ตอนที่ 4 ผู้ถูกเลือกให้ไร้ทางออก
ตอนที่ 4 ผู้ถูกเลือกให้ไร้ทางออก
ลู่ชานเงยหน้าขึ้นและดื่มไวน์หยดสุดท้ายในแก้วของเขา จากนั้นเขาก็เดินไปที่เวทีอย่างรวดเร็ว
"ระบบ เธอแน่ใจหรือว่าจะใช้เพลงนี้จริงๆน่ะ?"
เพลงที่ไม่คุ้นเคยพร้อมกับภาพวิดีโอหลายสิบภาพปรากฏขึ้นในใจของลู่ชาน
ในวิดีโอนั้นมีนักร้องคนหนึ่งกำลังร้องเพลงนี้โดยที่มีผู้ชมหลายหมื่นคนอยู่ด้านล่างเวทีที่กําลังส่งเสียงเชียร์
ฉากนั้นดูน่าตื่นเต้นมาก จนแม้แต่ลู่ชานเองก็รู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังอยู่เหตุการณ์นั้นด้วย
ส่วนคำอธิบายของเพลงนี้มีเพียงคําเดียวเท่านั้น
นั่นคือคำว่าแตกตื่น!
ลู่ชานเชื่อว่าเพลงนี้สามารถทำให้ผู้ฟังทั้งหมดที่นี่ต้องแตกตื่นได้อย่างแน่นอน!
ลู่ชานเดินไปที่ด้านข้างของจงหยางด้วยสีหน้าที่สงบ เขาพูดเบาๆว่า "เอาไมโครโฟนมาให้ฉัน"
เมื่อจงหยางเห็นลู่ชานขึ้นมาบนเวที เขาอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยเขา
"ลู่ชาน นี่นายกล้าขึ้นมาร้องเพลงจริงๆงั้นเหรอ? อย่างนายนี่ร้องเพลงเป็นกับเค้าด้วยรึไงน่ะ? "
"อ้อ เข้าใจแล้ว นายจะชิวตัวแฟนสาวของนายคืนเป็นการแก้แค้นใช่มั้ย?"
"นี่นายโตรึยังน่ะ? ทำไมนายถึงไม่คิดอะไรที่มันดูฉลาดมากกว่านี้สักหน่อยล่ะ ห้ะ? "
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจงหยางจะเยาะเย้ยเขามากแค่ไหน การแสดงออกของลู่ชานก็ไม่เปลี่ยนแปลงและเขายังคงพูดคําเดิม
"เอาไมโครโฟนมาให้ฉัน"
ในขณะนี้ หยานอันซึ่งอยู่ด้านล่างเวทีก็ตะโกนขึ้นมาว่า "ลู่ชาน รีบลงจากเวทีเถอะ อย่าทําให้ตัวเองขายหน้าไปมากกว่านี้อีกเลย"
"ไม่ว่านายจะร้องเพลงอะไร ฉันจะไม่กลับไปหานายหรอก!"
"อย่าทําให้ฉันต้องพูดดูถูกนายอีกเลย รีบลงมาซะเถอะ"
ฉากนี้ดึงดูดความสนใจของผู้คนจํานวนมากที่กําลังกินข้าวหรือดื่มเหล้าอยู่ในร้านทันที
"หือ อะไรน่ะ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?"
"ฮ่าๆๆ เจ้าเด็กคนนี้น่าสงสารจริงๆ"
"เฮอะ ก็เพราะทำตัวแบบนี้ไงถึงได้โดนทิ้งน่ะ"
“ฟังไว้นะไอ้หนู การที่นายกําลังโดนล้อเลียนแบบนี้ แต่นายกลับไม่กล้าตอบโต้อะไร นายก็ไม่ต่างอะไรกับหมาข้างถนนหรอกนะ"
ทุกคนต่างพูดและมองไปที่ลู่ชานด้วยความรังเกียจ
บนที่นั่งโซนวีไอพี
ผู้ชายในชุดสูทกำลังพูดด้วยความเคารพกับผู้หญิงคนหนึ่งในวัยสามสิบไป
"ผู้กํากับหลง คุณแน่ใจหรือคะว่าต้องการหาคนใหม่ที่นี่น่ะ?"
"อื้ม ดูสิ เมื่อกี้คนที่ชื่อจงหยางน่ะยอดมากเลยนะ แต่นิสัยของเขาดูท่าจะแย่ไปนิดนึง"
เมื่อเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยของฝูงชน การแสดงออกของลู่ชานก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง เขาคว้าไมโครโฟนจากในมือของจงหยางไปทันที
จากนั้นเขาก็พูดว่า "ผมเริ่มได้เลยใช่มั้ย?"
ดีเจพยักหน้า "แน่นอนครับน้อง"
ลู่ชานพยักหน้าแล้วพูดกับดีเจว่า "เล่นเพลงที่ผมส่งถึงคุณทีนะ"
ทันใดนั้น เสียงดนตรีที่ดูแปลกๆก็ดังขึ้น
นี่มันอะไรน่ะ?!
เมื่อเสียงดนตรีของเพลงเริ่มขึ้น เหล่าผู้ฟังต่างก็อ้าปากค้าง
"ขะ...ขนลุกชะมัด นี่มันเพลงอะไรกันน่ะ?"
"ไหนๆก็ไหนๆแล้วขอฉันฟังสักหน่อยก็แล้วกัน ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ร้อง แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าเพลงนี้ค่อนๆข้างน่าสนใจมากๆทีเดียว"
มุมปากของลู่ชานค่อยๆยกขึ้นเล็กน้อยขณะที่เขาจ้องไปที่หยานอัน
ที่ด้านล่างเวที เมื่อหยานอันได้เห็นแบบนี้ เธอก็ถึงกับทรุดตัวลงกับพื้นทันที
"รอยยิ้มนี่มัน... เป็นไปไม่ได้!!"
ทันทีที่เนื้อเพลงเริ่มถูกร้องขึ้นมา...
"ฉันคือผู้ผิดหวังและฉันผิดหวังมาตลอด"
"เธอบอกว่าชีวิตของฉันนั้นไร้ทางออก แต่เธอกลับกุมทางออกนั้นไว้"
"ชีวิตที่ฉันต้องการเธอกุมมันไว้เพื่ออะไร"
"......"
โอ้วววว!
ทันทีที่ลู่ชานร้องเพลง ผู้ชมทั้งหมดก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาทันที
"ยอดไปเลย!" ฉันสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเนื้อเพลงนี้ได้ชัดเจนมากจริงๆ! "
"สุดยอดเลย!" นี่มันสุดยอดจริงๆ! "
"ยอดไปเลย!" ยอดมาก! ฉันโคตรชอบเพลงนี้เลย!
ใช่แล้ว เพลงที่ลู่ชานกําลังร้องนั้นเป็นเพลงที่เขาเคยฟังในชีวิตก่อนหน้านี้ของเขา ชื่อว่า “ผู้ถูกเลือกให้ไร้ทางออก”
ในชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาเพลง “ผู้ถูกเลือกให้ไร้ทางออก” นั้นถูกบรรเลงโดยกลุ่มนักร้องหลายสิบคนและร้องโดยบิดาแห่งเพลงแร็พด้วย
แม้ว่าลู่ชานจะเคยได้ยินเพลงนี้แค่ครั้งเดียว แต่เขากลับชอบมันอย่างมาก
ลู่ชานเชื่อว่าวันที่เพลงนี้ถูกปล่อยออกมามันจะทำให้ผู้ฟังต้องคลั่งไคล้อย่างมาก
และผลลัพธ์ก็เป็นอย่างที่เห็น ลู่ชานรู้สึกว่าเขาคิดถูกมากที่เลือกเพลงนี้เมื่อเขาเห็นเหล่าฝูงชนกำลังเริ่มร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ...