ตอนที่ 8 การพัฒนาอย่างก้าวกระโดด
“กลับมาแล้วเหรอลูก เป็นยังไงบ้าง ?”
ทันทีที่เชียร์กลับมา คุณย่าก็ได้ทักเขาในทันที ราวกับรออยู่แล้ว
“ครับ สนุกมากเลย”
“ดีแล้วล่ะนะ นาน ๆ ทีออกไปเที่ยวสนุกบ้างก็ได้นะลูก”
“ครับคุณย่า”เชียร์ยิ้มให้กับเธอก่อนจะเดินขึ้นห้องไป
เปลี่ยนมุมมุมหนึ่งให้เป็นพื้นที่สำหรับตั้งโชว์ตู้กระจก ที่เต็มไปด้วยสัตว์แปลก ๆ มีเพียงแค่ภูติตัวเขียวที่บินได้เท่านั้นที่ถูกปล่อยออกมา เพราะว่าเธอนั้นไม่ชอบที่จะอยู่ในที่แคบ
“อยู่ตรงนี้แล้วกันนะครับ”
ภูติบินขึ้นมาวนเวียนทั่วตัวก่อนจะพุ่งเข้ามาใกล้ ๆ ใบหน้าของเขา แล้วหอมแก้มไปหนึ่งที
KISS~
“ฮ่าฮ่า เธอน่ารักจังเลย~”
เชียร์จับเธอไปวางลงที่บ้านจำลองที่สร้างจากไม้เล็ก ๆ ก่อนจะวางกระถางต้นไม้ไว้ใกล้ ๆ กับเธอ
และเมื่อเธอเห็น จึงได้บินวนไปทั่วกระถางต่าง ๆ ที่มีเพียงดอกไม้เล็ก ๆ เกิดอยู่
แสงสีเขียวเรืองแสงสดใสค่อย ๆ ตกลงไปกระทบกระถางเบื้องล่างจนเกิดเป็นพืชพรรณสีเขียวสดงอกเงยออกมา
“น่าสนใจจริง ๆ”
“เธอมีพลังที่จะเร่งการเจริญเติบโตให้กับพืชสินะ แถมยังทำให้พวกมันแข็งแรงยิ่งขึ้นไปอีก”
เชียร์มองอยู่นานก่อนจะหยิบขนมชิ้นเล็ก ๆ กับน้ำแร่ให้กับเธอ
ง่ำ~
ง่ำ~
ดูเหมือนว่าภูติตัวน้อยจะชื่นชอบเป็นพิเศษ
คุกกี้ที่ทำจากธัญพืช และน้ำแร่ธรรมชาติที่มีราคาเกือบ 50 บาท 600 มิลลิตร คงทั้งอร่อยและบริสุทธิ์สำหรับเธอ
“ชอบก็ดีแล้วละนะ ^^”
“ส่วนพวกแกรอไปก่อนนะ พอดีว่าฉันไม่มีอาหารที่พวกแกกินได้ในตอนนี้”
เชียร์คิดสักพักก่อนจะกรีดฝ่ามืิอตัวเองหยดลงไปให้กับพวกมันทีละตู้ ๆ ด้วยเลือดของเขาเอง
“กินแบบนี้ไปก่อนแล้วกันนะ”
พวกมันเริ่มดุกดิกไปมาอย่างน่ารัก ดูเหมือนว่าเลือดของเชียร์จะทำให้พวกมันพอใจไม่น้อยเลย
[ท่านได้รับทาสผู้ซื่อสัตย์]
[ท่านได้รับทาสผู้ซื่อสัตย์]
[ท่านได้รับทาสผู้ซื่อสัตย์]
[ท่านได้รับทาสผู้ซื่อสัตย์]
“???”
“ทำแบบนี้ก็ได้ทาสแล้วเหรอ ? แถมยังไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ?”
เชียร์ไม่คิดจะสนใจอีก
ก่อนจะเข้าไปชำระล้างร่างกาย เพราะวันทั้งวันเขาอยู่ที่ทะเลทรายเกือบจะตลอดเวลา แม้ว่าจะมีการป้องกันจากทักษะพื้นฐานระดับสูง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสบายตัวเลย
เสียงน้ำจากฝักบัวค่อย ๆ ไหลหยดลงมา ก่อนจะเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ จากการปรับระดับน้ำให้แรงขึ้น
เขากำลังเปลือยกายเพื่อหวังสายน้ำไหลเย็นค่อย ๆ พัดพาเหงื่อไขและความเหนื่อยล้าภายในจิตใจบรรเทาลง เพราะร่างกายของเขานั้นแข็งแกร่งอยู่แล้ว จึงไม่ได้รู้สึหเหนื่อยกายภายนอกสักเท่าไหร่
“อ๊า…”
กล้ามเนื้อแน่น ๆ เกิดการขยับเมื่อเขาเริ่มถูสบู่ไปตามซอกมุม เริ่มจากต้นคอ… ไล่ลงมาตามแผ่นอกหนาแข็ง และตามด้วยหน้าท้องที่อัดแน่นไปด้วยซิกแพคทั้ง 6 ก้อน ก่อนจะลงไปต่ำกว่านั้น คงจะบรรยายความสมภาคภูมิของเชียร์ไม่ได้มากนัก เพราะว่านักเขียนขี้เกียจบรรยายในช่วงที่ไม่ได้ขึ้นคำเตือน 18+ สักเท่าไหร่
เพราะถ้าหากลงไปเพียงเพราะเรื่องแบบนี้ มันก็คงจะ…. เกินไปนิด
ผ่านไปไม่นาน
เชียร์ก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนูผืนบาง ตามเรือนร่างยังคงเต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะตามผิวหนัง
“?”
เบื้องหน้าของเขา
กำลังมีหญิงสาวร่างบางโผล่บินไปมารอบ ๆ ห้องอยู่
“อ๊ะ นายท่าน~”
“ฉันยังไม่อิ่มเท่าไหร่ ขอกินอะไรอีกได้ไหมคะ ?”
“เธอ ? ภูติงั้นเหรอ”
“ใช่ค่ะ~ วู้ว~ เย่~”เธอยังคงบินไปมาอย่างสนุกสนาน
เชียร์พยักหน้า ก่อนจะเดินไปหยิบขนมและนมออกมา ดูเหมือนว่า ด้วยร่างกายและพลังที่เธอต้องการ อาหารเพียงเล็กน้อยคงจะไม่เพียงพอสินะ
“อยากได้อีกไหม ?”
ภูติสาวเพียงส่ายหน้าเท่านั้น ก่อนจะค่อย ๆ มองต่ำลงไปเกินกว่ารดับสายตา
“ -/////- ”
“เป็นอะไรหรือเปล่า ? ไม่สบายงั้นเหรอ…”
เชียร์เห็นว่าเธอหน้าแดงกล่ำจึงได้ถามออกไป แต่ก็ไม่ได้คำตอบ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองพร้อมกับแต่งกายด้วยชุดสวมใส่สบาย ๆ
“อิ่มไหม ?”
“อื้ม! แค่นี้ก็พอแล้วล่ะค่ะ -///-”
“งั้นก็ดีแล้ว พักผ่อนล่ะ ไว้เจอกันใหม่ ฝันดีนะ”
“ฝันดีเช่นกันค่ะนายท่าน”
เชียร์ยิ้มให้กับเธออีกครั้งก่อนจะกลับไปนอนในห้องของตัวเอง
…
เช้าที่สดใสมาถึง เชียร์ยังคงหยุดไปอีกหนึ่งวัน จึงไม่ได้คิดที่จะทำอะไรเป็นพิเศษ เขาเข้ามาศึกษาแมลงทั้ง 4 ตัวด้วยความสนใจ ฟันหน้าของมดหุ้มเกราะนั้นถือว่ายาวมาก ความยาวของมันนั้นเกือบจะยาวเท่ากับขนาดของหัวเลยทีเดียว
“แข็งแรงดีจังเลยนะแกเนี่ย”
เชียร์กำลังลองให้มันงับแขนเล่น แต่ดูเหมือนว่ามันจะกัดไม่เข้า พละกำลังของมันยังถือว่าน้อยอยู่
“ไหนดูสิ… วิเคราะห์!”
[ติ๊ง!]
[มดหุ้มเกราะกลายพันธ์ุ LV.120 (ทาส)]
มดหุ้มเกราะที่กำลังเกิดการวิวัฒนาการ สายพันธุ์ดั่งเดิมที่อยู่บนจุดสูงสุดของป่าใหญ่ กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง
“?”
“ทำไม… เปลี่ยนไปขนาดนี้ล่ะ ?”
คืนเดียวเท่านั้นที่มาพักอยู่ที่นี่ แต่เชียร์ไม่เข้าใจว่ามันเกิดการเปลี่ยนแปลงไปได้ยังไง
ฟึบ!
มดหุ้มเกราะถูกขยายร่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม ก่อนจะถูกสั่งให้ยืนอยู่นิ่ง ๆ
“แกดูเหมือนจะมีลายละเอียดที่เปลี่ยนไปนิดหน่อยนะ อื้ม… ไม่สิ มันเปลี่ยนไปเยอะเลยล่ะ”
เชียร์สังเกตเห็นลวดลายที่ถูกเพิ่มขึ้นมา จากสีดำด้านของมัน ดูเหมือนจะมีลวดลายสีแดงดำที่กลมกลืนกับสีเดิมเพิ่มเข้ามา
เชียร์จับมันผลิกก่อนจะเริ่มแกะลายรอบ ๆ ตัว
“เหมือนจะมีลวดลายที่ดูร้อนแรงเหมือนกับเปลวเพลิงเลย แต่แกไปได้มันมาจากไหนล่ะเนี่ย ?”
เชียร์ตรวจเช็คไปสักพักก่อนที่จะเริ่มดูตัวอื่น ๆ
และเช่นกัน
ทุก ๆ ตัวเกิดการเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะกับตะขาบยักษ์ขาเหล็ก ขาของมันที่แต่เดิมเป็นเพียงโลหะแข็งระดับหนึ่งเท่านั้น แต่ตอนนี้มันกำลังลอกคราบ และเปลี่ยนแปลงช่วงข้างให้แข็งและคมมากยิ่งกว่าเดิม
แถมช่วงหัวของมันก็แข็งยิ่งขึ้น ไม่ได้อ่อนนุ่มเหมือนเดิมอีกแล้ว
“พวกแกน่าสนใจจริง ๆ”เชียร์ยิ้มขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ ป้อนเลือดให้กับพวกมันอีกครั้ง
“รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะออกไปหาอาหารดี ๆ มาให้กับพวกแกเอง”
เชียร์ยิ้มขึ้นอีกครั้งก่อนจะเดินลูบหัวพวกมันแล้วย่อส่วนกลับไปเก็บไว้ในตู้กระจกเหมือนดั่งเดิม
เชียร์กำลังแต่งตัวออกจากห้อง ก่อนจะเปิดบัญชีของตัวเองขึ้นมาดู
‘ดูเหมือนจะต้องหาเงินมากกว่านี้แฮะ เงินเท่านี้คงจะไม่พอสินะ’
เงินในบัญชีปัจจุบันของเชียร์คือ 235,480฿ ซึ่งมันก็ถือว่ามากพออยู่แล้วเมื่อนับว่าเขาอายุ 21 ปี แถมยังหาเงินทั้งหมดมาด้วยตัวเองโดยไม่มีใครซัพพอท
มีเพียงห้องพักหลังนี้เท่านั้นที่เขาได้รับความอนุเคราะห์จากคุณย่า แต่ค่าห้องค่าน้ำไฟเขายังคงจ่ายให้กับเธอในทุก ๆ เดือน โดยไม่เคยล่าช้า
ในขณะนั้นเอง
ภูติตัวน้อยบินเข้ามาหาเชียร์
“อยากจะออกไปด้วยกันเหรอ ?”
เธอพยักหน้ารัว ๆ เป็นสัญญาณบ่งบอก เมื่อเห็นอย่างนั้น เชียร์จึงให้เธออยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขา เพราะแต่เดิม เธอก็ไม่ใช่สัตว์ร้ายหรือแมลงมีพิษแต่อย่างใด
เป็นถึงภูติที่ดูแลป่าใหญ่ พืชพรรณที่เติบโตและสวยงามได้ขนาดนั้นทั้ง ๆ ที่อยู่ใกล้กับทะเลทรายที่แห้งแล้ง เกิดจากเหล่าภูติเช่นพวกเธอ
“เข้าใจแล้ว อย่าก่อเรื่องล่ะ เข้าใจไหม ?”
เมื่อเห็นว่าเธอเข้าใจแล้ว เชียร์จึงตัดสินใจจะพาเธอไปด้วยกัน
โดยเป้าหมายแรกยังคงเป็นการเข้าไปหาอาหารที่เหมาะสมแก่เหล่าแมลง และอีกทางหนึ่ง เขาอาจจะหาช่องทางที่ช่วยในการหาเงินในอนาคตอีกด้วย
พื้นที่การค้าส่วนกลาง ที่นี่คือแหล่งการค้าขนาดใหญ่ที่ไร้ซึ่งเจ้าครองที่แท้จริง ปกครองโดยกรรมการพื้นที่การค้าส่วนกลางเท่านั้น ซึ่งมีทั้งหมดจำนวน 5 คน
สินค้าที่นี่มีเกือบจะทุก ๆ อย่าง ตั้งแต่ของใช้ในชีวิตประจำวัน ไปจนถึงสินค้าหายาก ทั้งสัตว์แปลก ๆ พืชพรรณหายาก ของเก่า หรือแม้กระทั่ง สินค้าราคาแพง
ภูติน้อยดูเหมือนจะชื่นชอบเป็นพิเศษ ที่นี่มีแต่สิ่งที่น่าสนใจสำหรับเธอ
เชียร์ตัดสินใจที่จะเดินไปยังโซนสัตว์พิเศษ เพื่อหาอาหารที่เหมาะสมให้แก่แมลงทั้ง 4 ตะขาบนั้นง่ายที่สุด เพราะมันเป็นสัตว์กินซากและกินเนื้อ
เขาสามารถหาเนื้ออะไรให้มันกินก็ได้ เพราะมันไม่ใช่ตะขาบแบบปกติ แต่เป็นตะขาบที่กินคนได้ทั้งตัวเพียงคำคำเดียวเลยด้วยซ้ำ
เขาจึงต้องมาหาความรู้กับแมลงตัวอื่น ๆ เพราะมดกินเนื้อไม่ใช่สิ่งที่เขาเข้าใจมากนัก
อยู่ ๆ
ภูติตัวน้อยก็บินออกไปในทันที
โชคยังดีที่เขาคว้าเอาไว้ได้ทัน
“ไม่ได้นะ จะออกไปแบบนั้นไม่ได้ เดี๋ยวคนอื่นก็เห็นหรอก”
เชียร์พยายามพูดกับเธอ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้สนใจเลย ราวกับมีบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า