ชาอร่อย

สองวันที่ผ่านมา...

หลินฟานไปมหาวิทยาลัย เข้าเรียน กิน นอน...ใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายสบายๆ

หลังจากเลิกเรียนวันนี้ หลินฟานก็กลับมาที่ปานหลงวิลล่า

ในตอนแรก หลินฟานนั่งอยู่บนโซฟาและเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่พักหนึ่ง แต่ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะนึกอะไรบางอย่างได้ และเขาก็อดไม่ได้ที่จะพึมพัมออกมา “ดูเหมือนว่า...ฉันจะไม่ได้รดน้ำต้นชาจิตวิญญาณมาซักพักแล้วนี่หน่า”

เมื่อพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและเดินไปยังริมทะเลสาบเทียนหูที่ปลูกชาจิตวิญญาณเอาไว้

ซึ่งสิ่งที่อยู่ตรงหน้า……

ก็ทำให้หลินฟานถึงกับต้องตกตะลึง

เพราะเขาปลูกต้นชาจิตวิญญาณได้เพียงแค่สองสัปดาห์ แต่ตอนนี้มันกับสูงพอๆกับคนๆหนึ่งแล้ว พวกมันมีสีเขียวสดทั้งหมด

นี่มันเหมือนกับการเพิ่มสีเขียวให้กับทะเลสาบเทียนหูอย่างไงอย่างงั้นเลย

เมื่อลมพัดมาจากที่ไกลๆ กลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว เพียงแค่ได้กลิ่นมันก็ทำให้หลินฟานรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายอย่างมาก

แค่กลิ่นจากต้นที่ลอยออกมาก็หอมมากแล้ว ถ้านำมันไปทำชงชาล่ะ จะหอมขนาดไหนกันนะ?

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลินฟานก็ได้หยิบใบชามาจำนวนหนึ่งและรีบวิ่งกลับเข้ามาในวิลล่าทันที เขาล้างและนำชาไปคั่วอย่างรวดเร็ว...

การเคลื่อนไหวของเขาลื่นไหลอย่างมาก ช่ำชอง และดูเป็นมืออาชีพ

ซึ่งถ้าหากว่ามีมืออาชีพในการคั่วชาอยู่ที่นี่ด้วย เขาจะต้องอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจอย่างแน่นอน

เพราะการคั่วชานั้นต้องใช้เทคนิคชั้นสูง

และหลินฟานก็กำลังใช้เทคนิคนั้นอย่างสบายๆ

แม้แต่ปรมาจารย์ที่คั่วชาที่มีประสบการณ์มามากว่าทศวรรษ เขาก็ยังไม่สามารถทำได้ดีเท่าหลินฟานเลย

ซึ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ หลินฟานนั้นมีอายุเพียงแค่ยี่สิบเท่านั้น!

มันเป็นไปได้หรอที่เขาจะเริ่มคั่วชาตั้งแต่ถูกคลอดออกมา?

นี่มัน... น่าเหลือเชื่อ!

อันที่จริง นี่เป็นเรื่องปกติที่หลินฟานจะมีเทคนิคในการคั่วชาที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้

เพราะว่าตัวเขานั้นมีทักษะการชงชาระดับผู้เชี่ยวชาญอยู่แล้ว ดังนั้นการคั่วชาจึงไม่ใช่ปัญหาเลย

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ใบชาที่ม้วนงอก็ได้มากองอยู่ตรงหน้าของหลินฟาน

จากนั้น หลินฟานก็เลือกปริมาณใบชาที่เหมาะสมก่อนจะนำไปต้ม

และหลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นหอมของชาที่แสนจะสดชื่นก็แพร่กระจายไปทั่ววิลล่าทั้งหลัง

ด้วยเหตุนี้ หลินฟานจึงไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป เขาค่อยๆเทมันใส่ในแก้ว...

และเขาแทบก็เทมันเข้าไปในปากของเขาทันที

หอม สดชื่น!

แถมกลิ่นของมันก็ยังติดค้างอยู่ในคอไม่รู้จบ!

และหลังจากดื่มชาเข้าไป หลินฟานก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของเขานั้นได้ถูกชะล้างหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความเหนื่อยล้า และความรู้สึกไม่สบายบนร่างกาย ทั้งหมดถูกขจัดออกไปจนไม่เหลือ

แม้แต่หลินฟ่านก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน: "ชาอร่อย!"

จากนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะดื่มอีกสองสามแก้ว

"ชานี้... ไม่ต้องสงสัยเลย มันสามารถช่วยยืดอายุได้อย่างแน่นอน!"

ดังนั้น หลินฟานจึงไปเอาชามาอีกจำนวนมากและคั่วมันต่อที่วิลล่า

หากเป็นชาธรรมดา ถ้าดื่มตอนกลางคืนแล้วจะช่วยให้นอนหลับได้ง่าย

แต่ชาจิตวิญญาณนั้นถือว่าไม่ใช่ชาปกติ มันทำให้หลินฟานนอนหลับง่ายกว่าเดิมถึงหลายเท่า

วันรุ่งขึ้น หลังจากหลินฟานรับประทานอาหารเสร็จ เขาก็ยกกล่องขนาดใหญ่ที่มีใบชาที่ถูกคั่วเมื่อคืนนี้ใส่เอาไว้มาขึ้นรถบิ๊กจี และก็มุ่งหน้าไปยังเมืองชิงซี

สิ่งดีๆแบบนี้...เขาจะต้องมอบให้พ่อแม่ของเขาโดยเร็วที่สุด

หลินฟานขับไปตามทางหลวงประมาณหนึ่งชั่วโมง และเขาก็มาถึงที่หน้าประตูบ้าน

ซึ่งทันทีที่หลินฟานลงจากรถ ก็มีเสียงตะโกนจากระยะไกลดังออกมาด้วยความประหลาดใจ

“พี่คะ ทำไมพี่ถึงกลับมาได้ละ?”

ถึงแม้ว่าตอนนี้หลินฟานจะยังไม่เห็นใคร แต่เมื่อเขาได้ยินเสียง เขาก็รู้ว่านี่เป็นน้องสาวของเขา

“พี่เอาของมาให้น่ะ...แต่ตอนนี้มาช่วยพี่ยกไปหน่อยสิ”

ขณะที่หลินฟานพูด เขาก็ชี้ไปยังกล่องขนาดใหญ่

หลินเสี่ยวเหยาประท้วง "พี่ชาย ฉันเป็นน้องสาวของพี่นะ!”

"อย่าใจดำหน่อยเลย!" หลินฟานพูดอย่างแน่วแน่ว่า “ยิ่งไปกว่านั้น…นี่ก็เพื่อประโยชน์ของตัวเธอเอง ดูเธอสิ… หน้าเรียวตัวผอมขึ้นทุกวัน ดังนั้นแล้ว มาช่วยพี่ยกเถอะ จะได้เป็นการสร้างกล้ามเนื้อไปในตัว"

หลังจากที่หลินฟานพูดจบ เขาก็ไม่ลืมที่จะบีบหน้าหลินเสี่ยวเหยาและส่ายหัวพร้อมกับพูดว่า "หน้าเรียวขึ้นจริงๆด้วย"

หลินเสี่ยวเหยาประท้วงอีกครั้ง "พี่ชาย!"

ในตอนนี้ แม้ว่าเธอจะบ่นออกมา แต่เธอก็ยังถือกล่องขนาดใหญ่ตามคำพูดของหลินฟานอยู่ดี

“เอิ่ม มันก็ไม่ได้หนักมากนี่หน่า…” หลินเสี่ยวเหยาถาม “พี่ มีอะไรอยู่ข้างในหรอ ใช่หน้ากากหรือเปล่า?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของหลินเสี่ยวเหยาก็เป็นประกายทันที

และเมื่อหลินฟานกำลังจะตอบหลินเสี่ยวเหยา เสียงที่มีความสุขของต้าเหว่ยสัวก็ดังขึ้นมา "เสี่ยวฟาน ลูกกลับมาแล้วหรอ?"

"ใช่ครับ ผมกลับมาแล้ว" หลินฟานยิ้ม

หลังจากหลินฟานพูดจบ หลินเสี่ยวเหยาที่ถือกล่องใหญ่อยู่ก็พูดออกมา "แม่ หนูก็อยู่นี่ด้วยนะ"

ในขณะนั้นเอง เมื่อหลินเถาที่อยู่ในห้องนอนได้ยินเสียงเหล่านี้ เขาก็เดินออกมาดูก่อนจะพูดว่า "เสี่ยวเหยา ทำไมลูกถึงถือกล่องใหญ่ขนาดนั้นล่ะ"

จากนั้น เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงประณามตามมาว่า "เสี่ยวฟาน ทำไมลูกถึงไม่ช่วยเสี่ยวเหยาล่ะ ลูกเป็นผู้ชายนะ และก็เป็นพี่ชายของน้องด้วย!"

ขณะพูด เขาก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อที่จะช่วยหลินเสี่ยวเหยาถือกล่อง

แต่หลินฟานก็ได้หยิบกล่องจากมือของหลินเสี่ยวเหยาออกมาก่อน เพราะเขาไม่อยากให้พ่อต้องมาทำงานหนัก

หลังจากเห็นเช่นนี้ หลินเสี่ยวเหยาก็อดไม่ได้ที่จะยกคางของเธอขึ้นและยิ้มอย่างมีชัย ราวกับ...หงส์น้อยที่ได้รับชัยชนะ

ต้าเหว่ยสัวถาม "ในกล่องนี้มีอะไรอยู่งั้นหรอลูก?"

หลินเสี่ยวเหยาอดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟังเมื่อได้ยินคำถามนี้

เห็นได้ชัดว่าเธอก็อยากรู้มากเช่นกัน

หลินฟานพูดตอบ "มีชาที่รสชาติดีมากอยู่ข้างใน"

ซึ่งทันทีที่หลินเสี่ยวเหยาได้ยินเช่นนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะแสดงท่าทางผิดหวังออกมา จากนั้นเธอก็ขดริมฝีปากของเธอและพูดว่า "ชางั้นหรอ ไม่เห็นจะน่าสนใจเลย"

ตรงกันข้าม ตาของหลินเถาเป็นประกายแล้วพูดว่า “จริงหรอ งั้นต้องลองชิมแล้วล่ะ!”

ขณะพูด เขาก็เปิดกล่องขึ้นมา

จากนั้น เขาก็นำชาในปริมาณที่เหมาะสมใส่ลงไปในกาต้มน้ำแล้วเติมน้ำร้อนลงไป

"ฟู่!"

ทันใดนั้น กลิ่นหอมของชาก็อบอวลไปทั่วทั้งห้องทันที

แม้แต่หลินเสี่ยวเหยาที่ไม่ได้เป็นคนดื่มชา ก็ยังอดไม่ได้ที่จะสูดจมูกอย่างแรงและกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว

หลินเถาไม่สามารถทนต่อกลิ่นนี้ได้อีกต่อไป เขาเทชาลงไปในถ้วยและดื่มมันอย่างรวดเร็ว

“อึก!”

ซึ่งทันทีที่น้ำชาได้เข้ามาในลำคอของหลินเถา ความรู้สึกผ่อนคลายที่ไม่เคยได้รู้จักมาก่อนในชีวิตก็ได้ปรากฏขึ้นมาในจิตใจของเขาทันที

ในขณะนี้ หลินเถารู้สึกเหมือนกับตอนวัยรุ่นที่ได้มายังภูเขา มองดูลำธาร และยื่นตากสายลมอีกครั้ง

มัน...สดชื่นเหมือนกับว่าได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติมาก

หลินฟานรินชาให้แม่ของเขาแล้วพูด "แม่ก็อย่ารอช้าเลย รีบลิ้มรสชานี้สิ"

ต้าเหว่ยสัวหลงใหลในกลิ่นหอมของชานี้อย่างมาก เธอหยิบถ้วยที่ใส่น้ำชาขึ้นมาจิบอย่างช้าๆ และทันใดนั้น ความสุขที่ไม่สามารถปกปิดได้ก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเธอ

ซึ่งเมื่อหลินเสี่ยวเหยาที่อยู่ข้างๆเห็นว่าทั้งพ่อและแม่ของเธอต่างก็หลงไหลในรสชาติ เธอจึงรีบไปหยิบถ้วยและพูดว่า "พี่ชาย ขอฉันด้วยสิ "

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ไหนเธอบอกว่าไม่สนใจไง?"

หลินเสี่ยวเหยาพูดเสียงเบา “พี่ชาย พี่จะกวนฉันไปถึงไหนเนี่ย!”

หลินฟานยิ้มและส่ายหัว จากนั้นก็รินชาให้เธอและพูดว่า "ระวังมันลวกปากนะ"

“อึก!”

หลินเสี่ยวเหยาเพิกเฉยต่อสิ่งที่หลินฟานพูด เธอเทชาเข้าปากของเธอทันที และในไม่ช้า เธอก็อุทานออกมาอย่างประหลาดใจ “มันอร่อยมาก!”

จากนั้นเธอก็ยื่นแก้วออกมาและตะโกนว่า "พี่ชาย ฉันขออีก!"