019 - ความทรงจำของเทพเจ้าโอสถบรรพกาล

วันถัดมา เย่เสี่ยวตื่นขึ้นในตอนเช้า หลังจากอาบน้ำเตรียมตัวออกไปข้างนอก เขานึกขึ้นได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญ

เพียงคิดเย่เสี่ยวสามารถเข้าสู่โลกภายในไข่มุกสวรรค์ หลังจากเดินไปตามทางเดินที่ทำด้วยหยกอันคุ้นเคย จนมาถึงเจดีย์เก้าจักรวาลและเข้าไปด้านใน

ในพริบตา เย่เสี่ยวปรากฎตัวที่ชั้นแรกของเจดีย์เก้าจักรวาล เขารีบไปยังเตาหลอมมังกรและเปิดฝาของมันออกมา

ภายในพื้นที่ของเตาหลอมมังกร มีก้อนแสงส่องสว่างถูกปกคลุมด้วยม่านพลังแข็งแกร่ง

ใช่แล้ว เขามาที่นี่เพื่อหลอมรวมความทรงจำของเทพเจ้าโอสถบรรพกาล

เมื่อครั้งที่เขาเข้าไปยังเจดีย์ 9 จักรวาลครั้งแรก เย่เสี่ยวได้รับความทรงจำว่าหากเขาต้องการหลอมรวมความทรงจำของเทพเจ้าทั้ง 3 จะต้องมีความแข็งแกร่งถึงระดับขั้นที่เพียงพอ

สำหรับความทรงจำของเทพเจ้าโอสถบรรพกาล หากเขาต้องการทำลายม่านพลัง เขาจำเป็นต้องมีความแข็งแกร่งระดับเขตแดนรวมปราณ

และสำหรับความทรงจำของเทพเจ้าอีกสอง เขาจำเป็นต้องมีความแข็งแกร่งเขตแดนแก่นกำเนิดและกษัตริย์ยุทธ

ตอนนี้เขามีความแข็งแกร่งในระดับ 2 ของเขตแดนรวมปราณ มันเพียงพอที่จะทำลายม่านพลังของความทรงจำเทพเจ้าโอสถบรรพกาล

ก้อนแสงทั้ง 3 ปรากฎขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง เย่เสี่ยวค่อยๆ นำก้อนแสงสีแดงที่ถูกคลุมด้วยม่านพลังปกป้องออกมาอย่างระมัดระวัง

มันคือก้อนแสงความทรงจำของเทพเจ้าโอสถบรรพกาล

ความทรงจำของเทพเจ้าล้วนมีสีแตกต่างกันออกไป

ความทรงจำของเทพเจ้าข่ายอาคมบรรพกาลมีสีฟ้า และความทรงจำของเทพเจ้าหลอมสร้างมีสีม่วง

หลังจากที่เย่เสี่ยวนำความทรงจำของเทพเจ้าโอสถบรรพกาลออกมา เข้าปิดฝาเตาหลอมมังกรเป็นอย่างแรก จากนั้นจึงเริ่มโจมตีม่านพลังคุ้มกันความทรงจำของเทพเจ้าโอสถบรรพกาลด้วยเพลงหมัดเต็มกำลัง

“หมัดทลายภูผา”

“แกร๊ก”

“แกร๊ก แกร๊ก”

มีเสียงแตกดังออกมาจากม่านพลัง พร้อมกับรอยแตกที่ปรากฎขึ้น ตามมด้วยรอยแตกที่ 2 รอยแตกที่ 3 จากนั้นรอยแตกปรากฎออกมามากขึ้นเรื่อยจนมีเสียงดังขึ้นกะทันหัน

“ตู้มมม”

ม่านพลังคุ้มกันความทรงจำของเทพเจ้าโอสถบรรพกาลแตกออก และมีก้อนแสงสีแดงลอยออกมา

เย่เสี่ยวต้องการจะสัมผัสบอลแสงสีแดงทันที บอลแสงสีแดงลอยไปยังหว่างคิ้วด้วยตัวมันเองและเข้าสู่ร่างกายของเย่เสี่ยว

“อ๊ากกก”

เสียงหัวใจเต้นดังออกมาทั่วทั้งชั้นแรกของเจดีย์เก้าจักรวาล

“อ๊ากกก ช่างเจ็บปวดยิ่งนัก” เย่เสี่ยวเอามือกุมไปยังศรีษะของเขา และร้องคร่ำครวญเสียงดังด้วยความเจ็บปวด

ผ่านไปชั่วระยะหนึ่ง ความรู้ใหม่และความทรงจำต่างถูกสลักลงไปยังจิตวิญญาณของเขา

เขายังคงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ท้ายที่สุดสำหรับความเจ็บปวดมากเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ทำให้เขาหมดสติลงในที่สุด

ไม่มีใครรู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อเย่เสี่ยวรู้สึกตัวขึ้นมา เขารู้สึกเจ็บปวดที่หัวขึ้นมากะทันหันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ความเจ็บปวดค่อยๆ ลดลงอย่างช้าๆ

ผ่านไปชั่วครู่ เมื่อเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดที่หัวอีก เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งใจ

ท้ายที่สุด ความเจ็บปวดก็จบลง ดูเหมือนว่าข้าจำเป็นต้องเตรียมการสำหรับสถานการณ์แบบนี้อีก 2 ครั้ง เย่เสี่ยวตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว หลังจากคิดถึงสิ่งที่เขาเพิ่มจะผ่านมา แม้ว่าเขาจะพยาม เขายังคงหมดสติไปเมื่อต้องจัดการกับความเจ็บปวดที่มาพร้อมกับขั้นตอนการหลอมรวมความทรงจำของเทพเจ้าโอสถบรรพกาล

เขาจัดระเบียบตัวเอง และทบทวนความทรงจำที่ได้รับมา

“ความรู้มากมายยิ่ง” เย่เสี่ยวประหลาดใจขณะที่เขาทบทวนความทรงจำภายในจิตวิญญาณ ไม่เพียงแต่จะมีข้อมูลของการหลอมยาเท่านั้น แต่กลับมีข้อมูลของสมุนไพรปรุงยาทุกชนิด ผลไม้ต่างๆ และดอกไม้แต่ละชนิด

หากนี่เป็นความทรงจำทั้งหมด นับได้ว่าดีเป็นอย่างมาก แต่นี้ยังมีประสบการณ์ของเทพเจ้าโอสถบรรพกาลอีกด้วย

เทพเจ้าโอสถบรรพกาลย่อมเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ มีความรู้และข้อมูลมากมาย ขณะที่สิ่งที่เยี่ยมคือประสบการณ์ของเทพเจ้าโอสถในความทรงจำ ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นมากไปกว่าการได้รับความรู้และข้อมูลจำนวนมาก แต่นี่เป็นเพียงความทรง 1 ใน 3 ส่วน ความทรงจำอีก 2 ส่วนถูกผนึกอยู่ในจิตวิญญาณของเขา

เขาพยามมองความทรงจำอีก 2 ส่วนที่เหลือ แต่กลับได้รับเพียงความเจ็บปวดเท่านั้น

หลังจากพยามไปสักพัก เขาจึงได้เข้าใจว่าหากไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอ เขาย่อมไม่สามารถหลอมรวมความทรงจำที่เหลือได้ในตอนนี้ หากเขาต้องการหลอมรวมความทรงจำส่วนที่เหลือ เข้าจะต้องมีความแข็งแกร่งที่มากพอ

แต่เป็นความแข็งแกร่งแบบไหนที่จำเป็น แม้แต่เขาก็ยังไม่รู้เรื่องนี้

ในความทรงจำเหล่านั้นที่เขามองเห็น เขาได้รับความรู้เกี่ยวกับเขตแดนการบ่มเพาะที่สูงกว่าเขตแดนจักรพรรดิยุทธ

ในอดีตเขาเพียงรู้ว่ายอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิยุทธเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในทวีปชิงหลง แต่ในตอนนี้เขารู้แล้วว่าเหนือเขตแดนจักรพรรดิยุทธยังมีเขตแดนบรรพบุรุษและเขตแดนนักบุญ

เขาได้รับความรู้ ข้อมูล ยิ่งกว่านั้นคือประสบการณ์ของเทพเจ้าโอสถบรรพกาลในการหลอมโอสถที่แม้แต่เขตแดนนักบุญยังใช้ได้

แต่นี่ยังคงเป็นเพียงความทรงจำ 1 ใน 3 ส่วน แล้วตัวตนของยอดฝีมือที่เหนือกว่าเขตแดนนักบุญเป็นเช่นไร?

พวกเขามีความแข็งแกร่งมากถึงเพียงไหนกัน?

เย่เสี่ยวหยุดจินตนาการแค่นี้ เข้าไม่ต้องคิดเกี่ยวกันเรื่องนี้อีก

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาเข้าใจได้ดีจากความทรงจำเหล่านั้น เขายังเป็นเพียงกบที่มองไปยังท้องฟ้าจากหลุมลึกเท่านั้น

เขายังเป็นเพียงมดปลวกในโลกกว้างแห่งนี้