ตอนที่ 3 ลู่ชาน ปะทะ จงหยาง!

ตอนที่ 3 ลู่ชาน ปะทะ จงหยาง!

เมื่อพวกเขาได้ยินว่ามีรางวัล 100,000 เรียว ผู้คนจํานวนมากในตอนนี้จึงก็เริ่มตื่นเต้นอย่างมาก

ทันทีที่ดีเจพูดจบ หลายๆคนในร้านก็เดินเข้าไปเข้าร่วมกิจกรรมทันที

"ฉันเอาๆๆ!" ฉันจะร้องเพลงให้ทุกคนฟังเอง! "

"เลือกฉันเถอะ! ฉันอยากร้องเพลงให้ทุกคนฟังจริงๆนะ!"

"ฉันเป็นนักร้องที่ร้องเพลงเพราะมากนะ ทุกคนจะต้องเลือกฉันสิ"

ในตอนนี้ จงหยางซึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟากําลังโอบหยานอันไว้ เขายิ้มและพูดว่า "ดูเหมือนว่ากิจกรรมของร้านจะทำมาเพื่อผมจริงๆแฮะ"

ทั้งสองคนยังไม่ได้ออกไปจากบาร์ แต่พวกเขาไปหาที่นั่งกระหนุงกระหนิงกันแทน

ดังนั้น เมื่อจงหยางได้ยินว่ามีรางวัลมากถึง 100,000 เรียว เขาจึงยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ

ก่อนอื่น พวกเราต้องรู้ก่อนว่าเขาเป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกของนักร้องที่ร้องเพลงเพราะที่สุดในมหาวิทยาลัยเป็นเวลาสามปีติดต่อกัน ซึ่งเขามั่นใจมากว่าเขาจะได้รับรางวัลในครั้งนี้

"เอาเลยพี่หยาง รางวัลนี้จะเป็นของพี่แน่นอน" หยานอันพูดด้วยความตื่นเต้น

จงหยางหัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่ะๆๆ แน่นอนน้องอัน"

ในขณะเดียวกัน หลังจากที่ดีเจพูดจบทุกคนก็พากันกรูเข้าไปหาเขาทันที

เมื่อชายคนแรกขึ้นไปร้องเพลงได้พียงแค่สามประโยค เขาก็ได้ยินเสียงถอนหายใจจากผู้ฟังด้านล่างเวทีทันที

"โอ้ย เมื่อไหร่จะจบฟะ เสียงแบบนี้ยังจะกล้าขึ้นมาร้องเพลงได้อีกนะ"

"พอได้แล้วว ไม่อยากฟังแล้ว!"

แม้ว่าพวกเขาจะพูดแบบนั้น แต่ในสายตาของลู่ชาน ผู้ชายคนนั้นถือว่าร้องเพลงได้ค่อนข้างเพราะทีเดียว

หลังจากนั้นก็มีคนขึ้นไปร้องเพลงอีกสองสามคน ซึ่งพวกเขาต่างก็ได้การตอบรับเพียงปกติทั่วไปเท่านั้น แต่ว่าหนึ่งในนั้นมีคนที่มีทักษะการร้องเพลงที่ดีจนทำให้ผู้ฟังส่งเสียงให้เล็กน้อย

ลู่ชานเฝ้าดูอยู่พักหนึ่งและก็เริ่มเข้าใจกฎบางอย่างได้ ว่าใครก็ตามที่ร้องเพลงรักที่ดูขมขื่นจะถูกโห่ออกจากเวทีโดยที่ร้องได้ไม่เกินสามประโยค

ถ้าเป็นเวทีนี้ อาจเพียงการร้องเพลง "Hey Jude" เท่านั้นที่เขาจะเอาชนะใจทุกคนได้

ส่วนระบบนั้นก็เริ่มตอบสนองราวกับว่ามันสัมผัสได้ถึงความคิดของลู่ชาน

“ติ๊ง!”

"เควส : ทำให้ผู้ฟังทั้งหมดส่งเสียงเชียร์ หากภารกิจสำเร็จโฮสต์จะได้รับทักษะการร้องเพลงระดับ [S]"

“ทักษะการร้องเพลงระดับ [S] งั้นเหรอ?”

“มันคืออะไรกันนะ?”

ขณะที่ลู่ชานกำลังสงสัยในคำพูดของระบบ จงหยางก็เดินขึ้นไปบนเวที

"สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อจงหยาง ผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ วันนี้ผมจะไม่พูดอะไรมาก ผมขอร้องเพลงที่ว่า 'Fight for the Man' ให้แก่ทุกคนนะครับ"

เพลง " Fight for the Man" นั้นถูกแต่งและร้องโดย หวางเล่ย ซึ่งเป็นนักร้อเพลงร็อคชื่อดังในประเทศ

และเพลงนี้ก็เป็นที่รู้จักและเป็นที่นิยมในประเทศของพวกเขาอย่างมาก

เมื่อพวกเขาได้ยินคําพูดของจงหยาง เหล่าผู้ชมก็พากันปรบมือออกมา

"หล่อจัง เขาต้องร้องเพลงเพราะแน่ๆเลย!"

"เอาเลยน้อง อยากรู้จริงๆว่าเพลง 'Fight for Man' ของนายจะร้องออกมาได้ดีสักแค่ไหนกัน!"

"เขาหล่อมากจริงๆ ฉันล่ะอยากเป็นแม่ของลูกเขาขึ้นมาทันทีเลย"

ด้วยรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาของเขาจงหยาง ทำให้เขาได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มหญิงสาวในกลุ่มผู้ฟังก่อนที่เขาจะเริ่มร้องเพลงด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นว่ามีคนจํานวนมากที่สนับสนุนเขา มุมปากของจงหยางก็ยกขึ้นเล็กน้อย สายของเขาเหลือบมองไปยังตําแหน่งที่นั่งของลู่ชาน

ลู่ชานเงยหน้าขึ้นและมองไปที่จงหยางจนรู้สึกราวกับว่ามีประกายไฟพุ่งออกมาเข้าปะทะกันในอากาศ

หลังจากนั้น จงหยางจึงเริ่มร้องเพลงทันที!

ต้องบอกก่อนเลยว่าเสียงของจงหยางนั้นดีมากและท่าทางตอนร้องเพลงของเขาก็ควบคู่ไปกับเพลงที่เขาร้องได้อย่างสมบูรณ์

ทันทีที่เขาร้องเพลงจบ บรรยากาศของผู้ฟังทุกคนก็เต็มไปด้วยความพอใจอย่างมากทันที

"ยอดไปเลย! "เสียงของเขาดีมากจริงๆ!"

"ชนะแล้ว!" นี่แหละผู้ชนะในครั้งนี้! "

"หล่อมากเลยอะ ฉันชอบนายนะ! มาแต่งงานกับฉันเถอะนะขอร้องล่ะ! "

ดีเจนเองก็ยังพูดอย่างตื่นเต้นว่า "มีใครอยากขึ้นเวทีอีกไหม? ถ้าไม่อย่างนั้น หนุ่มหล่อคนนี้จะได้เป็นแชมป์ของการแข่งขันในครั้งนี้แน่ๆ"

หลังจากที่จงหยางร้องเพลงจบ หลายคนที่ต้องการขึ้นเวทีต่างก็ไม่กล้าเดินออกไปเลยสักคน

"เขาร้องเพลงเพราะมากจริงๆ แล้วฉันจะไปสู้กับเขาได้ยังไงกัน?"

"ช่างมันเถอะ ให้เขาชนะไปเถอะนะ"

“เฮ้อ ด้วยความสามารถระดับนั้น เขาแทบไม่ต่างอะไรกับนักร้องอาชีพเลยด้วยซ้ำ พวกเราคงไม่สามารถเทียบกับเขาได้จริงๆ"

เมื่อจงหยางคิดว่าชัยชนะตกอยู่ในของเขาพร้อมกับรางวัล 100,000 เรียวแล้ว

ทันใดนั้นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น

"ผมจะร้องต่อครับ!"