ไปกันเถอะ!

ในอดีต เซี่ยเสว่และเซี่ยปิงนั้นไม่ได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องของการแข่งขันเหมือนกับในตอนนี้สักเท่าไหร่

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

พวกเธอจะเข้าร่วมก็ต่อเมื่อโดนอาจารย์ขอร้องมาเท่านั้น

แต่อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่เข้าร่วมการแข่งขันประกวดแบบจำลองทางคณิตศาสตร์เมื่อปีที่แล้ว พวกเธอก็ตั้งหน้าตั้งตาการมาถึงของการแข่งขันต่างๆอย่างมาก

เพราะมันอาจจะมีโอกาสที่พวกเธอจะได้ร่วมทีมกับหลินฟานอีก!

ซึ่งพวกเธอนั้นก็ยอมทำทุกอย่างที่มีโอกาสที่จะได้พบกับหลินฟาน!

และทุกครั้งที่เซี่ยเสว่กับเซี่ยปิงนึกถึงฉากการร่วมสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์กับหลินฟานในตอนนั้นขึ้นมา รอยยิ้มอันแสนหวานก็มักจะปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของพวกเธอทุกครั้ง

ด้วยเหตุนี้ เมื่อเซี่ยเสว่กับเซี่ยปิงรู้ว่ามีรายการแข่งขันเข้ามาอีก พวกเธอก็ไม่ลังเลเลย พวกเธอตัดสินใจลงทะเบียนเข้าร่วมอย่างรวดเร็ว

ซึ่งหลังจากที่ลงทะเบียนเข้าร่วมการแข่งขันแล้ว พวกเธอก็ตั้งใจกับการอ่านหนังสืออย่างมาก

ความคิดของเซี่ยเสว่และเซี่ยปิงนั้นเรียบง่าย...

พวกเธอคิดแค่ว่าถ้าหลินฟานเข้าร่วมการแข่งขันด้วย พวกเธอก็จะได้ไกล้ชิดกับหลินฟานอีกครั้ง

"ติ๊ง!"

ในเวลานี้ โทรศัพท์มือถือของพวกเธอก็ได้สั่นขึ้นมาอีกรอบ แต่พวกเธอก็คิดว่านี่น่าจะเป็นข้อความจากแม่ของพวกเธอ

ซึ่งด้วยความคิดแบบนี้ พวกเธอจึงไม่ได้เหลียวมองไปยังโทรศัพท์เลยแม้แต่นิดเดียว

แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากที่พวกเธออ่านหนังสือจนเสร็จ พวกเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่น

ในตอนแรก พวกเธอก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่หลังจากกดเข้าไปอ่านข้อความ พวกเธอก็ถึงกับหยุดนิ่งเป็นเวลานาน!

นี่!

ในตอนนี้ สิ่งเดียวของเซี่ยเสว่กับเซี่ยปิงที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่ก็คือดวงตาที่สวยงามของพวกเธอ มันกำลังสั่นไหวและเปล่งแสงอันเป็นประกายออกมา

นั่นเป็นเพราะว่าข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของพวกเธอก็คือแชทของหลินฟานนั่นเอง

หลินฟาน: พรุ่งนี้พวกเธออยากจะไปที่เจียงเป่ยยิมเนเซียมเพื่อดูคอนเสิร์ตกันมั้ย?

พรุ่งนี้…งั้นหรอ?

ทันใดนั้น เซี่ยเสว่กับเซี่ยปิงก็รีบใช้นิ้วเล็กๆของพวกเธอกดไปที่แป้นพิมพ์บนหน้าจอโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

"กึก กึก กึก!"

ในเวลานี้ มีเพียงนิ้วเล็กๆเท่านั้นที่ชนกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

จากนั้น ผ่านไปเพียงแค่แปปเดียว ข้อความยาวประมาณหนึ่งหน้ากระดาษก็ได้ถูกพิมพ์จนเสร็จ

ทั้งสองอ่านข้อความของตัวเองอย่างใจจดใจจ่อและพึมพำด้วยเสียงเบาว่า "ดูเหมือนว่าข้อความจะยาวไปหน่อยนะ"

ซึ่งเมื่อเห็นว่าเป็นเช่นนั้น พวกเธอก็ลบข้อความทั้งหมดที่เพิ่งพิมพ์เสร็จทิ้งไปทันที

จากนั้น นิ้วเล็กๆขาวๆของทั้งสองก็เริ่มขยับอย่างรวดเร็วบนหน้าจออีกครั้ง

สิ่งนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึง 4 ครั้ง

และในที่สุด เซี่ยเสว่กับเซี่ยปิงก็ตอบข้อความไปเหมือนกัน

เซี่ยเสว่ (เซี่ยปิง): เราอยากไป

หลินฟาน: โอเค ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันจัดการที่เหลือให้เอง...

หลินฟาน: แล้วก็ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปรับพวกเธอเองนะ

เขาจะมารับพวกเราเพื่อไปชมคอนเสิร์ต!

เมื่อเห็นข้อความนี้ หัวใจของเซี่ยเสว่กับเซี่ยปิงก็แทบจะพุ่งออกมาจากลำคอทันที

แต่ในขณะเดียวกัน พวกเธอก็ไม่มีเวลาที่จะดีใจมากนัก เพราะพวกเธอกลัวว่าหากตอบกลับหลินฟานช้าไป มันอาจจะทำให้เขาเข้าใจผิดและล้มเลิกที่จะมารับพวกเธอ

ด้วยเหตุนี้ พวกเธอจึงรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยเสว่ (เซี่ยปิง): อื้ม!

หลินฟาน: ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว พักผ่อนด้วยล่ะ ราตรีสวัสดิ์นะ

เซี่ยเสว่ (เซี่ยปิง): อื้ม ราตรีสวัสดิ์เช่นกันนะ

การสนทนาระหว่างทั้งสามคนนั้นสั้นมาก

ซึ่งถึงแม้ว่าการสนทนาจะจบไปแล้ว แต่เซี่ยเสว่กับเซี่ยปิงก็ไม่ได้วางโทรศัพท์มือถือของพวกเธอลงเลย

พวกเธอมองดูบทสนทนาสั้นๆเหล่านั้นและยิ้มออกมาอย่างหยุดไม่ได้

จากนั้นพวกเธอก็กอดโทรศัพท์เอาไว้แน่นเหมือนกับว่ากำลังกอดสมบัติที่แสนจะล้ำค่า!

ค่ำคืนนี้...

เซี่ยเสว่กับเซี่ยปิงนอนกลิ้งอยู่บนเตียงไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าที่สวยงามของพวกเธอ

พวกเธอนอนไม่หลับทั้งคืน

...

ซึ่งเมื่อเทียบกับการนอนไม่หลับของสาวงามฝาแฝดกับหลินฟานแล้ว มันชั่งแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ในตอนนี้ เพียงแค่หลังของหลินฟานได้สัมผัสกับที่นอน เขาก็หลับไปในทันที

วันถัดไป

ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดอบอุ่น

หลินฟานค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงนุ่มๆขนาดใหญ่

จากนั้นเขาก็เหลือบมองไปยังโทรศัพท์ตามปกติ

"ยอดเงินเข้าบัญชี 3,570,000 หยวน ณ เวลา 0:00"

เช่นเคย สำหรับข้อมูลประเภทนี้ที่เขาเห็นอยู่ทุกวัน เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเหล่านี้อยู่แล้ว

"เข้าสู่ระบบ!"

【ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 10 ล้านหยวน 】

หลินฟานถึงกับไอออกมาและบ่นพึมพัม "10 ล้านหยวนอีกแล้ว ขอเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ไหม?"

จากนั้นเขาก็ส่ายหัวไปมาและค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง

และหลังจากนั้นเขาก็ไปหยิบแซนด์วิชวากิว เบอร์เกอร์ล็อบสเตอร์ นมวัวคุณภาพสูงที่ซื้อมาจากร้านอาหารมิชลิน 2 ดาวเมื่อวานนี้ ราคาของมันก็คือ 3888 หยวน...

ถึงอาหารเช้านี้จะดูง่ายๆ แต่ก็สามารถแก้ไขความหิวของหลินฟานได้อย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้ หลังจากที่หลินฟานทำทุกอย่างจนเสร็จ เขาก็นอนลงบนโซฟาหนังและเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างสบายๆ

ชีวิตของเขาตอนนี้สงบสุขอย่างมาก...ตรงข้ามกับความเป็นจริงที่กำลังเกิดขึ้นในเมืองเจียงเป่ย ณ ตอนนี้

“ปิ๊ดๆ!”

เสียงแตรดังขึ้นมาเป็นระยะๆ เนื่องจากตอนนี้มีรถอยู่บนถนนอย่างหนาแน่น

"วันนี้เป็นอะไรหรอ? ทำไมรถถึงเยอะจัง?" ผู้โดยสารที่นั่งแท็กซี่ถามด้วยความสงสัย

คนขับมองดูผู้โดยสารอย่างแปลกใจและถามกลับว่า “อ้าว คุณไม่รู้หรอ?”

"รู้อะไร?" ผู้โดยสารถาม

คนขับพูด " คุณไม่ได้อ่านข่าวเลยหรือไง"

"ว่าที่เจียงเป่ยยิมเนเซียมมีคอนเสิร์ตในวันนี้!"

ผู้โดยสารพูด "อ่านแล้ว แต่คอนเสิร์ตมันเริ่มตอน 2 ทุ่มไม่ใช่หรอ? ทำไมถนนมันถึงแน่นตั้งแต่ตอนนี้ล่ะ"

"หลายคนคงกังวลว่าตอนกลางคืนรถจะเยอะมากน่ะสิ" คนขับยิ้ม

...

เป็นอย่างที่คนขับบอก หลายคนกังวลเรื่องรถติดในตอนกลางคืน

พวกเขาจึงรีบออกไปที่เจียงเป่ยยิมเนเซียมกันตั้งแต่ตอนเช้าแทน

ในตอนนี้ ถนนรอบๆเจียงเป่ยยิมเนเซียมนั้นแออัดกันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

...

หลินฟานไม่มีทางรู้ถึงความวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นข้างนอกอย่างแน่นอน

เพราะในตอนที่เขาหิวข้าว เขาก็แค่ให้ร้านอาหารมิชลินส่งอาหารแสนอร่อยมาให้่ และในตอนที่เขาหิวน้ำ เขาก็แค่ลุกไปหยิบน้ำแร่โกเบหนึ่งขวดออกมาจากตู้เย็น...

เขาแค่นอนอยู่บนโซฟาและมีวันที่แสนเบื่อหน่ายในความสบายๆ

จากนั้น ในตอนนี้ หลินฟานได้เหลือบมองท้องฟ้าที่มืดมิดภายนอกของหน้าต่างก่อนจะพึมพำออกมา “เกือบลืมไปแล้วว่าวันนี้มีคอนเสิร์ต...นี่มันก็ไกล้จะถึงเวลาแล้วสินะ”

เมื่อหลินฟานพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก

ซึ่งในเวลานี้ ก็มีนักบินสองคนอยู่ในเฮลิคอปเตอร์ MD902 และจอดรออยู่ที่หน้าวิลล่ารออยู่แล้ว ใบหน้าของพวกเขาตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยความสุขอย่างเห็นได้ชัด

นั่นเป็นเพราะว่าปกติแล้วพวกเขาจะไม่ได้ขับเฮลิคอปเตอร์แบบนี้

แต่ส่วนใหญ่จะขับ ร็อตไวเซอร์ A600, ชวาร์เซอร์ 300C และเฮลิคอปเตอร์ขนาดเล็กอื่นๆ

ซึ่งเมื่อนำเฮลิคอปเตอร์เหล่านั้นไปเทียบกับ MD902 แล้ว มันก็เหมือนกับการนำซานตาน่าไปเทียบกับลัมโบร์กินี...

อย่าว่าแต่ขับ MD902 เลย พวกเขาทำได้แค่เห็นในนิตยสารเท่านั้น

คนที่ขับซานทาน่ามาหลายปีอย่างพวกเขา อยู่ดีๆก็ได้ขับลัมโบร์กินี่

มันจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ทั้งสองคนจะตื่นเต้นและแสดงสีหน้าแห่งความสุขออกมา

ซึ่งเมื่อนักบินทั้งสองคนเห็นหลินฟาน พวกเขาก็รีบพูดว่า "สวัสดีครับ คุณหลิน"

หลินฟานพยักหน้า " ไปกันได้แล้ว... แต่ไปที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยก่อนนะ"

สาเหตุที่เขาใช้เฮลิคอปเตอร์ในการเดินทาง นั่นเป็นเพราะว่าเขารู้อยู่แล้วว่าตอนเย็นจะมีรถติด

และอีกอย่าง เฮลิคอปเตอร์ลำนี้น่าจะมีประโยชน์สำหรับคอนเสิร์ต

ดังนั้น หลินฟานจึงได้เรียกนักบินสองคนจากเซี่ยกั๋วแอร์ไลน์ให้มารับ

"ได้ครับ!" นักบินทั้งสองพูดพร้อมกัน

"ฟึบฟึบฟึบ!"

ด้วยเสียงที่ดังก้องอย่างรุนแรง MD902 ก็ค่อยๆลอยขึ้นไปบนอากาศ

และไม่นานก็กลายเป็นจุดดำเล็กๆบนท้องฟ้าเพียงเท่านั้น