ข้ากำลังกล่อมนางอยู่
ในโดมฐานสองแห่งนี้ ถูกปิดกลั้นด้วยบาเรียของลามอส มันปิดกั้นสัญญาณทุกชนิด ทั้งภายในและภายนอก แต่เขาสามารถเชื่อมต่อสัญญาณต่างๆ ผ่านมิติของลามอสได้ เขาจึงเอาโน๊ตบุ๊คออกมาทำงานและหาข่าว เกี่ยวกับแอฟริกา ที่เขากำลังจะไป
“ผู้บัญชาการคะ ผู้พันสเตลล่า ต้องการเข้าพบค่ะ”
“ให้เข้ามา”
เมื่อสเตลล่าเข้ามา ฮเยมิก็ออกไป
“นั่งสิ คุณต้องการพบข้าเรื่องอะไร”
“เอ่อ” สเตลล่าคล้ายลังเลเล็กน้อยแล้วเอ่ยออกมา
“ผู้บัญชาการ ดิฉันอยากเป็นผู้หญิงของคุณค่ะ”
แบรนน็อคแทบอยากพ่นกาแฟออกมา หากว่าเขายังกินกาแฟอยู่ แต่เขาไม่ได้กินอะไรในตอนนี้ จึงสะอึกเล็กน้อย
“ขอทราบเหตุผลได้ไหมว่าทำไม”
“เพราะว่า คุณแข็งแกร่ง ทรงพลัง และหน้าตาดี”
“แต่ทำไมข้าจึงคิดว่า ไม่ใช่เหตุผลนี้”
“อันที่จริง ไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้ ฉันขอพูดตรงๆเลยได้ไหมคะ”
“พูดมาสิ”
“เพราะ อเดลลา”
“…”
แบรนน็อคทำหน้าตาแปลกๆ เป็นไปได้ไหมว่า สองคนนี้เป็นกิ๊กกัน ผู้หญิงชอบผู้หญิง อเมริกานั้นเป็นประเทศเสรี พวกเขามีอิสระที่จะรักกันแม้เป็นเพศเดียวกัน
แต่ไม่ถูกสิ หากเพราะรักอเดลลา แล้วทำไมต้องมาบอกว่าอยากเป็นคนของเขา จะถามตรงๆเลยไหม หรือลองสอบสวนดูก่อน
ถามตรงๆก็ไม่สนุกสิ เขาต้องลองสืบดูว่า ยังไงกันแน่ เขาจึงให้ลามอสช่วยตรวจสอบ
แบรนน็อคลุกขึ้น แล้วไปยืนมองออกไปทางหน้าต่าง ที่ตอนนี้ ที่สนามทดสอบ คนได้กลับออกไปจะหมดแล้ว แต่ในฐานฝึกต่างๆของทหาร ทหารหลายคนก็กำลังฝึกกันอยู่ โดยที่หลายคนที่ยังใช้ตำแหน่งครูฝึกเหมือนเดิม ฝึกให้กับทหาร
ยามนั้น สเตลล่าก็เดินมายืนข้างๆกับเขา
…
“คุณชื่อ สเตลล่า ใช่ไหม”
“ค่ะ ใช่ค่ะ”
“ข้าเคยอ่านประวัติของคุณ คุณเข้าเรียนโรงเรียนเตรียมทหาร เข้าโรงเรียนนายร้อย เข้าโรงเรียนเสนาธิการ เป็นนาวิกโยธิน เข้าฝึกหน่วยซีล เข้าควอนติโก และได้ทำงานหน่วยงานความมั่นคง และกว่าจะประดับยศพันตรี ก็ไม่ง่ายเลย คุณต้องไปรบหลายที่ในตะวันออกกลาง”
“แต่ตลอดการทำงานของคุณ ไม่เคยใช้เพศสภาพของคุณในการไต่เต้าเลย แต่คุณกลับมาบอกข้าว่า คุณอยากเป็นคนของข้า ตอนแรก ข้าก็ไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้ว”
“อะไรคะ”
“ข้าหล่อและมีเสน่ห์มากเกินไป จนคุณอดใจเอาไว้ไม่ได้”
สเตลล่า ทำหน้าตาแปลกๆ คล้ายตกใจมากกับประโยคนี้
“ความจริงข้าล้อเล่น”
“ความจริงข้ารู้ตัวเองดี ข้าไม่ได้หล่อ ไม่ได้มีเสน่ห์ ออกจะชั่วร้ายไปด้วยซ้ำ เมื่อผู้หญิงเห็นข้า คงต้องอยู่ให้ห่างจากข้าหลายร้อยเมตร หากในที่นี้ ข้าไม่ได้นำทุกคนเข้ามา และทุกคนต้องพึ่งข้า อาจจะไม่สนใจข้าเลยก็ได้”
“รู้ไหม เมื่อครู่ข้าไปที่ไหนมา”
“ที่รวมพลของนิวแมนยุคใหม่และที่ชุมนุมของนักวิทยาศาสตร์”
“ใช่ ข้าไปจัดแจงให้เด็กๆ ได้เรียน และให้พวกเจ้าหน้าที่คอยสอนหนังสือให้พวกเขา”
“รู้ไหม การได้เห็นเด็กๆ แล้วทำให้ข้าได้หวนคิดถึงวันเก่าๆ”
“คุณรู้ไหม ข้าอยู่มานาน และนานมากกว่าที่เจ้าจะจิตนาการออกได้ และต่อก่อนข้าก็ไม่ได้เป็นแบบนี้ ข้าเคยมีครอบครัว มีภรรยาและลูก”
“ภรรยาสองคนของข้า ให้กำเนิดลูกให้ข้าสองคน พวกเขาในตอนนี้ก็คงมีอายุไล่เลี่ยกับเด็กพวกนั้น”
“แล้วตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนคะ”
“พวกเขาตายหมดแล้วในสงครามครั้งสุดท้าย ระหว่างเทพและปีศาจ”
“ภรรยาและลูกของข้า ได้สูญสลายหายไป กลายเป็นฝุ่น ไม่เห็นแม้แต่เงา และข้าก็ถูกจับไปจองจำในคุกอันมืดมิด ในห้วงอนธการ อยู่หลายสิบปี ในตอนนั้นข้ายังจำหน้าพวกเขาได้ แต่พอเวลาผ่านไปเป็นร้อยปี ข้าก็แทบลืมหน้าพวกเขาไปหมดแล้ว และหลังจากแหกคุกออกมา ข้าก็หลบหนีในความมืดมิดนั้น อยู่นานหลายปี จนมันเหมือนชั่วนิรันดร์ จนข้าลืมนับไปแล้วว่ามันนานแค่ไหน”
“สุดท้ายแล้วข้าออกมาได้ เหมือนเกิดใหม่บนโลกแห่งนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไป ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ข้าลืมแม้กระทั่งตัวตนของข้า ต้องทนใช้ตัวตนของคนอื่น และเมื่อข้ากลับมาใช้ตัวตนของตัวเอง เป็นตัวของตัวเอง ถึงได้รู้ว่า ทุกอย่างที่มี แต่เหมือนข้าไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างไม่ใช่ของเรา ล้วนเป็นเหมือนภาพลวงตา”
แบรนน็อคเงียบอยู่นาน สเตลล่าก็พยายามย่อยข้อมูลที่ได้รับ และยังสัมผัสได้ถึงความอ้างว้างของเขาได้ด้วย แต่เธอไม่รู้ว่าจะเอ่ยออกมายังไง
“เอาล่ะ เหมือนว่าข้าจะนึกออกแล้วว่าทำไม คุณถึงมาที่นี่ แล้วเอ่ยคำก่อนหน้านี้ออกมา”
“ข้าสามารถบอกกับเจ้าได้เลยอย่างไม่ปิดบัง อเดลลา กับข้าไม่ได้มีอะไรกัน เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ แต่ที่เธอหายตัวไปในช่วงนี้ เพราะข้าต้องให้เธอช่วยทำงานบางอย่างให้ และเธอเหมาะกับเรื่องนี้ และอันที่จริง ที่เจ้าไม่เห็นเธอที่นี่ เพราะว่าเธอทำงานอยู่ในโลกภายนอก คอยจัดหาเสบียงให้พวกเราอยู่”
“เอ่อ” สเตลล่า พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายกลายเป็นว่าเธอคิดมากไปเอง
“แต่ด้วยคำพูดของเจ้า ก็ทำให้ข้าคิดได้ บางทีผู้อาวุโสแบรนน็อค ผู้นี้ ก็น่าจะมีภรรยาหรือผู้หญิงซักคนเป็นของตัวเองเหมือนกัน”
“เจ้าก็คิดเหมือนกันใช่ไหมว่า ข้าก็ไม่ได้ขี้เหร่”
“เอาอย่างงี้ไหม ข้าจะถือว่าทุกคำที่เจ้าพูดออกไปก่อนหน้านี้ ถือว่าเป็นโมฆะ แล้วให้เจ้าเอากลับไปคิดดูจริงๆจังๆว่ารู้สึกยังไงกับข้ากันแน่ แต่ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ก็อย่าได้มายั่วยุ ยั่วยวน หรือล้อเล่นกับข้า หากว่าข้าเอาจริงขึ้นมา เจ้าจะรับไม่ไหว”
“เจ้าอาจจะคิดว่าข้าแข็งแกร่งทรงพลัง และเก่งหลายอย่าง แต่เจ้าอาจไม่รู้ว่า สิ่งที่ข้าทำได้ดียังมีอีกเรื่อง ข้าขอบอกไว้เลยว่า ข้าเก่งเรื่องบนเตียงมาก ชนิดที่ว่าเจ้าจะลืมผู้ชายทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเจ้า และจะเทิดทูนข้า ด้วยนิ้วโป้ง และให้ห้าดาว”
“พูดไปแล้วจะหาว่าข้าโม้ ภรรยาของข้าสองคนนั่น นางต้องใช้คะแนนบลัดพอยต์ ถึงหนึ่งพันล้านคะแนน เพื่อจะได้นอนกับข้าและเป็นแม่ของลูกข้า”
“ดังนั้นแล้ว แม้ว่าเจ้าจะชอบข้าหรือรักข้าอย่างจริงจังจริงๆ แต่เจ้าอาจจะจ่ายไม่ไหว”
“ท่านพูดเล่นใช่ไหม”
“ข้าไม่เคยพูดเล่น แต่นั่นมันเมื่อก่อน”
“ตอนนี้อะไรๆก็เปลี่ยนไป สงสัยคงต้องลดสเปกลง เอาเป็นว่าแค่ผ่านเงื่อนไข หน้าตาดี หุ่นดี และนิสัยดีอย่างคุณ ข้าอาจจะลองพิจารณาดูก็ได้”
“ดูเหมือนจะลดลงมากจริงๆ น่าสนใจ”
“ใช่ไหม นี่เป็นช่วงโปรโมชั่นนะ คิดดูสิ”
“ข้าเป็นถึงผู้อาวุโสสอง ของนิกายอันดับหนึ่ง ทั้งยังเป็นผู้บัญชาการค่าย บ้านและที่ดินก็มีไม่น้อย มีเงินฝากในธนาคารหลายล้าน และทรัพย์สินอีกในหลายประเทศ”
“ถึงแม้ว่าเขาจะเคยมีภรรยาตั้งสองคน แล้วยังไงล่ะ ตอนนี้ในค่ายนี้ เขายังไม่มีภรรยา หากเป็นภรรยาเขาคนแรก นั่นไม่เท่ากับว่า เป็นคุณนายใหญ่ของค่ายนี้ดอกหรือ”
สเตลล่า ถอนหายใจ เพราะรู้ว่าเขาพูดเล่น
“คุณคงจะเหงามาก”
“อืม ก็มีบ้างแหละ”
ในตอนนั้นเอง สเตลล่าก็หันมาสบตากับแบรนน็อคพอดี เกิดความรู้สึกแปลกๆบางอย่าง
“แฮ่ม จะรับน้ำหรือกาแฟดีคะ” ฮเยมิ ก็กล่าวแทรกออกมาในเวลานี้
“ฮึ่ม นี่มันใช่เวลา รับน้ำหรือกาแฟหรือไง” แบรนน็อคทำทีเป็นดุฮเยมิ
“เจ้ารู้ไหม ข้ากำลังเกลี้ยกล่อมนางอยู่ ตอนนี้กำลังจะได้อยู่แล้วเซียว”
“แฮ่ม ตอนนี้ ข้ายังอยู่ที่นี่อยู่นะ” สเตลล่า กระแอมไอออกมา
“นั่นสิ ถึงกระนั้น นางอาจจะเปลี่ยนใจแล้วก็ได้ เช่นนั้น ข้าจะจับเจ้ามาทำเมียแทน เพราะเจ้าทำให้ข้าพลาดได้เมียไปในวันนี้”
ฮเยมิ เหมือนจะคิดตามไม่ทันในทีแรก แต่ก็หัวเราะคิกออกมา เมื่อรู้ว่าเขาพูดเล่น สเตลล่าก็เลยติดเชื้อหัวเราะตามไปด้วย พากันหัวเราะคิกคัก
บรรยากาศก็เลยดีขึ้นมาอีกนิดหน่อย
“อุ้ย”
แบรนน็อคโอบเอวของสเตลล่ากับฮเยมิเอาไว้สองข้างสองนาง
“พวกเจ้าหัวเราะอะไร ยังมาทำน่ารักต่อหน้าข้าอีก หากยังไม่ออกไป ข้าจะอดใจไม่ไหวจริงๆแล้วนะ”
“อุ้ย ผู้บัญชาการ” ฮเยมิ รีบออกไปเมื่อแบรนน็อคปล่อยเอวของเธอแล้วเธอก็วิ่งออกไปเหมือนกระต่ายตื่นตูม
แบรนน็อคหันมาทางสเตลล่าบ้าง เหมือนว่าเธอจะรู้สึกตัว ใจหนึ่งแอบกลัว ใจหนึ่งแอบคาดหวัง จนต้องหลับตาเอาไว้
แบรนน็อคสะกิดหน้าผากเธอเบาๆ
“เจ้าก็กลับไปได้แล้ว หากว่าเจ้าคิดได้แล้ว ค่อยมาหาข้าที่ห้องนอน” แบรนน็อคกระซิบข้างหู
“ค่ะ ผู้บัญชาการ ดิฉันจะรีบออกไปค่ะ”
เธอกล่าวจริงจัง แล้วทำความเคารพ แล้วรีบวิ่งออกไป วิ่งเร็วเหมือนกระต่ายไปอีกคน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่