เตรียมตัว และเฝ้ารอ

เมื่อนึกถึงความรู้สึกที่เขามีในช่วงเวลาที่ร่างกายของระบบทำเงินเริ่มออกจากร่างกายของเขา คัมพัสตั้งสมาธิหวนนึกถึงเหตุการณ์อันน่าสะพรึงในก่อนหน้านี้ตามที่อธิบายโดยหมายเลขสี่ ในไม่ช้าเขาก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดที่แผ่นหลัง

เขายังคงตื่นตัวอย่างมาก หากหมายเลขสี่เคลื่อนไหวไม่เข้าท่า เขาก็ตั้งใจจะยิงสี่อีกฝ่ายทันที ภายในไม่กี่วินาทีคัมพัสรู้สึกเหมือนพลังชีวิตของเขาถูกดูดออกไป ในขณะที่กระแสพลังงานบางๆ ออกจากแผ่นหลังของเขา

ดูเหมือนจะเป็นหนวดของพลังงานสีทองซึ่งเป็นส่วนที่เหลือและรูปแบบที่แท้จริงของระบบทําเงิน ขณะที่มันมองออกมาจากหลังของเขาเล็กน้อยมันก็พยายามหลบหนีโดยดึงส่วนที่เหลือของร่างกาย

คัมพัสทําเสียงฮึดฮัดต่อต้านความเจ็บปวดขณะที่เขาผลักปืนเข้าไปทําให้ทั้งสองสัมผัสกัน ในเวลานั้นบางสิ่งบางอย่างดูเหมือนจะระเบิดข้อมูลอันท่วมท้นในใจของเขาอย่างกระทันหัน

ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีขณะที่เขาเข้าใจทุกอย่างโดยตระหนักว่าสิ่งที่หมายเลขสี่พูดคือความจริง

“ไม่!!” เสียงตะโกนดังก้องในใจของเขาซึ่งหายไปเกือบจะในทันที คัมพัสเข้าใจว่ามันเป็นเสียงของระบบทำเงินเมื่ออยู่ในรูปแบบที่แท้จริง.

กล้ามเนื้อของเขาชักกระตุกสองสามวินาที ในขณะที่เขาตระหนักว่าความรู้สึกคลุมเครือที่เขาเคยรู้สึกมาตลอดมันหายไป ความสามารถทั้งหมดที่เขามีอยู่จนถึงตอนนี้เป็นส่วนสําคัญของเขา ร่องรอยของระบบทำเงินในร่างกายของเขาถูกกําจัดทั้งหมดแล้ว

เขามองฝ่ามือของเขาโดยสังเกตเห็นว่าปืนของเขาหายไปแล้ว เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับมันปืนของเขาจึงปรากฏในมืออีกครั้ง ดูเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเขาสามารถทําได้โดยสัญชาตญาณ

เมื่อเห็นการกระทําของเขา หมายเลขสี่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก พลางพูดด้วยน้ําเสียงสรรเสริญว่า “ขอแสดงความยินดีกับการเป็นผู้สังหารระบบด้วย การเป็นตัวตนเช่นนี้ไม่ซับซ้อนมากนัก แต่ผู้คนจํานวนมากมักจะล้มเหลวและเสียชีวิตในกระบวนการนี้”

“มีผู้คนตายในระหว่างกระบวนการนี้ด้วยเหรอ?” คัมพัสรู้สึกสับสนมาก เป็นเพราะสิ่งที่เขารู้สึกคือความเจ็บปวดเพียงเท่าน้้น กระบวนการนี้ไม่ได้ต้องการให้เขาจัดการอะไรหรือดําเนินการต่อสู้ห้ำหั่นกับระบบให้ยุ่งยากเลยสักนิด ทั้งหมดที่เขาทําคือทําให้ปืนของเขาสัมผัสกับร่างกายของระบบทำเงินที่หลุดออกมาจากแผ่นหลังของเขาก็เท่านั้นเอง.

แม้แต่เด็กก็สามารถทําได้

“เอ่อ...” หมายเลขสี่กระแอมำอเล็กน้อย “มันเป็นเพราะข้าตัดร่างกายระบบของเจ้าอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อให้มีเพียงชิ้นส่วนที่เจ้าสามารถจัดการได้เท่านั้นใหัเหลืออยู่ในร่างกายของเจ้า และชิ้นส่วนนี้เกี่ยวข้องกับพลังที่ใช้พัฒนาร่างกายของเจ้า ดังนั้นมันจึงแชร์การเชื่อมต่อที่สําคัญกับตัวเจ้าแล้ว ด้วยเหตุนี้การผูกมันกับวัตถุในมือของเจ้าจึงง่ายมาก สําหรับคนอื่นๆ พวกเขาไม่ได้โชคดีนักเพราะพวกเขาได้รับความช่วยเหลือจากผู้สังหารระบบที่มีทักษะความสามารถน้อยกว่าข้า”

“เป็นเพราะเหตุนี้นี่เอง ผมก็นึกว่ามันเกิดจากปัญหาในระหว่างขั้นตอนหรือกระบวนเหล่านั้น” คัมพัสพยักหน้าอย่างเข้าใจ เมื่อเขาเห็นหมายเลขสี่แสดงความภาคภูมิใจออกมา เขาจึงเอ่ยถามว่า “เช่นนั้นแล้วผมจะกลับสู่โลกเพื่อช่วยลูกสาวของผมได้อย่างไร? ระบบของผมอาจหยั่งรากลึกในร่างกายของเธอในช่วงเวลานี้ไปแล้ว”

“นั่น... ค่อนข้างยากจริงๆ” หมายเลขสี่พูดด้วยรอยยิ้มที่น่าอึดอัดใจ.

“แต่คุณบอกว่าเป็นไปได้ ” คัมพัสขมวดคิ้วอดไม่ได้ที่จะแสดงความโกรธออกมา

“ใช่ข้าพูดอย่างนั้น มันเป็นไปได้จริงๆ แต่...” หมายเบขสี่ถอนหายใจอีกครั้ง และกล่าวต่อว่า “โปรดฟังคําอธิบายของข้าก่อน”

เขาชี้ไปที่พื้น “ปัจจุบันเราอยู่ในโลกแห่งระบบ และเราไม่ใช่ระบบ เราเป็นแค่มนุษย์ปุถุชนที่มีพลังเล็กน้อย เราไม่สามารถเข้าออกสถานที่แห่งนี้ได้ตามที่เราต้องการ แม้แต่ระบบพวกนั้นเองก็ต้องสะสมพลังงานมหาศาลก่อนที่พวกมันจะมาถึงที่นี่”

จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นเคลื่อนไหวขัดจังหวะคัมพัสที่กำลังจะยิงคำถามเสียก่อน “วิธีเดียวที่เราสามารถเข้าสู่โลกได้คือเมื่อระบบเปิดประตูมิติมาที่นี่ ตราบใดที่เราใช้วัตถุที่ถูกผูกไว้เพื่อสัมผัสประตูมิติที่พวกมันเปิดออก เราจะถูกดูดเข้าไปในประตูมิติเข้าสู่โลกที่ระบบนั้นๆ ก้าวเข้ามาได้”

เขาชี้ไปที่ปืนในมือของคัมพัส และกล่าวต่อว่า “เนื่องจากเจ้ามีอาวุธปืนเป็นภาชนะของระบบที่ถูกผูกมัดกับตัวเจ้าแล้ว มันจึงค่อนข้างง่ายสําหรับเจ้า ตราบใดที่เจ้ามีปืนของเจ้า เจ้าก็จะสามารถเข้าสู่ประตูมิติได้ เจ้าจะถูกดูดเข้าไปในประตูมิติของโลกแห่งนั้นโดยทันที”

“แต่...” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “แม้ว่าเจ้าจะกลับสู่โลกของเจ้า เจ้าก็ไม่สามารถแยกระบบออกจากร่างกายลูกสาวของเจ้าได้ เจ้ายังไม่มีพลังเช่นนั้น และในฐานะที่เป็นอดีตโฮสต์ของระบบนั้น เจ้าควรรู้ว่ามันมีตัวช่วยมากมายเพียงใด เจ้าสามารถฆ่าโฮสต์ของระบบได้ แต่เมื่อพิจารณาถึงโฮสต์ของระบบว่าเป็นลูกสาวของเจ้า การฆ่านางมันคงเป็นไปไม่ได้สําหรับเจ้าอยู่แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นในตอนนี้ผมควรจะทําอย่างไร?” คัมพัสตัวสั่นสะท้าน น้ําตาไหลออกมาจากดวงตาของเขา ในขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับมันเขาก็รู้ว่าตนน้้นไม่มีทางที่จะช่วยเหลือลูกสาวของเขาได้เลยจริงๆ

“เตรียมตัว และเฝ้ารอ” หมายเลขสี่ยังกล่าวต่อไปว่า “เมื่อระบบนั้นกลับมาที่นี่กับลูกสาวของเจ้าให้ทําแบบเดียวกันกับที่ข้าทํากับเจ้า แต่เจ้ายังคงติดปัญหาอยู่บ้าง คือมันจะรู้สึกถึงช่วงเวลาที่เจ้าเข้าใกล้มัน ยิ่งกว่านั้นเจ้าก็ไม่มีทางล่วงรู้ว่ามันจะปรากฏตัวเมื่อใดหรือที่ไหนในโลกใบนี้”

“เช่นนั้น... คุณจะช่วยผมได้อย่างไร” คัมพัสขมวดคิ้วพลางเช็ดน้ําตาของเขา เขารู้ว่าตั้งแต่เขายังมีชีวิตอยู่มันต้องมีวิธีอยู่บ้าง ตราบใดที่เขาได้รับวิธีนั้นมา เขาจะสามารถช่วยเหลือลูกสาวของเขาได้

“ด้วยการใช้ชิ้นส่วนระบบ” หมายเลขสี่กล่าวโดยแสดงดาบของเขา “เราเรียกดาบและอาวุธปืนของเจ้าเป็นชิ้นส่วนของระบบส่วนบุคคล มันเป็นข้อพิสูจน์ว่าเราเป็นผู้สังหารระบบ คําว่าผู้สังหารระบบนั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย มันเป็นเพียงสิ่งที่แสดงว่าเราคือผู้รอดชีวิตจึงเริ่มเรียกตัวเองอย่างนั้น”

“และ...” จากนั้นแผ่นดิสก์เล็กๆ ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือก็ปรากฏขึ้นในมือ “ในลักษณะเดียวกันกับที่ข้าทํากับเจ้า ข้าโจมตีโฮสต์ของระบบในโลกแห่งนี้ และขโมยส่วนหนึ่งมาจากร่างกายของพวกเขา จากนั้นข้าก็ใช้พลังงานในร่างกายของข้าเพื่อปรับแต่งมันจนกว่าข้าจะเปลี่ยนชิ้นส่วนของระบบส่วนนั้นให้เป็นของข้า”

“และนั่นคือการหาชิ้นส่วนของระบบนั่นเอง”