022 – เข้าสุสาน

เมื่อเห็นเช่นนี้ จ้าวยู่เฟยทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยเลยตามเลย

“ก็ได้ หากเจ้าต้องการไปคนเดียว ระวังตัวด้วย” จ้าวยู่เฟยพูดกับเย่เสี่ยว

“ข้าจะระวัง ขอบคุณ” หลังจากพูดจบ เย่เสี่ยวออกจากภัตตาคารทันที

ในตอนเย็น เย่เสี่ยวมุ่งหน้าไปยังเทือกเขาชิงหลง ที่นั่นมีกลุ่มทั้งชายและหญิงหลายกลุ่มกำลังมุ่งหน้าไปยังเทือกเขาชิงหลง

พวกเขาทั้งหลายต่างคุยกันเรื่องที่ขุมพลังต่างๆ ส่งผู้เชี่ยวชาญมาสำรวจสุสาน

“เจ้าได้ยินรึไม่ มีขุมพลังใหญ่มากมายส่งผู้เชี่ยวชาญมาสำรวจสุสานของยอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิยุทธ”

“ข้ารู้แล้ว คนส่วนใหญ่ที่พวกเขาส่งมาล้วนเป็นยอดผีมือเขตแดนกำเนิดแก่นแท้ ที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มพวกเขาคือเขตแดนรวมปราณระดับ 1”

“พอพอ เร็วเข้ารีบไปกันดีกว่า อีกไม่นานม่านพลังคุ้มกันก็จะสลายแล้ว

......

ในเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังสุสานที่ถูกทิ้งไว้โดยยอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิยุทธ มีอันตรายมากมาย มีเพียงการเผชิญหน้ากับอันตรายและฝ่าฟันมันไปจึงจะสามารถไปถึงโบราณสถานแห่งนั้น ที่อยู่ในเทือกเขาชิงหลง

เทือกเขาชิงหลงถูกกล่าวว่าเป็นสถานที่ลึกลับและอันตรายอย่างมาก

ขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังสุสาน เขาได้ยินเสียงมาจากด้านหลัง “เด็กน้อย เจ้าอยู่ที่นี่จริงด้วย”

เย่เสี่ยวหันกลับไปมอง เขาเห็นเพียงชายกลางคนสวมชุดสีดำกำลังมองมายังเขา

“ผู้เชี่ยวชาญเขตแดนรวมปราณระดับ 4”

เย่เสี่ยวมองขึ้นและลงอย่างตกตะลึง เขาไม่สามาสัมผัสถึงพลังงานที่ผันผวนขณะที่ชายกลางคนปรากฎตัวอยู่ด้านหลังเขาได้

“ไอ้เด็กบ้า วันนี้เจ้าต้องตาย จงโทษตัวเองที่กล้าไปหาเรื่องเจ้าเมืองย้อยซะเถอะ”

“เจ้าเมืองน้อย? คงเป็นหลิวเฟิงสินะ ที่ส่งเจ้ามาฆ่าข้า”

เย่เสี่ยวยิ้มบางและพูดออกมา “ยังไงก็ตาม ข้ากลัวว่าจะทำให้เจ้าผิดหวังแล้ว”

“ผิดหวัง? เป็นเพียงมดปลวกเขตแดนรวมปราณระดับ 2 เจ้าช่างคุยโวโอ้อวดเสียจริง” ชายกลางคนมองไปยังเย่เสี่ยวและกล่าวเหยียดหยามออกมา

“ไอ้เด็กเวร คอยดูเถอะว่าข้าจะสับเจ้าเป็นพันชิ้นยังไง”

ชายกลางคนปลดปล่อยจิตสังหารออกมาพร้อมกับพลังงานที่บ้าคลั่งของเขตแดนรวมปรารระดับ 4

ใบหน้าของเย่เสี่ยวไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ภายในแววตาของเขาปรากฎเขตจำนงแห่งการต่อสู้ เขานำกระบี่ระดับกลางออกมาและตะโนกลับไป “มาดูกันว่าใครจะฆ่าใคร”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายกลางคนจึงหัวเราเสียงดัง ไอ้เด็กสารเลวนี่คงบ้าไปแล้ว มันรู้รึป่าวว่าข้าเป็นยอดฝีมือเหนือกว่ามันสองระดับ

“ไอ้เด็กสารเลว ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก ข้าจะสงเคราะห์เจ้าให้”

ขณะที่เขากล่าว ชายกลางคนกำหมัดและต่อยออกไป พลังอันหนักหน่วงปรากฎออกมา อุณหภูมิสูงขึ้นอย่างน่ากลัว แผดเผาอากาศอย่างรวดเร็ว

“รับหมัดของข้าไปซะ”

ชายกลางคนชุดดำปล่อยหมัดไปยังหน้าอกของเย่เสี่ยว พลังอันแข็งแกร่งระเบิดออกในครั้งเดียว

มองเห็นหมัดที่กำลังพุ่งเข้ามา เย่เสี่ยวไม่พูดอะไรอีก กระบี่ในมือของเขาฟันออกไปพร้อมทั้งปลดปล่อยพลังอันแข็งแกร่งจากกระบี่

“ปัง”

พลังทั้ง 2 เข้าประทะกัน ชายกลางคนถูกบีบให้ถอยไป 5 หรือ 6 ก้าว ชายกลางคนถึงกับตะลึง เขาไม่คิดมาก่อนว่าความแข็งแกร่งของเย่เสี่ยวจะสามารถทำลายพลังหมัดของเขาได้อย่างง่ายดาย

เย่เสี่ยวไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูแม้แต่น้อย เขาใช้กระบี่ฟันไปยังชายกลางคนอีกครั้ง

ชายกลางคนเผชิญกับความกดดันอย่างหนัก เมื่อเย่เสี่ยวใช้กระบี่ฟันออกมา เขารู้สึกราวกับตัวเองจมอยู่ในทะเลกระบี่ พลังอันน่ากลัวปรากฎออกมาต่างฟาดฟันไปทั่วร่างกายของเขา

ก่อนที่เขาจะตั้งรับได้ทัน หัวของเขาถูกแยกออกจากร่างกายและตกตายลงในทันที

“หลิวเฟิง หากข้าเจอเจ้าในสุสานของผู้เชี่ยวชาญ ข้าจะสังหารเจ้าซะ ในเมื่อเจ้าต้องการให้ข้าตาย จงเตรียมใจที่จะถูกสังหารได้เลย” หลังพูดจบ เย่เสี่ยวมุ่งหน้าไปยังสุสานของยอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิยุทธอย่างรวดเร็ว

เมื่อเย่เสี่ยวไปถึงสุสานหลังเดินทางผ่านอุปสรรคทั้งหลาย เขาเห็ฯคนราว 300 คนอยู่ที่นั่น

ขีดจำกัดในการเข้าใกล้สุสานโบราณคือที่นี่ ตอนนี้เขาทำได้เพียงรอเท่านั้น

ผู้คนจากทั้ง 4 ทิศต่างหยุดรออยู่ที่นี่ หลังจากผ่านไปราว 1 ชั่วโมง ในที่สุดพลังงานฟ้าดินเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงไม่มั่นคงดังก่อนหน้านี้ ฝูงชนต่างจับจ้องไปยังสถานการณ์นี้ ม่านพลังคุ้มกันเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังปัง

“ม่านพลังคุ้มกันกำลังพังทลายแล้ว”

“ฮ่าฮ่า ไปกันเถอะ เรารีบเข้าไปกันดีกว่า”

“ใช่ๆ เข้าไปกันเถอะ”

ฝูงชนเร่งรีบมุ่งหน้าไปยังประตูและเข้าไปด้านใน

หากข่ายอาคมนี้ไม่ได้ทำงานมานาน ผ่านกาลเวลาอันยาวนานนับไม่ถ้วนและเสื่อมสภาพลง คงเป็นไปได้ยากที่พวกเขาจะสามารถฝืนเข้าไปด้านในได้

ในใจของพวกเขาต่างคิดว่านี่คือโอกาสอันยิ่งใหญ่ หากพวกเขาได้รับสมบัติของเจ้าของสุสานโบราณ นั่นคงเพียงพอที่จะทำให้เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

เย่เสี่ยวและคนที่เหลือไม่อยากถูกทิ้งไว้ด้านหลัง พวกเขาจึงเข้าไปพร้อมกับคนอื่นๆ

เมื่อพวกเขาเข้าไป พวกเขาพบห้องโถงขนาดใหญ่ ที่สามารถรองรับคนได้ถึง 1,000 คน แต่เหนือความคาดหมาย มีเพียงรูปปั้นที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงบนพื้น ไม่มีสิ่งใดอีก ห้องโถงนี้ช่างดูประหลาดยิ่งนัก

หลังจากที่ทุกคนรีบเข้าไป พวกเขามองไปรอบๆ สักครู่ จากนั้นจึงแยกกับคนอื่นๆ เพื่อไปหาสมบัติ

เย่เสี่ยวเดินผ่านรูปปั้นหิน เขาสำรวจมันอย่างระวัง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานจากรูปปั้นหินเหล่านี้ พวกมันย่อมไปธรรมดาดั่งรูปลักษณ์ที่เห็น

พลังงานที่สัมผัสได้ช่างน้อยนิดอ่อนแออย่างยิ่ง นั่นทำให้ผู้เชี่ยวชาญเขตแดนกำเนิดแก่นแท้ไม่สามารถสัมผัสได้