ระบบทาสฮาเร็ม

[ติ้ง!]

เสียงนั้นให้ความรู้สึกเหมือนเสียงสวรรค์ ในเวลานั้นเรกริเอลสังเกตเห็นว่าเวลารอบตัวเขาเกือบจะหยุดลง แต่เขาสามารถเห็นดาบพลังงานเคลื่อนเข้าหาเขาอย่างช้าๆ ได้ ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าเวลาเพียงเดินช้าลงเท่านั้นเอง ‘มันเกิดอะไรขึ้น?’

[ติ้ง!]

[เปิดใช้งานระบบทาสฮาเร็ม]

[สถานะ: ชีวิตของโฮสต์ถูกคุกคาม]

[โฮสต์ ท่านต้องการใช้แพ็คเกจเริ่มต้นหรือไม่?]

‘ระบบ?’ เรกริเอลคิดพลางเม้มปากและเห็นว่าเขาพูดไม่ได้ จากนั้นเขาก็คิดและพยายามสื่อสารผ่านความคิดว่า ‘เจ้าคือระบบอันใด?’

[ข้าคือระบบทาสฮาเร็ม]

[โฮสต์ เวลาของท่านเหลือน้อยเต็มทีแล้ว ท่านต้องการใช้แพ็คเกจเริ่มต้นหรือไม่?]

‘ข้าไม่มีอะไรจะเสียแล้วในตอนนี้ มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่จะช่วยข้าได้’ ความคิดของเรกริเอลแล่นอย่างรวดเร็ว ‘ข้าจะใช้แพ็คเกจเริ่มต้น'

[ติ้ง!]

[การแยกแพ็คเกจเริ่มต้น]

[ได้รับทักษะหลัก: ทาสฮาเร็ม (ระดับ 1)]

[ได้รับทักษะแบบใช้ครั้งเดียว: ทาสฮาเร็ม (ระดับสูงสุด)]

[ติ้ง!]

[ท่านต้องการใช้ทักษะแบบใช้ครั้งเดียว: ทาสฮาเร็ม (ระดับสูงสุด) หรือไม่?]

‘ใช้! ใช้มัน!’ เรกริเอลตะโกนในใจ จากนั้นเขาจึงสังเกตเห็นพลังงานลึกลับแปลกๆ สะสมอยู่ที่มือขวาของเขา

[ติ้ง!]

[โฮสต์ โปรดเลือกเป้าหมายของท่าน]

เมื่อเห็นดาบอยู่ใกล้ตัว เรกริเอลก็คิดอย่างเร่งรีบ ‘องค์รักษ์สองคนนี้อ่อนแอกว่านายพลอาร์ติก้าเสียอีก และที่สำคัญที่สุดคือพวกเขาเป็นผู้ชาย มันจึงเหลือตัวเลือกเดียวเท่านั้น นายพลอาร์ติก้า!’

มือขวาของเขาเคลื่อนไปข้างหน้าและสัมผัสผิวหนังของนายพลอาร์ติก้าทันที พลังงานลึกลับที่ควบแน่นอยู่ในมือของเขาซึมเข้าสู่ร่างกายของเธอผ่านทางผิวหนัง ไหลผ่านไปทั่วร่างกายของเธอ ก่อนที่จะทำให้บริเวณช่วงล่างและลำคอของเธอเรืองแสง

เรกริเอลสังเกตเห็นรอยสักรูปปลอกคอปรากฏขึ้นที่คอของเธอเมื่อโลกรอบๆ ตัวเขากลับสู่สภาวะปกติ มันทำให้เขากรีดร้องขณะที่ดาบพลังงานหยุดลงก่อนที่จะตัดศีรษะเขา มีบาดแผลเล็กๆ บริเวณลำคอของเขาในขณะที่เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ดาบพลังงานไม่ได้ฟันคอเขาจนขาด

“เกิดอะไรขึ้น นายพลอาร์ติก้า?” ทหารองครักษ์ทั้งสองรู้สึกสับสนเมื่อเห็นสีหน้าสับสนของเธอ

‘เกิดอะไรขึ้น?’ นายพลอาร์ติก้าขมวดคิ้วขณะที่เธอพยายามขยับมือและตัดศีรษะเรกริเอล แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ความเจ็บปวดรุนแรงกลับจู่โจมเธอจากก้นบึ้งของหัวใจทันทีที่นึกถึง ความเจ็บปวดไม่ใช่ทางร่างกาย แต่เป็นความเจ็บปวดทางอารมณ์ ราวกับว่าเธอกำลังประหารชีวิตคนที่เธอรักอย่างไรอย่างนั้น

ความทรงจำแวบเข้ามาในหัวของเธอ นึกถึงครั้งแรกที่เธอได้พบกับเรกริเอล เขาเป็นคนงี่เง่าในขณะที่เขามองเธออย่างเร่าร้อนตลอดมา เขาชอบจ้องมองที่หน้าอกของเธอ ในเวลานั้น เธอรู้สึกขายหน้ากับการจ้องมองของเขาจนไม่อยากทำอะไรนอกจากการสับเขาออกเป็นชิ้นๆ

หลังจากนั้น หลายต่อหลายครั้งเรกริเอลพยายามก่อกวนเธออยู่เสมอ เธอเธอพยายามหาข้ออ้างตลอดเวลาและหายตัวไปจากที่เกิดเหตุ และเธอมีความเกลียดชังอย่างมากต่อชายผู้ไม่เห็นคุณค่าของทหารอย่างเธอที่หลั่งเลือดเพื่อราชอาณาจักร แต่กลับปฏิบัติต่อเธอในฐานะผู้หญิงที่ควรจะเป็นของเล่นของเขา

แต่ตอนนี้ เมื่อเธอนึกถึงความคิดเดิม ความคิดของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างลึกลับ ‘เขาแค่สนใจข้า’

‘เมื่อตอนที่ข้ายังเด็ก เขามองมาที่ข้าเพียงคนเดียว และแม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังมองมาที่ข้าเหมือนเดิม นี่ไม่ใช่ตัณหา ข้าแค่เข้าใจเขาผิดไปเพราะสีหน้าของเขา เรกริเอลเป็นคนจิตใจดี เขารักข้าอย่างสุดหัวใจ'

‘และข้าก็รักเขา!’

ความคิดของเธอบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง และก่อนที่เธอจะรู้ตัว เธอก็แทงดาบของเธอไปข้างหน้า แทงเข้าที่หน้าอกของทหารองค์รักษ์ที่อยู่ใกล้ๆ เสียแล้ว

“ท่านทำอะไร นายพลอาร์ติก้า?” ทหารองครักษ์ร้องด้วยความตกใจขณะที่เขาพยายามดึงตัวเองออกมา เขาดึงอาวุธออกมา ตั้งใจที่จะควยแน่นเป็นดาบพลังงาน แต่ดาบที่เจาะหน้าอกของเขาขยายออกและแยกร่างของเขาออกเป็นสองส่วน

ทหารองครักษ์อีกคนเริ่มตื่นตัวในขณะที่เขาสร้างดาบพลังงานขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะปัดป้องการโจมตีของเธอ แต่ร่างทั้งสามที่อยู่ข้างหลังนายพลอาร์ติก้าขยับตัว กระโดดเข้าหาเขาก่อนจะโจมตีเขาพร้อมก้น

เขาเบี่ยงหลบการโจมตีของหุ่นเชิดทั้งสามอย่างเร่งรีบ รู้สึกสั่นสะท้านกับพลังที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีแต่ละครั้ง ซึ่งส่งผ่านดาบพลังงานของเขา ขณะนั้นเองเขาก็สังเกตเห็นว่ามือของเขาไร้น้ำหนักในทันใด ความเจ็บปวดรุนแรงจึงถาโถมเข้าใส่เขา

นายพลอาร์ติก้าลอบไปด้านข้างและฟันมือของเขาขาด ก่อนที่เขาจะทันได้ตะโกน เธอก็แทงดาบผ่านหัวของเขา ดึงมันออกมาในขณะที่เธอตวัดไปหนึ่งครั้ง

‘แล้วคนขับรถม้าล่ะ?’ เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว สังเกตเห็นม้าควบหนีไป คนขับรถม้าถอดบังเหียนออกและขี่ม้าอย่างตื่นตระหนก ตั้งใจจะส่งข่าวสารกลับไปให้กับราชินีเกี่ยวกับการทรยศของเธอ

‘ไม่ ข้าไม่ควรให้เขากลับไปได้!’ เธอคิดพลางออกคำสั่งให้หุ่นของเธอขยับ แต่จู่ๆ เสียงหัวเราะก็ดังกึกก้องจากด้านหลังมันทำให้เธอตกใจ

“ฮ่าๆๆๆ!” เรกริเอลล้มตัวนอน รู้สึกถึงหิมะที่อ่อนนุ่มขณะที่เขาหัวเราะจนสุดปอด “ให้ตายเถอะ องค์ราชินี เจ้าปล้นอำนาจของบิดาข้า และพยายามลอบสังหารข้า ข้าจะแก้แค้นเจ้า!”

นายพลอาร์ติก้ารีบเข้ามาข้างๆ เขา พยุงเขาขึ้นด้วยความห่วงใยขณะที่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยแววตาที่อ่อนโยน “ท่านสบายดีไหม…ที่รัก”

‘ที่รัก? ให้ตายเถอะ! นี่มันน่าทึ่งยิ่งนัก แค่คิดว่านายพลอาร์ติกาผู้งดงามและอุทิศตนให้แก่อาณาจักรเรียกข้าแบบนั้น เพราะระบบทาสฮาเร็มอย่างนี้หรือ? อัศจรรย์! ช่างน่าอัศจรรย์เสียจริง!’ เรกริเอลคิดในขณะที่เขามองนายพลอาร์ติก้าในระยะใกล้ จับภาพใบหน้าที่สวยงามของเธอขณะที่เขาสูดดมกลิ่นของเธอ มึนเมากับมัน จากนั้นเขาจึงดึงเธอเข้ามาใกล้ ประทับริมฝีปากทันที

“อืม...” นายพลอาร์ติก้าตกใจกับการกระทำอย่างกะทันหันของเขา แต่เธอไม่ขัดขืนใดๆ เธอหลับตาลงโอบแขนรอบเรกริเอลอย่างช้าๆ

‘เธอไม่ขัดขืน’ เรกริเอลสังเกตเห็นว่าเธอรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจ เขาจึงค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของเธอขณะที่เขาขยับร่างกายอย่างหนักหน่วง และทำงานให้เสร็จภายในสามวินาทีในขณะที่เขาคำรามด้วยความเหนื่อยล้า

นายพลอาร์ติกามองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า และรู้สึกผิดหวัง “…เสร็จแล้วหรือ?”

“ไม่แน่นอน!” เมื่อเห็นรูปร่างที่สวยงามของเธอ เรกริเอลก็ยืนขึ้นและเข้าโรมรันพันตูกับเธออีกครั้ง เพิ่มขึ้นอีกสามวินาที

“…ท่านต้องฝึกฝนอีกมาก”

“ข้าจะพยายามเพื่อเจ้า ผู้หญิงของข้า...” เรกริเอลพูดด้วยน้ำเสียงสลดใจ แต่ภายในใจเขากำลังตะโกนด้วยเสียงหัวเราะ ‘แค่คิดว่าข้าได้ทำกับนายพลอาร์ติก้า นายพลอาร์ติก้าของผู้หญิงทุกคน ฮ่าๆๆๆ!’

จากนั้นเขาก็ใช้เรียกคืนพลังและจิตตานุภาพของเขาให้คงอยู่ต่อไปอีกสามวินาที.