ชิ้นส่วนระบบ

หมายเลขสี่เปิดเผยแผ่นดิสก์ขนาดเล็กในมือ “ข้ากลั่นสิ่งนี้มาจากการตัดนิ้วหัวแม่มือของระบบนักฆ่า ชิ้นส่วนนี้ทำให้ข้าปกปิดกลิ่นอายของข้าได้ แม้ในจะเป็นในโลกแห่งระบบก็ตาม นั่นคือวิธีที่ข้าสามารถช่วยเหลือเจ้าได้โดยไม่ต้องทำให้ระบบของเจ้ารู้ตัว หากไม่มีสิ่งนี้มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใกล้ระบบโดยที่มันไม่ตรวจพบเจ้า”

“แต่...” หมายเลขสี่ถอนหายใจออกมา ขณะที่เขามองดูดิสก์ขนาดเล็กแตกเป็นผุยผง “ชิ้นส่วนระบบเป็นสิ่งที่เราสร้างโดยการขโมยพลังงานชั่วคราวจากโฮสต์ของระบบนั้นๆ ดังนั้นพวกเราจึงสามารถใช้เพียงครั้งเดียวก่อนที่มันจะแตกสลายไป และมีการจํากัดจํานวนของชิ้นส่วนระบบที่เราสามารถพกติดตัวไปได้”

“เราจะทราบเกี่ยวกับขีดจํากัดนี้ได้อย่างไร?” คัมพัสสอบถาม

“เช่นเดียวกับสิ่งที่เราทํามาตลอดชีวิตของเราจนถึงตอนนี้” หมายเลขสี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

ดวงตาของคัมพัสสว่างขึ้น และเปล่งเสียงอุทานออกมา “สถานะ?”

หน้าจอกระพริบต่อหน้าเขาทันที. แม้ว่าคราวนี้จะมีความแตกต่างออกไปยกตัวอย่างเช่นมันไม่มีเสียง ‘ติ้ง’ อีกต่อไป ซึ่งมีนจะดังก้องทุกครั้งที่ระบบตอบสนองต่ออะไรบางอย่าง นอกจากนี้หน้าจออินเตอร์เฟซยังไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกด้วย แต่เป็นหน้าจอธรรมดาที่แสดงคําศัพท์ทั่วๆ ไปจํานวนหนึ่งเท่านั้น

[ชื่อ: คัมพัส คาร์บิวเรทเทอร์]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[ร่างกาย: สุขภาพ (ระดับ 10), ความแข็งแกร่ง (ระดับ 10), ความคล่องแคล่ว (ระดับ 8), ความอึด (ระดับ 7), ความฉลาด (ระดับ 7), ความรู้ความเข้าใจ (ระดับ 9), การฟื้นฟูตามธรรมชาติ (ระดับ 6), ประสาทสัมผัสทั้งห้า (ระดับ 10), การพักผ่อน (ระดับ 10)]

[ชิ้นส่วนของระบบส่วนตัว: ปืนแอนโธซัว]

[แขน: 1]

‘ดังนั้นปืนเป็นชิ้นส่วนของระบบส่วนตัวของฉันแล้วนี่เอง และเนื่องจากฉันตั้งชื่อมันว่าปืนแอนโธซัว ข้อมูลจึงปรากฏตามที่เป็นอยู่’ คัมพัสพยักหน้า เขาเข้าใจความลับของมันจากข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาในใจของเขาจากก่อนหน้านี้อยู่แล้ว หน้าจอสถานะเป็นเพียงรูปแบบย่อจากความคิดของเขาในลักษณะที่กระชับนั่นเอง

เมื่อเห็นแถวสุดท้ายเขาจึงเอ่ยถาม “มีคำใหม่ที่เรียกว่าแขน ซึ่งแสดงในช่วงท้ายของสถานะมันคืออะไรน่ะ?”

“นั่นควรเป็นจํานวนชิ้นส่วนระบบที่เจ้าสามารถปรับแต่งได้ในขณะนี้ ชื่อจะแตกต่างกันสําหรับทุกคนเช่นเดียวกันกับกระบวนการปรับแต่ง เจ้าจะต้องคิดเอาเอง” หมายเลขสี่พยักหน้าและกล่าวต่อ “เจ้ายังคงต้องฝึกอบรมและพัฒนาขีดความสามารถของเจ้า เพื่อให้ตัวเจ้าสามารถปรับแต่งชิ้นส่วนระบบเพิ่มเติมในอนาคตได้”

“แต่ข้าจะบอกเรื่องนี้กับเจ้าล่วงหน้า” มันพูดด้วยคําใบ้ว่า “มันยากที่จะยกระดับ ข้าอยู่ที่นี่มาสามทศวรรษแล้ว ข้าสามารถใช้ชิ้นส่วนระบบได้เพียงห้าชิ้นเท่านั้น และนี่ก็ถือว่าน่าทึ่งในวงของเราแล้วล่ะนะ”

“มีผู้สังหารระบบกี่คนกันที่ออกไปจากสถานที่แห่งนี้ได้?” คัมพัสเอ่ยถาม

“ข้าก็ไม่แน่ใจนักหรอก ม้นอาจจะไม่มาก แต่ในแวดวงของเราเหลืออีกสี่คนไม่นับพวกเรา เนื่องจากข้าเป็นคนที่ช่วยเหลือเจ้า นับจากนี้เป็นต้นไปข้าจะเรียกเจ้าว่าหมายเลขหก คนอื่นก็จะทําเช่นเดียวกัน มันเป็นเพียงพิธีการของพวกเราล่ะนะ” หมายเลขสี่กล่าวออกมา (*น่าจะมีทั้งหมด 5 คนไม่นับคัมพัส)

“เรื่องนี้ผมไม่มีปัญหา” คัมพัสพยักหน้า “เช่นนั้นเราเพียงต้องเฝ้ารอให้ระบบของผมมาถึงที่นี่กับลูกสาวของผม เราจึงจะสามารถช่วยเธอได้ใช่ไหม?”

“ไม่” หมายเลขสี่ส่ายหัว “เรื่องนี้มันขึ้นอยู่กับเจ้าทั้งหมด ข้าจะไม่อยู่ที่นี่และไม่รับประกันว่าจะมีใครช่วยเจ้าอีกไหม เราทุกคนถูกขับเคลื่อนด้วยความเกลียดชังต่อระบบ และความรู้สึกปรารถนาที่จะช่วยครอบครัวของตัวเองเช่นเดียวกันกับเจ้า”

“เมื่อข้ากลับไปมาที่โลกแห่งระบบด้วยความหวังว่าสมาชิกในครอบครัวของข้าอาจมาถึงที่นี่แต่ข้าดันพบเจ้า และเนื่องจากระบบของเจ้าอ่อนแอแม้ในหมู่ระบบขั้น 1 ข้าจึงสามารถช่วยเหลือเจ้าได้ และข้าได้คิดแล้วว่าอาจจะต้องใช้เวลาอีกไม่นานก่อนระบบที่ถูกข้าทำลายน้้นจะมาถึงพร้อมกับครอบครัวของข้า ดังนั้นข้าจะเข้าสู่โลกอื่นเพื่อฝึกฝนตัวเองและหาชิ้นส่วนระบบอีกสักชิ้นถ้าเป็นไปได้ล่ะนะ” หมายเลขสี่ถอนหายใจออกมา จากนั้นเขาจึงหันหลังตั้งใจจะจากไป

“เดี๋ยวก่อน เราจะกลับจากโลกนั้นมายังสถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร?!” คัมพัสถามอย่างรีบร้อน “และคุณยังพูดถึงระบบขั้น 1 นั่นหมายความว่าอย่างไรกัน?”

เมื่อได้ยินคําถามของเขา หมายเลขสี่ก็ถอนหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ขณะที่เขาหยุดเดินและพูดว่า “จําไว้ว่าเมื่อโลกหยุดหมุน นั่นคือสัญญาณที่ระบบในโลกนั้นกำลังจะกลับสู่โลกแห่งระบบ ในช่วงเวลานั้นโลกดูเหมือนว่ามันจะถูกหยุดเวลา แต่ในความเป็นจริงนั้นโลกจะคงอยู่ในสถานะคงที่เป็นเวลาสามวินาทีเท่านั้น ในขณะที่เรามีภูมิคุ้มกันต่อผลกระทบนั้นอยู่แล้ว ดังนั้นหากเจ้าสัมผัสกับประตูมิติโดยใช้ชิ้นส่วนของระบบส่วนตัวของเจ้า เจ้าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง”

“มีเวลาสามวินาทีให้กลับมายังโลกแห่งระบบ...” คัมพัสพยักหน้า แต่เขาขมวดคิ้วเพราะว่ามันสั้นเกินไป นอกเสียจากว่าเขาจะพบเจอโฮสต์ของระบบ เขาต้องตามล่าพวกเขาจนกว่าระบบของเขาจะตัดสินใจกลับมาที่โลกแห่งระบบ ในเวลานั้นเขาต้องมุ่งหน้ามาสัมผัสกับประตูมิติในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงสามวินาทีอีกด้วย “มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำสำเร็จ”

“นั่นก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว จงระลึกถึงประสบการณ์ชีวิตของเจ้าและทําตามนั้น นั่นเป็นคําแนะนําเดียวของข้า” หมายเลขสี่ถอนหายใจออกมา และเริ่มกล่าวต่อไป “ไม่ว่าโลกจะไหลเวลาเดียวกันทุกที่ ระบบมี 4 ขั้น และแต่ละขั้นจะถูกแบ่งเป็น 100 ระดับ”

“ระบบขั้น 1 เป็นระบบที่เกี่ยวข้องกับขอบเขตของมนุษย์ ตัวอย่างคือระบบทำเงินระบบหาคู่ ระบบวิศวกร อะไรแบบนี้ ความเชื่อมโยงของระบบขั้น 2 อยู่ในขอบเขตของเวทย์มนตร์ ตัวอย่างคือระบบแวมไพร์ ระบบเวทย์มนตร์ ระบบดันเจี้ยน หรืออื่นๆ ขอบเขตของระบบขั้น 3 อยู่ในขอบเขตอมตะ ตัวอย่างคือระบบบ่มเพาะ ระบบยุคแรกเริ่ม ฯลฯ และสุดท้ายซึ่งเป็นจุดสูงสุดของระบบคือระบบขั้น 4 มันเกี่ยวข้องกับเวลา ตัวอย่างคือระบบเวลา ระบบกลับชาติมาเกิด ระบบการย้ายถิ่นฐาน ระบบสังสารวัฏ และระบบอื่นๆ”

“แม้แต่การฆ่าระบบขั้น 1 ก็ยังเป็นเรื่องที่ยากมาก สําหรับขั้น 2 ขึ้นไปจะดีที่สุดที่เจ้าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกมัน ไม่มีผู้สังหารระบบคนใดที่รอดชีวิตจากการเป็นโอสต์ของระบบขั้น 2 แม้แต่คนเดียว ดังนั้นระบบขั้น 3 คงไม่ต้องพูดถึง แต่สําหรับระบบขั้น 4 นั้นเป็นการดีที่สุดที่จะไม่พบพวกมัน มิฉะนั้นพวกมันอาจเปลี่ยนแปลงอดีต ปัจจุบัน อนาคต เล่นกับการไหลของเวลา หรืออื่นๆ เจ้าจะไม่รู้ด้วยซ้ําว่าตัวเจ้าตายได้อย่างไร” ร่างกายของหมายเลขสี่สั่นสะท้านเล็กน้อย “ตามความรู้สึกของข้านั้น ระบบของเจ้าดูเหมือนจะต่ำกว่าระบบขั้น 1 ระดับ 10”

“นั่นคือเหตุผลที่ข้ากล้าช่วยเหลือเจ้าตั้งแต่แรก”