ตอนที่ 10 มีความสุขกับห้องใหม่

หลังจากผ่านไปไม่นาน ช่วงเวลาของวันหยุดก็หมดลง

เชียร์ให้อาหารแมลงทั้งสี่ตนทิ้งไว้ก่อนจะเดินทางไปมหาลัย วันหยุดที่ผ่านมาทำให้เขารู้สึกสนุกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันทั้งตื่นเต้นและแปลกใหม่

“มีอะไรหรือเปล่าเชียร์ ? ทำไมแลดูมีความสุขจังเลยล่ะวันนี้ ?”เจเจพูดขึ้น

“ฉันดูมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ ?”แม้ว่าจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

แต่ใบหน้าของเชียร์ยังคงยิ้ม เขาอดไม่ได้ที่จะมองแล็บท็อบตรงหน้าด้วยความหลงใหล ทั้งรายละเอียดของแมลงต่าง ๆ ภาพถ่ายในแต่ละมุม และการเปลี่ยนแปลงตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มันยิ่งทำให้เขามีความสุขในทุกช่วงเวลาที่ได้ดู

“ไหน นายกำลังทำอะไรอยู่ล่ะเนี่ย ?”วินที่เห็นทั้งคู่คุยกันก็เข้ามาสอดแทรกในทันที

“แมลง ? ขนลุกชะมัด เชียร์… นายชอบอะไรแบบนี้เหรอเนี่ย ?”

เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

เพราะในความเป็นจริง สิ่งที่เขาชอบคือสิ่งที่ยังไม่ได้ถูกค้นพบต่างหาก ความรู้ใหม่ ๆ สิ่งใหม่ ๆ อะไรที่แปลกใหม่ เหนือธรรมชาติก็ได้ถ้าตรวจสอบได้ เหมือนกับแมลงเหล่านี้

และโลกใบใหม่นั้นตอบโจทย์เขาเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะ… สิ่งต่าง ๆ ที่ได้รับมาหลังจากที่เขาสลบไปในครั้งแรก เพราะใช้เวลาตลอดช่วงวันหยุดเขายังตรวจสอบไม่หมดเลยด้วยซ้ำ

เพียงไม่นานหลังจากนั้น

คลาสเรียนในช่วงเช้าก็ได้เริ่มต้นขึ้น

วันนี้เป็นวันสบาย ๆ ที่ไม่มีอะไรมากนัก มีเพียงคาบเช้าเท่านั้นที่น่าสนใจ

ส่วนช่วงบ่าย เชียร์นั้นทำงานเสร็จไปหมดแล้ว การเข้าห้องเรียนโดยไม่มีอะไรทำคงจะน่าเบื่อไม่น้อยเลย

“เชียร์ ฮื่อ… นายจะไม่ไปกับพวกเราจริงเหรอ…”วินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงปนความเศร้า

“พวกเรา ?”

“ก็เธอด้วยไงเจ”

“ฉันทำเสร็จแล้วล่ะ ปรึกษาเชียร์ตั้งแต่วันแรกเลย”

“ห๊ะ! ไหง่งั้นล่ะ”

“ถ้ารอทำใกล้ ๆ วันหรือในคลาส คงจะไม่ได้เชียร์ช่วยไว้ยังไงล่ะ เหมือนกับนายในตอนนี้ไง แบร่~”หลังจากแลบลิ้นไปหนึ่งที

เจเจก็วิ่งไปอย่างรวดเร็ว

เชียร์ก็เดินตามไป

“เพื่อนรัก… ฉันเคยช่วยนายเอาไว้ไม่ใช่เหรอ…”

เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเดินต่อไปในทันที

“เฮ้อ… รู้งี้ขยันตั้งแต่วันแรกก็ดีสิ”

วินได้แต่บ่นออกมา เขาต้องเข้าคลาสเรียนต่างคณะโดยที่ไม่มีแม้แต่เพื่อนให้พูดคุย มันคงจะน่าเบื่อไม่น้อยเลย

ติ๊ง!

“หื้ม ?”

ข้อความจากเมสดังขึ้น

{ไฟล์งานคลาส XXX มูลค่า 100 ฿ ถ้ารับงานนี้ก็โอนเงินมาบัญชีเดิมด้วยล่ะ}

วินตัวสั่น ก่อนจะกระโดดขึ้นด้วยความดีใจ

“วู้ว~ ขอบใจนะเชียร์!!! ไปส่งงานแล้วกลับบ้านดีกว่า~ ไชโย~”

พูดจบ วินก็วิ่งเข้าไปในตึก นำงานไปส่งในทันที

หลังจากที่เชียร์ส่งงานให้กับวินเรียบร้อยแล้ว เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย แต่ใบหน้าหล่อ ๆ ของเขายังคงไว้ด้วยรอยยิ้มที่สดใส

แม้ว่าจะผิดไปบ้างที่ทำงานให้กับเพื่อนโดยตรง แต่ทว่า… จะยังไงเขาก็อยากช่วยอยู่แล้ว มันไม่ได้ยากขนาดนั้น

‘เอาไงดีนะ… ยังไม่เที่ยงเลยด้วย’

เชียร์ตัดสินใจที่จะเดินไปยังสวนหย่อมก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะในสุดพร้อมกับเปิดแล็บท็อบขึ้นมาดูอะไรต่าง ๆ โดยมีภูติน้อยบินวนอยู่ใกล้เคียง

“อย่าฟื้นฟูอะไรแถวนี้มากเกินไปล่ะ เข้าใจไหม ?”

“มันคงจะแปลกเกินไปถ้าที่นี่กลายเป็นทุ่งดอกไม้ที่เติบโตผิดฤดูกาล”

เธอพยักหน้ารัว ๆ ก่อนจะเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเชียร์

เขายิ้มให้กับเธออีกครั้งก่อนจะเสิร์ชหาข้อมูลที่พอจะทำเงินได้

เขาทำแบบนี้มาโดยตลอด ช่องโหว่ที่พอจะหาเงินได้ เชียร์จะเห็นมันอย่างง่ายดาย ใช้ช่องโหว่เหล่านั้นในการทำเงิน

ในบางครั้ง เขาไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่ติดต่อที่ต่าง ๆ ลงทะเบียน ซื้อมาขายไป ก็สามารถทำเงินได้แล้วหลายหมื่นบาทในแต่ล่ะครั้ง

แม้ว่าจะทำได้ไม่บ่อยก็ตาม

“สวนดอกไม้เริ่มเป็นที่สนใจแล้วเหรอเนี่ย ?”

เชียร์เริ่มให้ความสนใจกับการจัดตกแต่งสวน ทั้งในขวดเล็ก ๆ ในกระถางแบบบอนไซ และการจัดสวนตามรูปแบบต่าง ๆ

โดยเฉพาะบอนไซ ดูเหมือนว่าการเติบโตที่มีความแตกต่างหรือเป็นไปได้ยากจะขายได้ราคาดี

“ภูติตัวน้อย เธอสามารถเร่งโตพืชเล็ก ๆ เหล่านี้ได้ขนาดไหนกันล่ะ ?”

เธอคิดสักพักก่อนจะบินเข้ามาหาเชียร์

“ถ้าหากนายท่านให้ดิฉันดื่มเลือดล่ะก็ ดิฉันสามารถเร่งการเติบโตของต้นไม้เล็ก ๆ ได้หลายปีในเวลาแค่คืนเดียวเลยเจ้าค่ะ~”

“แต่ก็ต้องใช้เลือดของนายท่านปริมาณมากหน่อย”เธอขยิบตาพร้อมกับทำท่าทำทาง เอานิ้วโป้งและชี้มาใกล้ ๆ กัน โดยเว้นระยะห่างเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

นิดเดียว~

“เลือด ? เลือดของฉันเนี่ยนะ ?”

เธอบินวนขึ้นมานั่งที่หัวไหล่ของเชียร์ก่อนจะเริ่มอธิบาย

เลือดที่เกิดการเปลี่ยนแปลงของเชียร์ในปัจจุบัน ไม่เพียงแต่รักษาได้เท่านั้น แต่เขากลับมอบคุณสมบัติพิเศษให้กับผู้ที่ได้ดื่มมันเช่นกัน เพราะสิ่งที่เขาดูดซับมา ไม่ใช่เพียงแค่สายเลือดทิ้งห่างของมังกรปลายแถว

แต่เป็นมังกรแดงที่แข็งแกร่งนั้นเอง

“เลือดมังกร!”

เชียร์ตกใจในทันที เขาลืมนึกคิดไปเลย แม้ว่าเขาจะยังคงเป็นมนุษย์ แต่ก็ได้รับความสามารถพิเศษของมังกรแดงมาจากสกิลการดูดซับ

ในตอนนี้ เขาคงจะไม่ต่างกับลูกครึ่งมังกรแดงเลยทีเดียว

“สงสัย… คงต้องตรวจสอบเลือดสักหน่อยแล้วสิ”

เชียร์มองไปที่นิ้วของตัวเอง แม้ว่าเขาจะกรีดมันทั้งกลางฝ่ามือและที่ปลายนิ้วไปหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่รู้สึกอะไรเลยหลังจากที่สูญเสียเลือดไปเป็นจำนวนมาก

แมถบาดแผลที่ควรจะใช้เวลานาน ก็กลับหายไปภายในไม่กี่นาทีเท่านั้น โดยไม่ทิ้งเอาไว้แม้แต่ร่องรอย

เชียร์จึงตัดสินใจบางอย่างในทันที

…

“นี่คือสัญญาการเช่าอาศัยนะคะคุณลูกค้า”

“ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กรุณาเซ้นที่ช่องด้านหลังด้วยค่ะ”

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังพูดรายละเอียดต่าง ๆ ให้กับเชียร์ได้ฟัง เธอเป็นพนักงานขายของคอนโดแห่งนี้ ทั้งคุณภาพ สิ่งแวดล้อม สถานที่ใกล้เคียง รวมถึงพื้นที่ส่วนกลาง

ที่นี่นับเป็นที่อยู่อาศัยที่ค่อนข้างยอดเยี่ยม

แม้ว่าเงินค่าแรกเข้าจะแรงมากก็ตาม เพราะเชียร์ต้องเสียเงินไปเกือบ 70,000 ฿ แต่สิ่งที่ได้รับมาก็นับว่าคุ้มค่า

1 ห้องนอน 1 ห้องเก็บของ 1 ห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ ห้องครัวขนาดเล็ก และมีระเบียงที่ค่อนข้างใหญ่

มันเหมาะสมที่จะทำการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์แปลกต่าง ๆ แสงแดดเข้าถึงเกือบจะทั้งวัน แม้ว่าคนอื่น ๆ จะเกลียดมัน แต่กลับเชียร์แล้วไม่ใช่

“เรียบร้อยแล้วนะครับ ขอบคุณนะครับที่สละเวลา”

“ไม่เลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณลูกค้า”

‘เย่~ ปิดห้องนี้ได้สักที นึกว่าจะปล่อยไม่ได้ซะแล้ว~’

‘แถมคุณลูกค้ายังหล่อมาก!!!!!! การตรวจสอบห้องรายเดือนทำให้เรามาหาเขาได้ตลอดเลย ขอช่องทางติดต่อเอาไว้สักหน่อยดีกว่าฮิฮิ’

เมื่อนึกขึ้นได้ เธอจึงหันกลับไปพูดอะไรบางอย่าง

“คือว่า…”

ปั้ง!

ประตูปิดลงเสียแล้ว

“ฮื่อ~ ช้าไปแล้ว…”

หญิงสาวฝ่ายขายเดินออกไปสภาพราวกับ หมาหงอย… สิ่งที่วาดฝันพลังทลายลงมาอย่างรวดเร็วจนหมดเรี่ยวแรงในการใช้ชีวิตไปตลอดทั้งวัน

ซึ่งแตกต่างกับอีกฝั่งเป็นอย่างมาก

เพราะเชียร์กำลังตื่นเต้นไปกับห้องใหม่ ไม่ใช่เพราะได้รับพื้นที่ส่วนตัว แต่เขากำลังจะได้ทดลองสิ่งต่าง ๆ มากมายขึ้นที่นี่

ทั้งการเพาะปลูกต้นต่าง ๆ ภายในระยะเวลาสั้น ๆ ทั้งการทดลองเลือด ทั้งการเลี้ยงสัตว์และแมลงแปลก ๆ มากมาย

“ดูเหมือนจะต้องมีที่กั้นเสียงนะ…”

เชียร์กำลังวิเคราะห์ห้องในตอนนี้ ดูเหมือนว่ามีช่องโหว่มากมายที่เสียงจะออกไป ที่นี่ไม่สามารถเลี้ยงสัตว์ได้ แถมสัตว์ที่เขาเลี้ยงก็เป็นประเภทที่แปลกประหลาด ไม่ใช่สิ่งที่คนหมู่มากจะชื่นชอบกัน

ภูติตัวน้อยกำลังบินไปรอบ ๆ ห้องอย่างร่าเริง

“อ๊ะ ภูติตัวน้อย เธอลองเร่งการเติบโตของเมล็ดอันนี้แล้วกันนะ”

สิ่งที่เชียร์ยื่นให้ มันคือกิ่งไม้จากต้นมั่งและต้นมะขาม ซึ่งวิธีการแบบนี้จะทำให้ต้นที่เราปลูกกลายเป็นบอนไซที่มีรายละเอียดราวกับต้นไม้ย่อส่วนที่สวยงาม

โดยเฉพาะต้นมั่งคั่งและต้นมะขาม มันจะกลายเป็นต้นไม้ย่อส่วนของแจ็งเมื่อเติบโตไปได้สัก 4 5 ปี

มันจะเกิดขึ้นได้เพียงชั่วข้ามคืนเท่านั้นถ้าหากให้ภูติน้อยเป็นคนดูแล

“อันนี้ค่าแรงนะครับ”

เชียร์กรีดบาดแผลไปที่ปลายนิ้วของเขาก่อนจะยื่นให้กับภูติตัวน้อย

เมื่อเธอเห็น ก็รีบบินเข้ามาหาในทันที ปีกเล็ก ๆ ของเธอ ใบหู รวมถึงร่างกาย มันแสดงถึงได้อย่างชัดเจนถึงความตื่นเต้น

เชียร์เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มในทันที

และยิ่งมีความสุข เมื่อเห็นว่าต้นมั่งคั่งและต้นมะขามที่มราจากกิ่งเล็ก ๆ กำลังเกิดการงอกเงยของลำต้น และตามมาด้วยใบอ่อนเล็ก ๆ

‘รวดเร็วขนาดนี้เชียว… เข้าใจแล้ว’

‘แค่คืนเดียวก็มากพอที่จะขายได้แล้วสินะ’

เชียร์ยิ้มให้กับเธอก่อนจะกลับไปเอาของที่หอพักคุณย่า แม้ว่าจะไม่ได้ย้ายมาอยู่ที่นี่เลย แต่เขาก็ต้องย้ายเหล่าแมลงของเขาและสิ่งของจำเป็น