ตอนที่ 7 โกปิ๊ ร้านค้าสารพัดอย่าง

“ผมเข้าใจที่คุณโมโห… แต่คุณจะขาดสติแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ?”แววตาสีแดงเพลิง เส้นแสงสีเหลืองทอง กำลังจ้องอีกฝ่ายอย่างดุร้าย เพราะเชียร์เริ่มจะหมดความอดทนกับอีกฝ่ายเข้าไปทุกที

“ต่อให้ผมไม่ฆ่าเธอ เด็กน้อยที่มีโรคร้ายระดับ 4 จะมีชีวิตรอดท่ามกลางทะเลทรายแบบนี้ได้ยังไง ?”

คำพูดทุกคำของเชียร์ตอกย้ำลงตรงกลางใจของทุก ๆ คน โดยเฉพาะกับบาโท เขารู้สึกแย่ยิ่งกว่าคนอื่น ๆ

ในสถานการณ์แบบนี้ ความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย เขาทำบ้าอะไรลงไป ?

“ขอโทษ… ผม…ผมเพียงแค่”

“ไม่เป็นไรนะ ผมเข้าใจ เดี๋ยวผมจะรักษาเธอเอง คุณแค่ต้องยับยั้งตัวเองให้มากกว่านี้”เชียร์ยิ้มขึ้น ก่อนจะดันฝ่ามือออกไปจนหยดเลือดที่ผ่านการกลั่นของเขาให้ไหลซึมเข้าไปในปากของเด็กหญิงตรงหน้า

เพียงระยะเวลาสั้น ๆ

ร่างกายของเธอเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด ผิวที่ขาวซี๊ดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวเนียนอมชมพู และเมื่อผ่านไปไม่นาน มันก็เริ่มแดงขึ้นจากความร้อน

“เรียบร้อยแล้วล่ะนะ”

“เรียบร้อย ?”

“เสร็จแล้วเหรอ ?”

เชียร์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรไปมากกว่านี้

เปลือกตาของเด็กหญิงก็เริ่มขยับ ก่อนที่จะค่อย ๆ เริ่มขยับร่างกายในส่วนเล็ก ๆ แล้วลืมตาขึ้นมาก

“หนู… ร้อนจังเลย”

“พวกเราอยู่ไหนกันเหรอคะ ?”

เธอมองทุก ๆ คนตรงหน้า รู้สึกแปลกใจไม่น้อยเลยที่คนอื่น ๆ กำลังจ้องมองเธออยู่

“พี่ลิซ… หนูหิวจัง”

ทุก ๆ คนยิ้มขึ้นมาทั้งน้ำตา ความพยายามของพวกเขาไม่สูญเปล่าอีกต่อไปแล้ว

ร้อนงั้นเหรอ ? ครั้งสุดท้ายที่เธอร้อนคือเมื่อไหร่กัน

หิวงั้นเหรอ ? กินอะไรลงไปก็เจ็บ เธออยากกินซะเมื่อไหร่ มันถึงเป็นเหตุผลที่เธอนั้นผอมแห้งแบบนี้ยังไงล่ะ

แล้วดูตอนนี้สิ

ทุก ๆ คนนั่งลงกับพื้นก่อนจะหันไปยังทิศทางหนึ่งพร้อม ๆ กัน พื้นที่ที่ห่างพวกเขาไปเพียงเล็กน้อย จะมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่ชื่นชอบตะขาบยักษ์ตรงหน้า นั่งศึกษาเป็นเวลานานจนหลงลืมทุก ๆ คนรอบข้าง

แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว ทั้งคน ทั้งตะขาบไม่มีแล้ว

พวกเขาได้แต่ยิ้ม แม้กระทั่งคำขอบคุณเขาก็ไม่ได้รับเอาไว้ แถมยังให้ทั้งน้ำและอาหารเอาไว้อีกเป็นจำนวนมาก มันมากพอที่จะทำให้พวกเขากลับเข้าเมืองไปได้เลยด้วยซ้ำ

“เป็นอะไรกันเหรอคะทุกคน ?”

“อื้ม~ ไม่มีไรหรอกนะ”ลิซพูดขึ้น ก่อนจะแกะห่อข้าวที่ภายนอกมีใบบัวสีเขียว ๆ หุบเอาไว้อยู่ และที่ด้านข้างมีน้ำขวดแปลก ๆ ที่เขียนคำว่า “COLA”

“กลิ่นหอมมากเลย ลองชิมดูก่อนนะ ค่อย ๆ ล่ะ”

เธอค่อย ๆ ป้อนข้าวผักเล็ก ๆ น้ำซอสแล้วก็เนื้อชิ้นหนึ่งให้กับเด็กหญิง

เธอดุกดิกอย่างน่าเอ็นดู เป็นสิ่งที่ทุก ๆ คนไม่ได้เห็นมานานแล้ว อารมณ์มีความสุขของเธอนั้นเอง ดูเหมือนว่าข้าวห่อนี้จะอร่อยมากทีเดียว

“อ๊ะ ลองดื่มนี้ด้วยนะ จะได้ไม่ติดคอ” เธอหมุนอยู่นานกว่าจะเปิดขวดได้

และเมื่อเปิดออก กลิ่นหอมของมันลอยออกมาในทันที เสียงซูซ่า และไอเย็นเล็กน้อย

อึก!

“อ๊า~ มันรู้สึกดีจังเลย เหมือนหนูนั่งอยู่กลางทะเลทราย แต่แบบ อยู่ในร่มไม้นะ~ ฮ่าฮ่าฮ่า”

เธอดุกดิกอีกครั้ง และกินข้าวที่อยู่ในห่อต่อ ด้วยการป้อนจากลิซและคนรอบข้าง

ทุก ๆ คนจึงเริ่มกินและดื่มตาม

เครื่องดื่มก็ทำให้พวกเขารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ มันทั้งเย็น สดชื่น หวาน หอม และทำให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าบรรเทาลง

มื้ออาหารที่เรียบง่ายจึงเริ่มขึ้น

ท่ามกลางแสงแดด ทะเลทราย รอบทิศที่ไร้ซึ่งร่มเงาและสิ่งมีชีวิต แต่ทุก ๆ คนกลับมีความสูงเป็นอย่างมาก รอยยิ้มและเสียงหัวเราะดังขึ้นตลอดเวลา

…

เชียร์พุ่งตัวออกมาไกลแล้ว ด้วยเลเวลในปัจจุบัน ไม่มีทางเลยถ้าหากว่าเขาต้องการจะไปแล้วมีคนรู้ตัว โดยเฉพาะกลุ่มก่อนหน้า

ด้วยความแข็งแกร่ง ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายนั้นอ่อนแอเกินไป

อาณาจักรแห่งนี้ ค่าเฉลี่ยของเลเวลพวกเขานับว่าเป็นนักสู้ที่แข็งแกร่งเป็นอันดับต้น ๆ อยู่แล้ว

แต่เชียร์นั้นแข็งแกร่งเกินไปต่างหาก

ด้วยระดับของการเข้ามาที่นี่ เลเวลในตอนนั้นคือ 80 เท่านั้น จึงทำให้ค่าเฉลี่ยของมิติไม่ได้แข็งแกร่งจนเกินไป

แต่เมื่อถอดเครื่องประดับที่ช่วยในการปกปิดออก พลังและออร่าของเขาจึงยกระดับขึ้นมาหลายเท่าตัว

เชียร์มองตะขาบที่อยู่ในมือก่อนจะพุ่งตัวออกมา เขาได้ย่อมันจนเหลือเพียงแค่ไซต์เล็ก ๆ เท่านั้น

“ตัวแค่นี้แล้วแกดูน่ารักจังเลยนะ”

การเปลี่ยนแปลงขนาดร่างกายของมันทำให้เขารู้สึกชอบเป็นพิเศษ เพราะเขาสามารถพามันไปได้ทุกที่ที่อยากไป แถมความเชื่องของมันอีก หรือต่อให้ไม่ใช่ เขาก็ไม่ได้กลัวการกัดหรือพิษจากตัวมันอยู่แล้ว

เพียงไม่นาน เชียร์ก็ออกมาจากทะเลทรายที่แห้งแล้ง ซึ่งอาณาเขตตรงนั้นกินพื้นที่ขนาดใหญ่ 4 อาณาจักรถูกทะเลทรายกลืนกินเข้าไปเรื่อย ๆ จนเขตแดนนี้กินอาณาเขตของอาณาจักรไปเกือบ 20 % ทุก ๆ อาณาจักรเข้าไปแล้ว

“ที่นี่ดูดีกว่าทะเลทรายที่อีกแฮะ”

เบื้องหน้าเป็นป่าไม้ขนาดใหญ่ แตกต่างกับทะเลทรายด้านหลังอย่างเห็นได้ชัด

ป่าไม้ที่กว้างใหญ่อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ ต้องมีสิ่งที่น่าสนใจอยู่แน่นอน

เชียร์ตัดสินใจที่จะลงเดิน อย่างน้อย เขาก็อาจจะได้เห็นสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ ที่อาศัยอยู่นี่

และความน่าสนใจก็เริ่มขึ้นในทันที

“อยากเก็บพวกแกกลับไปจัง… ไปกับฉันไหม ?”

ราวกับพวกมันฟังออก แต่ออร่าที่น่ากลัวทำให้พวกมันทุกตัวถอยหนีกลับไปอย่างรวดเร็ว

แม้กระทั่งมดหุ้มเกราะ ที่มีขนาดใหญ่เกือบ 50เซน และยาวเกือบ 2 เมตร ซึ่งมีเลเวลเกือบ 100 มันก็หนีไปในทันที

มดหุ้มเกราะ หนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่มีพลังป้องกันแข็งแกร่งเป็นอันดับต้น ๆ ของผืนป่า ต่อให้มีระดับที่สูงกว่ามันราว ๆ 40 - 50 ระดับ ก็ไม่สามารถทำอะไรกับมันได้ นับเป็นสิ่งมีชีวิตบัค ๆ ของผืนป่าแห่งนี้

แต่กฎข้อนั้นใช้กับเชียร์ไม่ได้ ความแข็งแกร่งของทั้งสองไม่ได้ต่างกัน 40 50 ระดับ แต่แตกต่างกันเกือบ 5 เท่าตัว

“ขอโทษ…”เชียร์รู้สึกเสียใจเล็กน้อยก่อนจะสวมแหวนและต่างหูเข้าที่เดิม

และเมื่อทำเสร็จ

ดูเหมือนว่าทุก ๆ ตัวจะเริ่มกลับสู่ความปกติขึ้นมาเล็กน้อย

เชียร์จึงได้เวลาที่จะตามหาสิ่งที่เขาต้องการ

นั้นก็คือ…

ศึกษาทุกอย่างที่เขาชื่นชอบ ทั้งหมด จนกว่าเขาจะพึงพอใจ

หลังจากเวลาผ่านไป

ช่วงเวลาก็เลยมาหลายชั่วโมงแล้ว

ภายในมือของเชียร์เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ มากมาย ทั้งตะขาบ มดหุ้มเกราะ แมงมุมที่มีขายาวเหยียด แม้กระทั่ง สิ่งมีชีวิตบางอย่างที่มีรูปร่างเหมือนคนแต่มีปีกอยู่ด้านหลัง

“ภูติสินะ เจออะไรน่าสนใจเข้าแล้วสิ”

ไม่ใช่ว่าทุกตัวนั้นมีขนาดเล็ก แต่เขาย่อส่วนพวกมันด้วยพลังที่มี เพื่อให้พวกมันสามารถอยู่กับเขาได้ง่ายยิ่งขึ้น

“จะเอากลับไปได้ไหมนะ…”

เชียร์เช็คของต่าง ๆ ก่อนจะเปิดหน้าต่างแลกเปลี่ยน เพราะถ้าเอากลับไปทั้ง ๆ แบบนี้มันอาจจะไม่ปลอดภัยเกินไปถ้าหากว่าพวกมันหลุด

ในครั้งก่อนมีการติดต่อมาโดยตรงจากผู้ใช้งานเช่นกันจากอีกมิติหนึ่ง นั้นก็คือ ลี่หลิน

แต่ความเป็นจริง ภายในหน้าต่างการแลกเปลี่ยนก็มีร้านค้าใหญ่ ๆ หลาย ๆ ร้านตั้งอยู่แล้ว ซึ่งสามารถซื้อขายโดยตรงได้เลยโดยไม่ต้องติดต่อ ถ้าหากว่าเจอสินค้าที่ตรงตามความต้องการ

เพียงแต่ว่า ของบางอย่างอาจจะไม่ได้มีขายแบบทั่ว ๆ ไป

แต่ที่ร้านนี้ “ร้านค้าสารพัดอย่าง โกปิ๊” ดูเหมือนจะขายทุกสิ่งที่เขามีเลยจริง ๆ

“กล่องกักเก็บดูเหมือนจะป้องกันการหลุดของสิ่งที่เก็บเอาไว้ได้สินะ ใส่สิ่งมีชีวิตได้โดยเฉพาะ”

ทันทีที่อ่านรายละเอียดจนครบ เชียร์ก็เกิดความสนใจในทันที

ภาพฝันที่ภายในห้องสักห้องจะเต็มไปด้วยตู้กระจกมากมายเต็มไปหมดแล้วเก็บสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ เอาไว้ข้างในเพื่อใช้ในการศึกษา

แค่เพียงคิด

เชียร์ก็รีบกดค้นหาเพื่อซื้อตู้กักเก็บเอาไว้เป็นจำนวนมากในทันที

[ทำการหักคะแนน 1,000 คะแนน]

[ท่านได้รับ ตู้กระจกกักเก็บ ไซต์ S 4ใบ]

[ตู้กักเก็บระดับ 2 ไซต์ S]

เป็นตู้ที่สร้างจากกระจกวิเศษโปร่งใส ที่มีความแข็งแรงทนทานเป็นพิเศษ สามารถกักขังสิ่งมีชีวิตระดับสูง ที่มีเลเวลไม่เกิน 150 เอาไว้ได้ ขนาดอยู่ที่ 24 12 15 (นิ้ว) หนา 1.5

[ท่านได้รับ ตู้กระจกกักเก็บ ไซต์ M 2ใบ]

[ตู้กักเก็บระดับ 3 ไซต์ M]

เป็นตู้ที่สร้างจากกระจกวิเศษโปร่งใส ที่มีความแข็งแรงทนทานเป็นพิเศษ สามารถกักขังสิ่งมีชีวิตระดับสูง ที่มีเลเวลไม่เกิน 300 เอาไว้ได้ ขนาดอยู่ที่ 30 16 18 (นิ้ว) หนา 2

ภายในช่องเก็บของมีสิ่งของเพิ่มเข้ามา 2 ช่อง ทั้งหมด 6 ชิ้น

เชียร์หยิบออกมาทั้งหมด 4 ใบ ก่อนจะเปิดมันออกแล้วใส่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดเข้าไป

เพล้ง!

แต่ทว่า…

มีตู้ใบหนึ่งแตกออก เป็นตู้ของภูตินั้นเอง

“หื้ม ? เอาไม่อยู่แฮะ”

เชียร์เปิดช่องเก็บของอีกครั้งก่อนจะเปิดอีกใบออก ซึ่งเป็นตู้กักเก็บ ไซต์ M

“แบบนี้จะเอาอยู่ไหมนะ ?”

ภูติค่อย ๆ บินเข้าไปใกล้ ๆ ก่อนจะพยักหน้า

“โอเค ถ้าอยู่นั้นก็อยู่ในนี้ไปก่อนนะครับ ^^”

เชียร์ยิ้มให้กับเธอก่อนจะเปิดประตูมิติขึ้นอีกครั้งในกลางป่า

เพราะถ้าหากว่าช้าไปกว่านี้ มันอาจจะดึกจนเกินไป กลัวว่าคุณย่าจะเป็นห่วงเขาได้