คุณจะจัดการเรื่องนี้ยังไงไม่ทราบ

เช้าอีกวันในโรงแรม

มู่ชิงอวี่ ตื่นขึ้นมาด้วยอาการสลึมสลือ แล้วเหมือนนึกขึ้นมาได้ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เธอไม่ได้ร้องไห้เสียใจอย่างที่คิดเอาไว้ แต่ความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วร่างนั้น ยังคงย้ำเตือนเธอว่า เมื่อคืนเธอได้ผ่านมรสุมสงครามครั้งใหญ่มาและเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

ยาปลุกรัญจวนตัวนั้นสมกับเป็นยาที่ทำให้คนคลั่งไคล้หลงไหลในตัวมัน มันสามารถทำให้คนสุขสมได้ แม้ว่าไม่จะสมยอมก็ตาม และแบรนน็อคก็ทำออกมาดีมาก เธอรู้สึกเจ็บเล็กน้อยในทีแรก แต่ในคราวถัดมา เหมือนว่าเขาจะทำออกมาได้ดีมาก จนเธอสำเริงสำราญและมีความสุขกับการได้ทำมัน และบางครั้งเธอก็เป็นคนเริ่มเอง และบางครั้งเธอก็เป็นคนลงมือเอง และให้ร่วมมือเต็มที่ จนเสร็จสมไปหลายครั้ง และพอถึงที่หมายก็มีความสุขมาก เหมือนเขาและเธอ ทำมันด้วยความรัก หากแต่ความจริงแล้วไม่ใช่

มู่ชิงอวี่ รู้สึกอับอายตัวเอง และรู้สึกเสียใจที่ตัวเองรู้สึกแบบนั้นย้อนหลัง

…

“ทำไม มันดูสกปรก และที่นอนก็ยับเยินมาก” ตัวเธอมีคราบมากมาย อาจจะเป็นคราบคาวโลกีย์ที่เขาทิ้งไว้หรือเปล่า ทำไมมันดูเหมือนเธอไปตกโคลนตมมา และที่นอนที่เธอนอนก็สกปรกซกมกมาก

…

เธอมองไปด้านข้างไม่เจอใคร ซึ่งมันแน่นอนอยู่แล้ว คนแบบนี้ ก็แค่นายน้อยคนรวยรุ่นที่สองที่ต้องการเล่นกับดารา จะถามหาความรับผิดชอบอะไร ถึงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเธอ และเธอก็ไม่ยินยอมก็ตาม แต่เธอก็สูญเสียมันไปแล้ว และนี่เป็นแค่เริ่มต้น เธอเคยได้อ่านเรื่องราวประเภทนี้ และเคยเห็นจากนิยาย จากข่าวหรือละคร ว่าคนพวกนี้มักจะชอบถ่ายภาพถ่ายวีดีโอเอาไว้แบล็คเมล์ในภายหลัง แล้วบีบบังคับ ให้เธอทำอีกครั้ง ในเรื่องที่เธอไม่อยากทำ และนายน้อยหลิงคนนี้ ก็อาจจะทำแบบนั้นด้วยเหมือนกัน ก็เป็นไปได้

เธอรู้สึกเสียใจมาก จนอยากฆ่าตัวตาย เธอต้องหายามากินหรือเปล่า หรือใช้มีดเสียบตรงหัวใจ ให้ตายในครั้งเดียวไปเลยดี จะได้ไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป

…

ในตอนนั้นเอง ก็มีคนเคาะประตู

“ตื่นแล้วเหรอ” แบรนน็อคเปิดประตูเข้ามา

ในตอนนี้สายโด่งมากแล้ว เมื่อคืนเขากลับไปนอนบ้าน ตอนเกือบสว่าง แล้วพอสว่าง ตื่นขึ้นมา ทำธุระเสร็จ ก็บอกกับฉินเทียนเยว่ว่าเขาจะเข้าบริษัทก่อน แต่แท้จริงแล้วเขาแวะมาที่นี่ โดยผ่านการวาร์ป และไม่ลืมที่จะเปลี่ยนร่างเป็น หลิงตงเฟิง

เมื่อคืนนั้น เขายังไม่ลืมที่จะฉีดยายีนส์ ปรับปรุงพันธุกรรมให้กับเธอ นี่ถือว่าเป็นรางวัลและคำขอโทษ สำหรับเธอ นี่เป็นยาที่จะทำให้ร่างกายเธอแข็งแกร่งขึ้น และไม่ทำให้เธอต้องติดเชื้อเอเลี่ยนบางตัว และกว่าที่ร่างกายเธอจะปรับปรุงเสร็จ ก็เป็นเวลาสายมากแล้ว และบนที่นอนของเธอจึงมีคราบไคลต่างๆ ดูสกปรกมาก

ที่เขากลับมาที่นี่ เพราะเขากลัวว่าเรื่องเมื่อคืน จะทำให้สตรีนางนี้คิดไม่ตก แล้วคิดฆ่าตัวตาย แล้วมันจะมีปัญหาในตัวตนสำรองนี้ของเขา คงตลกมาก หากสวมตัวตนแค่วันเดียวก็ต้องติดคุกในโลกนี้

และเขายังต้องทำการตรวจสอบ โรงแรมแห่งนี้ ว่ามันมีกลิ่นอายเอเลี่ยนมาจากไหน แล้วเขาก็พบว่ามันมาจากกุ้งมังกรตัวหนึ่งที่กลายพันธุ์และได้ขึ้นโต๊ะในร้านอาหารของโรงแรม ที่ตอนนี้เหลือแค่ซากของมัน ไม่รู้ว่าคนที่กินมันจะกลายพันธุ์หรือเปล่า แต่เขาสืบเอาไว้แล้วว่าใครกินมันเข้าไป และไม่ใช่คนเดียว มีหลายคนได้กินมัน และเป็นเรื่องที่เซอร์ไพร์มากเมื่อรู้ว่าหนึ่งในนั้นเป็นใคร เป็นพี่สาวและคนรักของเธอที่เมื่อคืน พวกเธอก็อยู่ในโรงแรมแห่งนี้ด้วย

…

“คุณ คุณ…”

มู่ชิงอวี่ ไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกมาดี

แบรนน็อคเดินมานั่งลงข้างเตียง มู่ชิงอวี่ ก็ขยับออกไปเหมือนว่าจะกลัว รีบเอาผ้าห่มซกมกปิดร่างเปลือยของตัวเองเอาไว้

แบรนน็อคไม่รู้จะพูดปลอบยังไงดี จึงว่า

“ผมวางแปรงสีฟัน ยาสีฟันใหม่เอาไว้บนเตียง ใช้เสร็จแล้วคุณสามารถทิ้งได้เลย ผมซื้อชุดใหม่ กางเกงในและเสื้อชั้นในมาให้ด้วย เพราะอันเก่ามันขาดหมดแล้ว”

“สำหรับเรื่องนั้น อันที่จริง เมื่อคืนนั้น ผมไม่ได้ข่มขืนคุณ แต่ผมทำตอนที่คุณมีอารมณ์ร่วมแล้ว ถึงแม้ว่าในตอนนั้นจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาก็ตาม” แบรนน็อคเอ่ยออกมา

“ไม่ได้ข่มขืนกับผีนะสิ คุณจะบอกว่าฉันยั่วยวนคุณ หรือสมยอมมีอะไรกับคุณอย่างงั้นเหรอ พวกเราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณคือใคร”

“อืม ฟังนะ ยังไงเรื่องก็เกิดไปแล้ว อันนี้ผมก็ต้องขอโทษคุณด้วย ในตอนนี้ เรามาช่วยกันคิดดีไหมว่าเราควรจะทำยังไง หากคุณต้องการแจ้งความ ผมก็จะยอมรับ แต่ทั้งคุณและผมก็จะเสียหายมากเกินไป โดยเฉพาะคุณ คุณคิดว่ายังไง”

“คุณจะจัดการเรื่องนี้ยังไงไม่ทราบ”

“ผมมีความคิดอยู่สามวิธี คุณลองฟังดูก่อนนะ ดูว่าคุณจะเลือกแบบไหน ผมก็จะสนับสนุนคุณ”

“คุณลองว่ามา”

“อย่างแรกเลย ผมจะจ่ายค่าเสียหายให้กับคุณ ไม่ว่าคุณจะเรียกร้องเท่าไหร่ก็ตาม”

“คุณคิดว่าฉันต้องการเงินของคุณเหรอ แต่ถึงแม้ฉันจะขาดเงิน ฉันก็จะไม่เอาเงินคุณ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว”

“หากผมให้เงินคุณ มันก็ไม่ใช่การซื้อบริการเช่นกัน แต่เป็นการให้ด้วยความเสน่หา คุณไม่ต้องรู้สึกแย่ก็ได้”

“หรือคุณจะคิดว่า เป็นเงินที่แฟนหรือสามีให้คุณใช้ก็ได้”

“แต่คุณไม่ใช่แฟนหรือสามีฉัน ถึงแม้ว่าเราจะผ่านเรื่องนั้นกันไปแล้ว แต่มันก็ยังไม่ใช่ คุณเข้าใจไหม”

การเป็นแฟนและสามีนั้น เป็นเรื่องของความรัก และเรื่องนี้แบบนี้ มันไม่ใช่ความรัก เป็นความใคร่เพราะยาล้วนๆ เธอคงต้องการบอกอย่างงั้น

“โอเค! ถ้างั้นอย่างที่สอง พวกเราก็แต่งงานกัน หรือหากไม่แต่งงาน ก็แอบจดทะเบียนสมรสกันก็ได้ แล้วผมจะรับผิดชอบคุณทุกอย่าง ดูแลแบบลับๆหรือออกหน้าก็ได้ แล้วแต่คุณเลย และต่อไปทรัพย์สินของผมครึ่งหนึ่งจะเป็นของคุณ และลูกของคุณก็คือทายาทของผม”

“คุณคิดว่าฉันจะอยากแต่งงานกับคุณอย่างงั้นเหรอ หรือคุณคิดว่าฉันไม่มีคนแต่งด้วย และอีกอย่าง ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะมีลูกกับคนอย่างคุณด้วย”

“หากว่า! หากว่า… คุณปล่อยมันข้างใน ฉันจะกลับไปกินยาคุม หากว่าฉันท้อง ฉันก็จะไปเอาเด็กออก” เธอพูดเหมือนว่าเธอจะโมโหมาก และยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้

“โอเค แล้วแต่คุณ นี่เป็นเรื่องที่เข้าใจได้”

“ถ้างั้น อย่างที่สาม หากคุณต้องการแก้แค้นผม หรือต้องการฆ่าผม ผมยินดีตาย หากมันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้”

“โอเค ถ้างั้นฉันเลือกข้อสาม ฉันต้องการฆ่าคุณตอนนี้เลยได้ไหม”

มู่ชิงอวี่ รู้สึกแค้นมาก นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เธอเป็นคนหัวโบราณ พรหมจรรย์ของเธอ มีครั้งเดียวที่สามารถเสียมันไปได้ และเธอรักษามันไว้ตั้งแต่เกิด และต้องการมอบมันให้กับคนรักของเธอในอนาคต เป็นของขวัญแต่งงาน แต่ตอนนี้เธอก็เสียมันไปแล้ว จะเอาคืนก็ไม่ได้ แล้วเขายังทำร้ายเธอ และเธอก็ไม่ได้ยินยอมในเรื่องนี้

“หากคุณขึ้นไปดาดฟ้า ชั้นบนสุด แล้วกระโดดลงมา หากคุณตายฉันจะอโหสิกรรมให้คุณ หากคุณรอด ฉันจะยกโทษให้คุณ”

“โอเค ยุติธรรมดี บางทีคุณอาจแปลกใจ มีแต่คนดีๆเท่านั้นที่ตายเร็ว คนชั่วๆแบบผมนั้น อายุยืน แม้ตึกพวกนี้จะสูง แม้คนอื่นจะตกมาตาย แต่ผมจะต้องรอด”

“ได้ โอเค หากว่าคุณรอดได้ นั่นถือว่าเป็นโชคร้ายของฉัน หากว่าคุณตายถือว่าเป็นโชคดีของผู้หญิงบนโลกใบนี้”

“แล้วหากผมรอด คุณจะอนุญาตให้ผมเป็นแฟนของคุณได้หรือเปล่า”

มู่ชิงอวี่ ทำหน้าตาแปลกๆกระพริบตาปริบๆ ‘นี่นายจะท้าทายฉันใช่ไหม ได้’

ตอนแรก เธอคิดว่าจะตอบว่า อย่าฝันไปเลย แต่เธอคิดไปคิดมา คิดว่าเขาจะไม่รอดอยู่แล้ว หากเขาโดดตึกตกลงมาจริงๆ และเธอไม่คิดว่าเขาจะทำจริงๆอยู่แล้ว หรือถ้าหากเขาทำจริง ก็ถือได้ว่าเธอได้แก้แค้น

“หากคุณรอด ฉันจะลองพิจารณาดู”

“แต่หากคุณบาดเจ็บสาหัสพิการ นั่นคือเรื่องของคุณ ฉันจะไม่สนใจคุณหรอกนะ และห้ามมาเรียกร้องเอาอะไรจากฉันด้วย”

“โอเค” แบรนน็อคอารมณ์ดี เหมือนมีความมั่นใจว่าเขาจะต้องรอด มู่ชิงอวี่ จึงทำหน้าตาแปลกๆ นี่เธอถูกเขาหลอกหรือเปล่า หรือเขามีวิธีการโดดตึก ที่โดดลงมาแล้วไม่ตาย

“เอาล่ะ ถ้าอย่างงั้น คุณก็อาบน้ำแต่งตัวก่อนแล้วออกจากโรงแรมแห่งนี้ เพื่อไม่ให้ปาปารัสซี่จับได้ แล้วผมจะทำตามคำขอของคุณ ผมจะทำทีเป็นว่ากินเหล้าเมาแล้วเดินพลาดตกจากดาดฟ้าตึก และเรื่องนี้จะไม่มีใครโยงมาถึงคุณ”

พอแบรนน็อคกล่าวเสร็จ ก็เดินออกจากประตูไป แล้วปิดประตูให้เรียบร้อย

มู่ชิงอวี่ คิดว่าเขาพูดเล่น และคำพูดของคนที่ทำร้ายเธอ เธอจะเชื่อได้ยังไง

เธอมองไปบนท้ายเตียงที่มีชุดใหม่วางเอาไว้ มองไปชุดที่ฉีกขาดข้างเตียง และสภาพซกมกบนเตียง ทั้งยังสูดได้กลิ่นคาวโลกีย์ ที่ยังคลุ้งอยู่ในห้อง เธอกัดริมฝีปากล่างเมื่อขยับตัว ‘มันยังรู้สึกเจ็บอยู่เลย’ เธอคิดในใจ แล้วมองไปที่ห้องน้ำ เธอจึงลุกไปอาบน้ำทำความสะอาดตัว

เมื่อดูตัวเองในกระจกในห้องน้ำ เธอก็ต้องถอนหายใจ คงเป็นการโล่งใจ ที่รอดชีวิตจากอุ้มมือมารมาได้ ถึงยังไงก็ยังโชคดี ไม่ถูกฆ่าตาย หลังถูกข่มขืน จะว่าไปแล้ว เขาไม่ได้ทำตอนที่ยายังไม่ออกฤทธิ์ พอยาออกฤทธิ์ เธอเองก็เป็นฝ่ายเริ่มซะเอง นี่ยังเรียกว่า มอมยา แล้วข่มขืนหรือเปล่า หรือมอมยาแล้วให้ผู้หญิงข่มขืนตัวเอง อาไม่ใช่นะ เธอไม่ได้สมยอม มันน่าจะเรียกว่าคดีข่มขืนได้ แล้วเขายังมีหน้ามาบอกว่า เขาไม่ได้ข่มขืนเธอ แต่ทำหลังจากเธอมีอารมณ์ร่วมแล้ว แบบนี้ก็ได้เหรอ

“ไอ้บ้านี่ หากฉันรอดไปได้นะ ฉันจะ…”

“ฉันจะทำยังไงดี!” เธอเหมือนจะร้องไห้ ทำอะไรไม่ถูก

“เฮ้อ! ถึงยังไงคนก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ และต้องเจอกับมรสุมชีวิตทุกประเภทอยู่แล้ว ยิ่งอยู่สูงก็ยิ่งหนาว ยิ่งเป็นดาราดัง ก็ยิ่งมีเรื่องไม่คาดคิดเข้ามาอยู่ตลอด” เธอปลอบใจตัวเอง แล้วคิดถึงขั้นตอนต่อไปที่เธอจะทำ

ต่อไป เธอคิดว่าจะจ้างบอดี้การ์ดชายซักคน ให้ขับรถให้ และบอดี้การ์ดหญิงอีกคน ให้อยู่กับเธอตลอดเวลา และไม่ต้องไปสนใจประหยัด ใช้คนของสังกัด คนพวกนั้นไว้ใจไม่ได้ และเธอก็ไม่จำเป็นต้องเสียดายเงิน ไม่เช่นนั้น มันคงจะเกิดเรื่องแบบวันนี้ขึ้นอีก

เมื่อดูรอยช้ำ ตรงหน้า ตรงแก้ม ตรงปาก น่าจะเป็นรอยช้ำจากการถูกตบ แต่ดูเหมือนจะไม่เจ็บแล้ว เหลือร่องรอยเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อคืนเหมือนว่าเธอจะถูกตบเต็มแรง ตอนนั้นเหมือนจะเจ็บมาก แต่ไม่มีรอยเลย อืม แต่ตรงส่วนล่างนั้นยังเจ็บอยู่เล็กน้อย และขาสั่นเล็กน้อยเมื่อลุกขึ้นยืนก่อนหน้านี้ ตอนก่อนเข้าห้องน้ำ ชายคนนี้บ้ามาก ย่ำยีเธอได้ทั้งคืน จนเธอระบมไปทั้งตัว

“ไอ้บ้านั่นตบตูดดูดคอฉันด้วย เป็นรอยขนาดนี้” มู่ชิงอวี่ หงุดหงิด เช็คสถานะตัวเอง เธอยังต้องทำงานอีกนะ

ในความจริงแล้ว เธอไม่ได้ลืมไปหมดทุกอย่าง เธอยังจำได้ลางๆว่า เธอก็บ้ามาก เหมือนคนเมายา ที่กำลังมัวเมากับกามตัณหา เธอมึนหัวเล็กน้อย เคาะหัวของตัวเอง ไม่ให้หัวของเธอคิดถึงมันอีก รีบทำกิจวัตรของตัวเอง

“ไอ้บ้านั่น ซื้อชุดชั้นในให้ฉันด้วย โรคจิตหรือเปล่า”

“เขารู้ไซส์ของฉันได้ยังไง” เธอมองไปยังของเก่า ที่ขาดหมดแล้ว

“ก็คงอย่างงั้น”

“ก็คงต้องดูไซส์เก่าสินะ”

“ดูเหมือนว่าเขาก็ไม่ได้โง่”

เมื่อแต่งตัวเสร็จ ก็เป็นชุดใหม่มิดชิด เป็นชุดวอร์มหลวมๆ เสื้อนอกเป็นเสื้อคลุมปุกปุยมีฮูดและยังมีหมวก ช่วงนี้อยู่ในช่วงหน้าหนาว หากจะใช่ชุดหนาๆ ปกปิดมิดชิด ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด

เมื่อออกจากห้องนอน ก็เป็นห้องรับแขก ที่ไม่มีใครอยู่ เธอเห็นเบอร์เกอร์ ไข่ดาว อาหารเช้าบนจาน และมีนมแก้วหนึ่ง มีกุญแจและโน๊ตเขียนเอาไว้

“กินซักหน่อยค่อยออกไป ห้องได้ทำการจ่ายเงินแล้วออกได้ตลอดเวลา ตรงที่จอดรถของโรงแรมชั้นใต้ดิน มีรถจอดอยู่คันหนึ่ง กุญแจที่วางไว้ คือกุญแจรถคันนั้น นี่คือเบอร์โทรของผม หากมีอะไรก็โทรหาผมได้ xxxx5286 รถใช้เสร็จ เมื่อคุณกลับถึงบ้าน ทิ้งกุญแจไว้ข้างในได้เลย จะมีคนมารับมันไปเอง”

“เชอะ!” เธอจะยังโทรหาเขาอีกทำไม เธอขยำๆโน๊ตนั้นแล้วปาลงถังขยะไป

ด้านข้างมีกระเป๋าสะพายของเธอ เธอรีบเปิดดูก็พบโทรศัพท์ กระเป๋าเงิน กุญแจบ้าน และเครื่องสำอาง รวมทั้งข้าวของอื่นๆของเธอ ในนั้นยังมีไฟฉายที่เป็นไฟฟ้าช็อตและสเปย์พริกไทยอยู่ด้วย แต่ว่าเธอไม่มีโอกาสได้ใช้พวกมันเลย

เมื่อเห็นอาหารวางไว้บนจาน เธอคิดว่ามันไม่ได้ทำอะไรผิด เธอจึงกินมันจนเสร็จ เมื่อหยิบโทรศัพท์ แล้วไม่รู้จะโทรหาใคร และไม่รู้ว่าผู้ช่วย และผู้จัดการของเธอ จะสมรู้ร่วมคิด ทำเรื่องนี้หรือเปล่า มีกุญแจรถวางอยู่ เธอปิดหน้าปิดตาซักหน่อย ลงลิฟต์ไป เธอน่าจะขับรถออกไปเองได้ โดยไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เธอมองดูโน๊ตที่ขยำทิ้งอีกครั้ง แล้วเก็บใส่กระเป๋าของเธอเอาไว้ก่อน เธอจะให้คนอื่นรู้เรื่องนี้ไม่ได้ และต้องเก็บบางอย่างเป็นหลักฐาน แต่ในห้องนี้เธอจะต้องทำลายหลักฐานทั้งหมดก่อน

เมื่อเธอเติมพลังเสร็จ เธอก็ทำความสะอาดห้อง หยิบชุดที่ขาดโยนใส่ถุงขยะมัดเรียบร้อย มู่ชิงอวี่ ก็ปิดหน้าด้วยแมสปิดตาด้วยแว่นตาดำสวมหมวกแก๊ปแล้วลงลิฟต์ไปชั้นใต้ดิน โชคดีที่ไม่มีใครอยู่ในลิฟต์ กดรีโมทรถ หารถที่เข้ากัน เมื่อปลดล็อค ก็ขึ้นรถอย่างรวดเร็ว แล้วขับออกไป

…

เมื่อมู่ชิงอวี่ ขับรถออกไปไม่นาน เธอไม่รู้เลยว่า โรงแรมแห่งนั้น ก็มีข่าวใหญ่ เกิดขึ้น ลูกชายผู้สืบทอดกลุ่มบริษัทหลิงกรุ๊ป ได้กินเหล้าเมามาย กับพรรคพวก แล้วเผลอพลัดตกลงมาพร้อมกับ ผู้กำกับเฉิน ผู้กำกับละครชื่อดัง และผู้ช่วยของเขา ผู้กำกับเฉินและผู้ช่วยของเขา กระดูกหัก ตายคาที่ แต่คุณชายหลิง แม้จะคอหัก แต่ยังมีสัญญาณชีพเล็กน้อย ถูกนำส่งโรงพยาบาลทันเวลา แต่อาการสาหัส ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง