021 – จ้าวยู่เฟย

นางรำคาญหลิวเฟิงเป็นอย่างมาก และตอนนี้มีคนที่ทำให้เขาเป็นตัวตลกไม่ไว้หน้าเขา นางรู้สึกมีความสุขอยู่ในใจและสนุกสนานกับสถานการณ์ตอนนี้

ใบหน้าของหลิวเฟิงมืดครึ้ม มือของเขาผลักไปยังโต๊ะ อาหารบนโต๊ะตกลงบนพื้นเสียงดัง

.......

“ผลัวะ”

เสียงตบดังขึ้นพร้อมกับชายคนหนึ่งถูกส่งลอยออกไปชนเข้ากับกำแพง เลือดไหลออกจากปากของเขา เมื่อทุกคนมองไปยังชายคนนั้น พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่รู้สึกประหลาดใจ

“นั่นมันเจ้าเมืองน้อย! ใครกันที่กล้าทุบตีเจ้าเมืองน้อย”

ใช่แล้ว นั่นคือหลิวเฟิงที่ถูกส่งลอยออกไป และคนที่ลงมือตบเขาคือเย่เสี่ยว

ขณะที่อาหารของเขาตกลงบนพื้น เขาตบไปยังใบหน้าของหลิวเฟิง

“เจ้า?”

หลิวเฟิงชี้ไปที่เขาและตะคอกขึ้น ”เจ้ากล่าตบข้า เจ้าไม่รู้รึไงว่าข้าเป็นใคร ข้าจะสับเจ้าเป็นพันชิ้น”

“ผลัวะ”

เสียงตบหน้าดังขึ้นมาอีกครั้ง

“จริงๆ แล้วข้าไม่สนใจหรอกว่าเจ้าเป็นใคร หากเจ้ากล้ารบกวนข้าอีก ข้าจะสังหารเจ้าซะ” เย่เสี่ยวกล่าว และขณะที่กำลังจะออกไป เขาจ้องมองไปยังเด็กสาวที่มาพร้อมกับหลิวเฟิง

“เจ้านั่นเอง”

เด็กสาวคนนั้นสวมชุดสีเขียว สะพายกระบี่ไว้ที่เอว มือราวกับหยกขาว ด้วยรอยยิ้มน้อยๆ บนใบหน้าของนาง ทำให้นางงดงามมากยิ่งขึ้น

นางคือเด็กหญิงคนเดียวกันกับคนที่เขาเห็นในป่าเมฆาทมิฬ เมื่อเขากำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองหลินซิง

“เจ้ารู้จักข้างั้นรึ? ฑวกเราเคยเจอกันรึไม่?” นางถามเขาด้วยความสงสัยเมื่อเห็นท่าทางของเย่เสี่ยวเมื่อเจอนาง

“ใช่ อ๊ะ ไม่ไม่”

“พวกเราไม่เคยพบกันมาก่อน แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าเห็นเจ้าต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับ 3 หมีทรราชย์ในป่าเมฆาทมิฬ” เย่เสี่ยวยิ้มอย่างคนโง่ขณะเกาหัวไปพลาง

“ตอนนั้นเจ้าอยู่ที่นั่นด้วยงั้นรึ?” เด็กสาวแปลกใจที่ได้ยินว่าเขาอยู่ที่นั่น ตอนที่นางต่อสู้กับหมีทรราชย์

“ฮ่าฮ่า ข้าว่าข้าควรไปได้แล้ว” เย่เสี่ยวรู้สึกเขินอายและต้องการจะหลบออกไป

“เจ้าได้ยินรึไม่ เด็กสาวที่มากับเจ้าเมืองน้อยสามารถจัดการหมีทรราชย์ได้”

“หมีทรราชย์เป็นสัตว์อสูรระดับ 3 ความแข็งแกร่งของมันเทียบเท่ากับผู้เชี่ยวชาญเขตแดนกำเนิดแก่นแท้”

“นั่นไม่ได้หมายความว่าสาวน้อยคนนั้นเป็นยอดฝีมือเขตแดนกำเนิดแก่นแท้งั้นรึ?”

“ใช่ นางอายุยังน้อย แต่กลับมีความแข็งแกร่งถึงเขตแดนกำเนิดแก่นแท้ นางมีขุมกำลังไหนอยู่เบื้องหลังกันแน่นะ”

“เจ้าเมืองน้อยช่างโชคดีจริงๆ ที่รู้จักหญิงสาวเช่นนี้”

“......”

ฝูงชนเริ่มตัดสินเรื่องราวของหญิงสาวกับคนอื่นๆ

“ความจริงแล้วนางเป็นผู้เชี่ยวชาญเขตแดนกำเนิดแก่นแท้ ท่านพ่อถูกต้อง ข้าจะต้องให้นางเป็นผู้หญิงของข้า ไม่ว่ายังไงก็ตาม”

เมื่อหลิวเฟิงได้ยินคำพูดของหล่าผู้คนที่อยู่ที่นี่ เขาแปลกใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าหญิงสาวที่เขากำลังตามตื้อจะเป็นผู้เชี่ยวชาญเขตแดนกำเนิดแก่นแท้

“เดี๋ยว”

หลิวเฟิงลุกขึ้นเมื่อเขาได้ยินเสียงของหญิงสาว เขาเงยหน้ามองนางที่กำลังเรียกเย่เสี่ยว

“เจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าอย่างนั้นรึ?” เย่เสี่ยวหยุดและถามกลับด้วยความสงสัย

“เจ้าชื่ออะไร?”

“เย่เสี่ยว”

“ข้าคือจ้าวยู่เฟย เป็นศิษย์ในของนิกายกระบี่สวรรค์” จ้าวยู่เฟยกล่าว

“ศิษย์คนหนึ่งของนิการกระบี่สวรรค์ ไม่ใช่ว่านิกายกระบี่สวรรค์เป็น 1 ใน 5 นิกายใหญ่งั้นรึ” เย่เสี่ยวพึมพำด้วยความแปลกใจ

“ใช่ นิกายกระบี่สวรรค์ของข้าเป็น 1 ใน 5 นิกายใหญ่” จ้าวยู่เฟยกล่าวพร้อมรออยยิ้ม

“งดงามยิ่งนัก” มองไปยังรอยยิ้มของนาง เย่เสี่ยวตะลึงงัน นางงดงามยิ่งนักเมื่อนางยิ้ม

“ฮึ่มม” จ้าวยู่เฟยส่งเสียงออกมาเมื่อนางเห็นใบหน้าตกตะลึงของเขา

“ฮ่าฮ่า คุณหนูจ้าว มันไม่ใช่ว่าข้าต้องการทำเช่นนี้ แต่ความงดงามของเจ้าไม่ว่าใครย่อมเกิดความหลงใหลแน่นอน” เย่เสียวรู้สึกอายและกล่าวอย่างไม่ทันคิด

“เจ้า”

เมื่อเห็นว่าเย่เสี่ยวกล่าวเช่นนี้ นางไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อ ในหน้าของของนางเริ่มแดงขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนชมว่านางงดงามเช่นนี้

“ลืมมันซะเถอะ เจ้ามาที่นี่เพื่อใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายไปยังเมืองหลวง เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันงั้นรึ?” จ้าวยู่เฟยถามขึ้น

“ใช่”

“โอ้ พวกเรากำลังจะไปสำรวจสุสานของยอดฝีมือโบราณในเทือกเขาชิงหลง ได้ยินมาว่ายอดฝีมือคนนั้นอยู่ในเขตแดนจักรพรรดิยุทธระดับสูง เป็นผู้ควบคุมทวีปชิงหลงเมื่อ 10,000 ปีก่อน”

“ทั่วทั้งอาณาจักรชิงหลง มียอดฝีมือจำนวนน้อยที่สามารถไปถึงเขตแดนจักรพรรดิยุทธ ระดับสูงสุดคือเขตแดนจัรพรรดิยุทธระดับ 1 หรือ 2 เท่านั้น”

“ในเมื่อมันเป็นสุสานของยอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิระดับสูง ขุมพลังใหญ่ทั้งหมดของอาณาจักรต่างส่งยอดฝีมิอเขตแดนต่ำกว่ากษัตริย์ยุทธเข้าร่วมการสำรวจ 5 นิกายใหญ่และราชวงศ์ล้วนส่งยอดฝีมือเขตแดนกำเนิดแก่นแท้หรือต่ำกว่า เข้าร่วมในครั้งนี้”

“เมื่อไหร่ที่สุสานเปิด เวลานั้นย่อมมีอันตรายมากมายแน่นอน ทำไมเจ้าไม่มากับพวกเราล่ะ?”

จ้าวยู่เฟยชักชวนเย่เสี่ยว นางวางแผนดึงตัวเขาให้เข้ากลุ่มของนาง

ได้ยินที่จ้าวยู่เฟยพูด เย่เสี่ยวเริ่มคิดหนัก ที่เป็นเรื่องสำคัญจริงๆ เมื่อยอดฝีมือของขุมพลังใหญ่เข้าสำรวจที่นี่ อันตรายย่อมมากขึ้น

“ขอบคุณคุณหนูจ้าว แต่ข้าจะไปคนเดียว ขอบคุณสำหรับคำเชิญ” เย่เสี่ยวปฏิเสธคำเชิญของนาง

“เฮอะ เจ้าไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับเจ้า คุณหนูจ้าวเชิญชวนเจ้าความหวังดี แต่เจ้ากลับปฏิเสธนาง” หลิวเฟิงหัวเราะเหยียดหยาม

เย่เสี่ยวมองไปยังหลิวเฟิงและเมินเขาอีกครั้ง

“เจ้า!” มองเห็นเย่เสี่ยวเมินเขาอีกครั้ง หลิวเฟิงตัวสั่นด้วยความโกรธ