ตอนที่ 12 เอาตัวรอดด้วยการหดตัว

เชียร์ไม่ได้สนใจปีศาจระดับต่ำก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาเห็นอีกฝ่ายก่อนที่จะหยิบก้อนหินรอทุบตีเขาเสียอีก

และเมื่อเขาไม่ได้บาดเจ็บอะไร เพียงครั้งสองครั้งเขาไม่ได้ถือสา ส่วนอาหารที่ให้ไป เขาเพียงสงสารปีศาจตัวน้อยก็เท่านั้น

“เป็นอะไรเหรอภูติน้อย ?”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่ดีใจที่นายท่านมีเมตตา”

เชียร์ยิ้มขึ้นก่อนจะเดินไปข้างหน้าต่อ

…

ท่ามกลางปราสาทยักษ์สีดำ

ชายร่างซูบผอมกำลังใช้มือหนาซากลูบพลางไปยังผิวหนังของงูตัวหนึ่ง แต่ขนาดของมันนั้นนับว่าใหญ่โตจนเกินกว่าจะมองเห็นรูปร่างที่แท้จริงทั้งหมดของมันได้

และปราสาทสีดำแห่งนี้ แท้จริงเกิดจากการเลื้อยพันของงูเพียงตัวเดียวจนเกิดเป็นปราสาทสีดำขนาดใหญ่

“เจ้าหิวอีกแล้วงั้นเหรอ ?”

“ได้สิ ข้าจะส่งเศษปากกาปีกนกที่แตกหักไปยังโลกเบื้องบน”

“เมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าจะได้ดื่มดำไปกับวิญญาณและโลหิตที่ไร้สิ้นสุดอีกครั้ง”

เสียงที่แหบพร่าดังขึ้นเป็นจังหวะ เสียงที่เปล่งออกมาดังทุ้ม แต่ไร้ซึ่งการขยับของปากชายคนนั้น แต่ดูเหมือนว่างูตัวยักษ์จะเข้าใจ

ดวงตาสีขาวของมันกำลังสว่างไสวราวกับรับรู้ได้ถึงการเฉลิมฉลองที่กำลังใกล้จะมาถึง

“ที่นี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย ?”

“น่าสนใจจริง ๆ ”

“ขออนุญาตนะครับ”

‘เสียงอะไรกัน ? ไม่เคยมีใครเข้ายังที่แห่งนี้ได้ ปีศาจชั้นต่ำงั้นรึ ? ใยมันถึงกล้า!!!’

งูยักษ์รู้สึกได้ถึงความโกรธเคืองและโทสะปริมาณมหาศาลของผู้เป็นนาย มันจึงเริ่มขยับร่างกายเลื้อยผ่านออกไป โดยที่ยังคงไว้ซึ่งประสาทสีดำหลังงาม

“ดี! เจ้าไปแวะกินของว่างสักหน่อยก่อนจะถึงเวลานั้นก็ไม่เลว”

“คงจะไม่ผิดอะไรเมื่อพวกมันกล้ากระทำ ริอาจย่างกลายเข้ามายังสถานที่ของเรา ผู้ซึ่งเป็นนายของโลกเบื้องล่างแห่งนี้!!!”

เพียงไม่นานหลังจากกล่าว

ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างที่แปลกไป งูยักษ์สีดำที่เลื้อยออกไปนิ่งเงียบไม่ไหวติ่ง เพียงสงบนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยลมหายใจ

“เจ้าเป็นอะไร ?”

“อ๊ะนี่มัน!”

“หยุด! ไม่นะ !!!”

ด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ และเป็นรูปแบบคลื่นที่มีเพียงสัตว์บางชนิดเท่านั้นจะได้ยิน จึงทำให้น้ำเสียงของชายคนนั้นไม่อาจะรอดผ่านออกไปได้เลย จึงได้แต่นิ่งเงียบและหลบซ่อนตัวดูสิ่งที่เกิดขึ้น

…

เชียร์ที่พุ่งตัวออกไปจากปากทางเข้ากำลังก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยความเร็วเหนือเสียง

ที่นี่นับว่ากว้างใหญ่มาก แถมยังซ้ำซากจำเจไม่น่าสนใจเหมือนตอนที่พึ่งเข้ามา

ไม่มีพืชที่แปลกใหม่ ไม่มีหญ้า ไม่มีสิ่งมีชีวิตมากนัก

เมื่อเป็นอย่างนั้น เชียร์จึงตัดสินใจที่จะพุ่งตัวออกด้วยความรวดเร็ว

จึงได้ดึงแหวนออกไปถึง 4 วง ซึ่งทำให้พลังของเขากลับมาหลายเท่า ความเร็วที่เพิ่มขึ้นทำให้เขาเคลื่อนที่ออกไปด้วยความรวดเร็วจนยากจะตรวจจับ

“มีอะไรน่าสนใจสักที”

ฟึบ!

เชียร์พุ่งตัวไปข้างหน้าก่อนจะลงจอดอย่างนิ่งเงียบ ไร้ซึ่งการกระทบกระเทือนที่ควรมีจากความเร็วก่อนหน้า แต่เขาก็หยุดยั้งเอาไว้ได้ทัน

“ที่นี่คืออะไรล่ะเนี่ย ? เหมือนประสาทแต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว”

“เธอรู้อะไรไหมภูติน้อย ?”

เธอเพียงแค่ส่ายหัวไปมาอยู่อย่างนั้นก่อนจะบินขึ้นมานั่งอยู่บนไหล่ของเชียร์

“วิเคราะห์!”

[เซเลส ??????]

72 ??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

“ที่นี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย ?”

“น่าสนใจจริง ๆ ”

“ขออนุญาตนะครับ”

เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ปรากฏบนข้อความหลังจากการใช้ทักษะ วิเคราะห์ ไม่ปรากฏอะไรมากนัก จึงทำให้เชียร์ที่อยากรู้อยากเห็นปลดปล่อยทุกสิ่งที่มีออกมาจนหมด

ด้วยการถอดต่างหูและสร้อยคอออก คลื่นพลังและออร่าที่แข็งแกร่งก็กระจายตัวออกมาในทันที

[ระดับในปัจจุบัน LV.810!]

[พลังของท่านมีอิทธิพลต่อพื้นที่เป็นอย่างมาก]

“สงสัยจะต้องเร่งรีบสักหน่อยสินะ”

“วิเคราะห์!”

[ติ๊ง!]

[เซเลส ยอร์ LV.460]

[สัตว์เทพอสูรของหนึ่งในท่านเคานต์ของโลกเบื้องล่าง “นรก” กุญแจทั้ง 72 ดอก เซเลสคืองูยักษ์ที่มีความยาวไร้สิ้นสุด ไม่เคยมีใครค้นพบความยาวที่แท้จริงของมัน เนื่องจากเป็นปีศาจลูกผสมของอสูร 2 สายพันธ์ุที่แข็งแกร่ง เซเลสจึงได้รับคุณสมบัติพิเศษที่ทำให้มันกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยืดหดได้ตามใจปรารถนา ด้วยลักษณะเด่นที่มีผิวกายดำสนิทจนกลืนกินแม้กระทั่งแสงสว่างที่สาดส่อง ดวงตาขาวไสวคล้ายกับดวงดาราในยามราตรี]

“ว้าว!”

“แกนี่มัน… ไปอยู่กับฉันไหม ?”

ยังไม่ทันได้ตอบอะไร เซเลส งูยักษ์เบื้องหน้าก็เกิดอาการตัวสั่นอย่างรุนแรง ดวงตาของเชียร์ในปัจจุบันที่กลายเป็นแสงสีเหลืองทองนัยต์ตาสีแดงเพลิง กำลังข่มขวัญมันซะอยู่หมัด

ต้องพบเจอกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่สูงกว่าตัวมันเองหลายขั้น จึงทำได้เพียงศิโรราบก้มต่ำ จนช่วงหัวที่เคยภาคภูมิของมันแนบชิดไปกับพื้นดินจนปากและช่วงล่างของมันเลอะเทอะเปอระเปรื้อนไปด้วยเศษดินเศษหิน

“แกนี่น่ารักจริง ๆ เลย”

“ท่านจะเลี้ยงมันเหรอคะ ? แลดูไม่น่าไว้ใจเลย”

“ไม่น่าไว้ใจเหรอ ?”

เชียร์นึกถึงข้อความที่ปรากฏก่อนหน้า ก่อนจะพูดขึ้น “อื้ม~ ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้ามันดื้อล่ะก็ เดี๋ยวฉันจะเอามันไปเชือดแล้วสตัฟฟ์เอาไว้เองแหละหน่า ^^”

ด้วยความอารมณ์ดีของเชียร์ รอยยิ้มของเขาที่สว่างสดใสทำให้ภูติตัวน้อยมีความสุขตามไปด้วย

ยกเว้นแต่เพียงงูยักษ์เบื้องหลัง ที่มันไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายมากนัก แต่แววตาเมื่อครู่ทำให้มันเข้าใจดี ถ้าหากว่ามันทำตัวไม่ดี อาจจะหลงเหลือแต่เพียงกายหยาบเท่านั้น วิญญาณของมันที่กึ่งอมตะอาจจะไม่หลงเหลือเอาไว้ในภพภูมิใด ๆ อีกต่อไป

“แกย่อตัวได้เองเลยเหรอเนี่ย ? น่ารักจริง ๆ เลยนะ ^^”

เซเลสผู้น่าสงสารกำลังย่อหดเรือนร่างที่แสนจะภูมิใจ งูยักษ์สีดำที่ไม่มีใครเคยเห็นร่างกายที่แท้จริงนอกจากราชาปีศาจทั้งหลายและเทวทูตบนโลกเหนือชั้นเท่านั้นที่เคยเห็น

และเมื่อมันแปลงกายเป็นร่างที่แท้จริง แม้กระทั่งเทวทูตระดับสูงก็ยังหวาดกลัว

แต่ปัจจุบัน มันหลงเหลือเพียงร่างกายราวกับหนอนไส้เดือนดินตัวเล็ก ๆ เท่านั้น และขดตัวให้มากที่สุดเพื่อให้ร่างกายของมันน่ารักตะมุตะมิบนฝ่ามือของเชียร์

“วันนี้พอแค่นี้ล่ะมั้ง ได้อะไรที่น่าสนใจกลับไปใส่ตู้ด้วยล่ะ”

“แต่ดูเหมือนว่ามันจะแข็งแกร่งมากเลยนะคะ นายท่านคงต้องหาตู้ที่ดียิ่งกว่าเดิมมาให้มันอยู่อาศัย”

“นั้นสินะ เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะลองไปหาดู ขอบใจนะภูติน้อย~”

เชียร์เก็บเซเลสเข้าไปในกระเป๋าเสื้ออีกด้าน ก่อนจะพุ่งตัวหายไปในทันที

ทิ้งพื้นที่โล่งกว้างเอาไว้เพียงเท่านั้น

ท่ามกลางพื้นที่ที่ไร้ซึ่งสิ่งใด ปรากฏชายร่างซูมผอมที่ยังคงมีอาการสั่นเทาอย่างรุนแรงอยู่ตรงนั้น

มือไม้ผอมแห้งที่เนื้อหนังติดไปกับกระดูกนั้นเคยมีพลังมากพอที่จะบีบคอของยอดนักรบด้วยแรงเพียงน้อยนิด แต่ปัจจุบันกลับสั่นไม่หยุด

“แกเป็นใครกัน!”

“เซเลสของข้า ฮื่อ…”

“สนธิสัญญาสงบศึกยังคงอยู่ ใครมัน ใครมัน…”

“หรือว่า… จะมีใครรู้เรื่องที่เราแอบส่งตราอัญเชิญขึ้นไป”

และยิ่งขนลุกมากกว่า เขารีบเรียกอุปกรณ์ทั้งหมดกลับคืน พร้อมทั้งให้บริวารจากโลกเบื้องบนทำการส่งกลับมายังโลกเบื้องล่างในทันที หวาดกลัวว่าจะเจออะไรที่ใหญ่กว่านี้

ราชาของโลกเบื้องล่าง เคานต์ปีศาจ ลำดับที่ 72 ของขุมนรกที่น่าหวาดกลัว อันโดรมาเลียส(Andromalius) หนึ่งในผู้นำแห่งกองทัพปีศาจ ผู้กุมกองทัพใหญ่ถึง 36 กองกำลังแห่งปีศาจระดับสูง

เขากำลังเรียกคืนตราอัญเชิญที่กระจายไปทั่วกลับสู่ขุมนรก ปากกาขนนกที่แตกหัก คือสิ่งที่จะทำให้ผู้โลภมากใช้งานมัน เรียกหาและขอในสิ่งที่ปรารถนา แต่ทว่า… สิ่งที่แลกมานั้นก็นับว่าสูงค่าเช่นกัน

และสิ่งเหล่านั้นคือกุญแจที่จะทำให้เหล่าปีศาจจากขุมนรกนั้นแข็งแกร่งยิ่งขึ้น