ทำไม?

'นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย' คัมพัสคิดในใจอย่างตื่นตระหนก ขณะที่เขาสังเกตเห็นว่าร่างกายของเขาหยุดนิ่งไม่ขยับเขยื้อน โลกเองก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง การแจ้งเตือนที่เขาได้ยินยิ่งทำให้เขาตกใจ มันทำให้เขารู้สึกสงสัยและหวาดกลัวเต็มหัวใจจริงๆ

และอย่างที่เขากลัว ประตูมิติก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา ดูเหมือนว่ามันจะเป็นผลผลิตจากอีกมิติหนึ่งเพราะมันไม่มีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งอื่นใดจากโลกของเขา มันมุ่งความสนใจไปที่ตัวเขาเท่านั้น ในขณะที่ร่างกายของเขาถูกดูดเข้าไปในนั้นอย่างกระทันหัน

ทันทีที่เขาเข้าไปในนั้น ประตูมิติก็หายไป เมื่อเวลากลับมาที่เดิม สเตนเซิ้ลจ้องมองข้างหน้าด้วยความสับสนขณะที่ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้น ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความสยดสยอง พ่อของเธอหายตัวไปอย่างลึกลับต่อหน้าต่อตาเธอทั้งๆ อย่างนี้

“กรี๊ด!” แรงกระตุ้นนั้นมากเกินไปสำหรับเธอที่จะรับมือกับมัน ขณะที่เธอเป็นลมอย่างฉับพลัน

“คุณหนูสเตนเซิ้ล!” ผู้ช่วยตะโกนขณะที่พุ่งเข้ามาตัวเธอ ร่างกายของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อซึม เมื่อได้เห็นการหายตัวไปของ คัมพัส คาร์บิวเรทเทอร์ ผู้เป็นพ่อมันจึงเป็นธรรมดาที่เธอจะแสดงออกเช่นนี้เพราะปมในอดีตของเธอเอง

'เกิดอะไรขึ้น? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?' ผู้ช่วยกรีดร้องในใจโดยไม่สามารถเข้าใจปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธอได้ เธอรีบเรียกรถพยาบาลก่อนเพื่อดูแลสเตนเซิ้ล โดยหวังว่าจะได้กังวลเกี่ยวกับส่วนที่เหลือในภายหลัง

…

ทันทีที่เขาถูกดึงเข้าไปในประตูมิติ ในที่สุดคัมพัสก็สามารถขยับร่างกายและตะโกนขอความช่วยเหลือได้ เขาอยู่ในฟองสบู่รูปร่างอุโมงค์ลึกลับ ด้วยเหตุผลบางอย่าง ความรู้สึกหวาดกลัวอันรุนแรงแผ่ออกมาจากส่วนลึกจากก้นบึ้งของจิตใจเขา

ดูเหมือนจะยาวนานแต่จบลงหลังจากวินาทีที่คัมพัสชนเข้ากับโคลนที่อ่อนนุ่ม เขารีบลุกขึ้นโดยสังเกตเห็นว่าเขาอยู่ในพุ่มไม้หนาทึบ สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวาโดยแท้

เขามองไปรอบๆ ไม่เห็นอะไรผ่านพุ่มไม้ ดูเหมือนว่าเขาจะตกลงไปในพื้นที่เปิดโล่งท่ามกลางป่าทึบ และก่อนที่เขาจะทันได้เข้าใจสถานการณ์ของเขา ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็เข้าครอบงำเขาราวกับมีบางสิ่งที่ดูเหมือนจะจงใจออกจากร่างกายของเขาแล้วในขณะนี้

“อ้ากกก!” เขาดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด เขากำโคลนในขณะที่กำหมัดแน่นและกระแทกกับพื้นซ้ำๆ

“คิคิคิ! คัมพัส หนอ คัมพัส !” สุ้มเสียงอันไร้ตัวตนดังก้อง

“นั่นใครน่ะ?” ท่ามกลางความเจ็บปวด เขาตะโกนออกมา และมองไปรอบๆ และเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้เขา

“นายถามว่าฉันเป็นใครอย่างนั้นหรือ? ฮ่าๆ” เสียงนั้นตอบกลับ ตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน

เหงื่อไหลปกคลุมแผ่นหลังขณะที่เขาใช้พละกำลังทั้งหมดในตัวเขา หันไปข้างหลัง จากนั้นจึงเห็นใบหน้าที่ไรู้อารมณ์ซึ่งอยู่ข้างหลังเขา มันเป็นรูปลักษณ์ของเขาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะได้รับระบบ ส่วนใต้คอของมันดูเหมือนจะคดเคี้ยวราวกับกวยจนเหลือเท่าเข็มแนบกับหลังของเขา

ดูเหมือนว่ามันจะออกจากหลังของเขาทีละเล็กทีละน้อยในขณะที่ใบหน้าในอดีตของเขาลอยอยู่ในอากาศ มันหัวเราะเยาะออกมา “ฉันอยู่กับนานตลอดเส้นทางของนาย แต่ฉันคือเหตุผลที่นายสามารถก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกธุรกิจทั้งๆ ที่เป็นเพียงแค่หนอนแมลงไร้ค่า!”

ใบหน้านั้นเปลี่ยนไปดูคล้ายกับเหรียญที่อาบไปด้วยเลือด มีเส้นปรากฏขึ้นตรงกลางก่อนจะแยกออกเผยให้เห็นปากขนาดใหญ่ที่ใหญ่กว่าหัวของคัมพัส ซึ่งเต็มไปด้วยเขี้ยวฟันอันแหลมคมจำนวนมาก

มันสร้างจมูกขึ้นมา และสูดดมในขณะที่หัวเราะเยาะ มันเริ่มควบแน่นร่างมนุษย์ที่ประกอบด้วยหัวที่มีขนาดเกือบสองเท่าของร่างกาย ขณะที่มันดึงตัวเองออกจากร่างของคัมพัสอย่างต่อเนื่อง ระหว่างกระบวนการนี้เขาก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดตลอดมา

ในที่สุดดูเหมือนจะเหลือเพียงส่วนเล็กๆ ของมันเท่านั้นที่หลงเหลืออยู่ในตัวเขา ขณะที่สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาสูงสี่เมตรหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง มันค่อมหลังลงมา หัวเหรียญขนาดมหึมา และปากที่กว้างเกินจริง ทำให้มันดูสยดสยองอย่างมาก

จากนั้นมันก็จ้องมองคัมพัสและกล่าวว่า “เอาล่ะ นายมีคำพูดสุดท้ายไหม?”

“ระบบทำเงิน? ทำไมล่ะ? ทำไมนายถึงทำสิ่งนี้กับฉัน ทำไมกัน?” คัมพัสแสดงสีหน้าเหนื่อยล้า เพราะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดมาตลอด เขาพึมพำอย่างแผ่วเบา จ้องมองสัตว์ประหลาดเบื้องหน้าเขาด้วยสายตาพร่ามัว ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาทำได้เพียงกระตุกอยู่กับที่ ไม่สามารถขยับเขยื้อนใดๆ ได้

“ทำไม? นายถามฉันว่าทำไมอย่างนั้นหรือ?” สัตว์ประหลาดคำรามด้วยเสียงหัวเราะลั่น ราวกับว่ามันได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “นายน่าจะถามแบบนั้นตั้งแต่ตอนที่ฉันปรากฏตัวในร่างของนายนะ ตัวอย่างเช่น เหตุใดฉันจึงปรากฏอยู่ในร่างของนาย ในเมื่อนายไม่มีพรสวรรค์ใดๆ ทำไมฉันถึงเลือกนายและให้โอกาสนายในการเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเอง ทำไมฉันถึงต้องเลือกนายจากมนุษย์เจ็ดพันล้านคนอะไรแบบนี้ ตอนนั้นนายเคยถามเรื่องพวกนี้ไหมเล่า?”

“หลังจากอ่านเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับชีวิตของผู้คนที่พลิกผันไปสู่จุดที่ดีที่สุดหลังจากได้รับระบบ นายก็ยอมรับฉันอย่างมีความสุขใช่ไหมล่ะ?” มันพูดเสียงแหบพร่า “จำปฏิกิริยาแรกของนายตอนที่ฉันแจ้งการมีอยู่ของฉันได้ไหม? นายตะโกนพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข นายไม่มีแม้แต่ความสงสัยในการดำรงอยู่ของฉัน แต่นายก็คิดราวกับว่าระบบที่ปรากฏในร่างของนายนั้นเป็นเรื่องธรรมดา ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรมีอยู่ในเรื่องเล่าเท่านั้น ไม่ใช่ในความเป็นจริง”

“หลังจากเห็นผลประโยชน์ที่ฉันนำเสนอ นายก็ใช้บริการของฉันอย่างมีความสุข ตลอด 20 ปีที่ผ่านมาฉันอยู่ในร่างกายของนาย แต่นายไม่เคยถามฉันเลยสักครั้งว่าทำไม? แล้วตอนนี้นายพึ่งจะเกิดคำถามอย่างนั้นเหรอ?” มันหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นสีหน้าของเขา “ในเมื่อนายกำลังจะตาย ฉันจะตอบคำถามให้นายเอง”

“เรื่องราวของโฮสต์ระบบทุกคนมักจะจบลงด้วยความสุขเมื่อพวกเขาไปถึงจุดสูงสุดของโลกจริงๆ แต่...” มันเม้มปากขนาดใหญ่นั่น มีเลือดไหลซึมออกมาดูเหมือนน้ำลายไหล “แต่เมื่อถึงจุดนั้น พวกเขาก็หายไป ทำให้เรื่องเล่าของพวกเขากลายเป็นตำนานที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเหมือนนิยายปรัมปรา”

“ในความเป็นจริงนั้น เรานำพาพวกเขากลับมายังโลกของเรา โลกแห่งระบบ และกลืนกินโฮสต์ของเรา คว้าทุกสิ่งที่พวกเขามี นี่คือวิธีที่เราเติบโตในฐานะระบบ เมื่อเรากลืนกินพวกเขาแล้ว เราจะย่อยสิ่งที่ได้รับและมุ่งหน้าไปยังโลกอื่นเพื่อเลือกโฮสต์ที่ไม่มีพรสวรรค์กลายเป็นปรสิตของพวกเขาอีกครั้ง” เลือดที่ไหลออกมาแตะพื้นกัดกร่อนพื้นดินอย่างน่ากลัว “และนั่นคือคำตอบสำหรับคำถามของนายที่ถามว่าทำไมยังไงล่ะ!”

“แกมัน… สัตว์ประหลาด!” คัมพัสกัดฟันแน่น จ้องมองมันด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ก็.. นายไม่สามารถต่อต้านฉันได้หรอกนะ ใช้เวลาไม่นานนัก แต่ฉันก็สนุกกับการเฝ้าดูนายเต้นไปตามฝ่ามือของฉันจริงๆ” มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นฟันหลายแถวข้างใน ขณะที่ขยับเข้าไปใกล้คัมพัส ตั้งใจที่จะกินเขาแล้ว “ฉันจะไม่คิดถึงนายนะ ลาขาดล่ะ!”