีตั๋วในสถานที่ 60,000 ใบ และตั๋วนอกสถานที่อีก 40,000 ใบ

ตั๋ว 60,000 ใบแบ่งออกเป็น 10 เขต มีเขต A B C D E F G H I J ซึ่งแต่ละเขตมี 6,000 ที่นั่ง

เป็นเรื่องยากมากที่จะได้ตั๋วนั่งในสถานที่จัดงานคอนเสิร์ต

และก็เป็นการยากยิ่งกว่าที่จะคว้าตั๋วที่นั่งได้ต่ำกว่าหลัก 1,000

ซงหยี่พูดอย่างภาคภูมิใจมากขึ้น “ถูกต้อง!”

หม่าจงกล่าว "ซงหยี่มีตั๋วสองใบแล้ว เราต้องหามาอีกสองใบ...เพื่อที่ทุกคนจะได้ไปคอนเสิร์ตด้วยกัน"

จากนั้น เมื่อซงหยี่ได้ยินเช่นนี้ เขาก็ไอและพูดว่า "เอ่อ...พวกนายน่าจะบอกกันก่อนนะว่าจะไปด้วยกัน ฉันดันไปสัญญากับแผนกการเงินคนสวยแล้วสิว่าจะไปกับเธอ"

เจิ้งจินเป่าถอนหายใจเบาๆ "นายใส่ใจเรื่องหญิงมากกว่าเพื่อนสินะ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันจะเป็นคนหาตั๋วมาเอง!"

เมื่อหลินฟานได้ฟังการสนทนาของเหล่าเพื่อน เขาก็ยิ้มออกมาก่อนจะพูดว่า: "ไม่ต้องไปหาตั๋วหรอก ฉันมีตั๋วอยู่แล้ว พวกนายไปงานได้เลย เดี๋ยวฉันจะกรอกข้อมูลให้ อย่าลืมเอาบัตรประชาชนไปด้วยล่ะ”

เจิ้งจินเป่าพูดอย่างตื่นเต้น "สมแล้วจริงๆที่เป็นพี่ฟาน เจ๋งสุดๆไปเลย!"

หม่าจงกล่าวอย่างมีความสุข "ขอบคุณพี่ฟาน!"

จากนั้นหลินฟานก็พูดกับซงหยี่ "ซงหยี่แล้วนายล่ะ นายต้องการให้ฉันกรองข้อมูลของนายไปด้วยรึเปล่า?"

ซงหยี่ลังเล: "อืม... ไม่เป็นไรหรอกพี่ ฉันสัญญาว่าจะไปดูคอนเสิร์ตกับหญิงสาวจากแผนกการเงินเอาไว้แล้ว"

หลินฟานพยักหน้าอย่างเฉยเมย

"กริ๊ง!"

หลังจากเสียงกริ่งดังขึ้น คาบเรียนในช่วงบ่ายก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ซึ่งเวลาในห้องเรียนก็มักจะผ่านไปเร็วเหมือนกับสายน้ำเสมอ

เพียงแค่หลินฟานหลับตาและลืมตาขึ้น กริ่งหลังเลิกเรียนก็ดังขึ้นมาแล้ว

และหลังจากที่หลินฟานรับประทานอาหารเย็นจนเสร็จ เขาก็ขับรถบิ๊กจีตรงไปยังปานหลงวินล่า

และเมื่อเขามาถึง เขาก็รดน้ำให้กับต้นชาจิตวิญญาณและมองดูต้นของต้นชาที่มีสีเขียวชอุ่ม มันทำให้เขารู้สึกสดชื่นเป็นอย่างมาก

จากนั้น หลินฟานก็มานอนลงบนโซฟาหนังและเปิดวีแชทขึ้นมา

ฉินหยู่ซวนช่วงนี้ยุ่งมาก และเธอก็ไม่น่าจะมาดูคอนเสิร์ตได้เพราะว่าเธออยู่ที่ชางไห่

ส่วนหลินเสี่ยวเหยาตอนนี้ก็อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3...

และอีกไม่นานการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็จะเริ่มขึ้นแล้ว คงไม่เหมาะที่จะมาดูคอนเสิร์ต

และเมื่อวันก่อนที่ได้กลับไปยังชุมชนยี่เกอ เขาก็ได้นัดหมายกับหวงหลิงและฉิวจือเฉียนไปแล้ว

ซึ่งเมื่อวานนี้เขาก็เพิ่งไปพบกับอาจารย์เทียนเถียนที่มหาวิทยาลัย และเขาก็เล่าเรื่องคอนเสิร์ตให้เธอฟังแล้วด้วย

ชูหยุนเยว่ก็รู้อยู่แล้วเพราะเธออยู่ในอาคารเฟยหยาง และเธอก็บอกว่าจะไปที่นั่นในตอนเช้า

...

หลินฟานเลื่อนดูวีแชทไปเรื่อยๆ และในไม่ช้าเขาก็ได้พบชื่อของหานเทียน

หลินฟาน: ฉันจัดคอนเสิร์ตขึ้นมา พรุ่งนี้เธอจะไปที่นั่นเพื่อฟังมันไหม

หานเทียน: พรุ่งนี้? หมายความว่าคอนเสิร์ตที่เจียงเป่ยยิมเนเซียมจัดขึ้นโดยคุณงั้นหรอ?

หลินฟาน: ใช่

หานเทียน: โอ้ พระเจ้า! ไป! ไป! ไป! ฉันไปแน่ๆ!

...

จากนั้น หลินฟานก็หันความสนใจไปยังรายชื่อของเซี่ยเสว่และเซี่ยปิง

หลินฟาน: พรุ่งนี้เธอจะไปดูคอนเสิร์ตที่เจียงเป่ยยิมเนเซียมไหม?

...

มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย ณ หอพักหญิง

ในเวลานี้ ทั้งเซี่ยเสว่และเซี่ยปิง ทั้งสองคนนั้นกำลังอ่านหนังสืออยู่อย่างจริงจัง

"ติ๊ง!"

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของพวกเขาก็สั่นเล็กน้อย และข้อความวีแชทก็ปรากฏขึ้นมา

สาวสวยหยาน : น้องสาว กินข้าวกันหรือยัง?

เซี่ยเสว่ (เซี่ยปิง): กินแล้ว

สาวสวยหยาน : น้ำล่ะ ดืมหรือยัง?

เซี่ยเสว่ (เซี่ยปิง):...

สาวสวยหยาน : เอิ่ม... ฉันจะมาบอกว่าคอนเสิร์ตพรุ่งนี้น่าตื่นเต้นมาก พวกเธอจะไม่ไปดูจริงๆหรอ?

เซี่ยเสว่ (เซี่ยปิง): ในอีกไม่กี่วัน จะมีการแข่งขันขึ้นอีกครั้ง พวกเราคงจะต้องอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ คงจะไปดูกับแม่ไม่ได้หรอกนะ

สาวสวยหยาน: แม่อะไร แม่อะไร? บอกหลายครั้งแล้วนะว่าให้เรียกว่าพี่สาว!

สาวสวยหยาน: เข้าใจไหม? เรียกว่าพี่สาว!

แต่อย่างไรก็ตาม เซี่ยเสว่และเซี่ยปิงไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย

พวกเธอหันกลับมาสนใจหนังสือ ซึ่งในขณะเดียวกันนั้น พวกเธอก็ยังลังเลอยู่ลึกๆในใจว่า: จะเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ดีหรือเปล่า?

"ติ๊ง!"

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเซียเสว่และเซี่ยปิงก็สั่นขึ้นอีกครั้ง และจากนั้นข้อความในวีแชทก็ปรากฏขึ้นมา