ลูกแก้วของท่านบรรพบุรุษ
โฮก!!!
เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังออกมาจากด้านในประตูจนทำให้หม่าหงเซี่ยที่ได้ยินถึงกับกระอักเลือด
หม่าหงเซี่ย “อึก! ข้ากำลังจะตายอย่างงั้นรึ?”
ด้วยอาการบาดเจ็บเดิมบวกกับการโดนโจมตีจากเสียงคำรามทำให้สติของหม่าหงเซี่ยค่อยๆเลือนลาง
แต่ก่อนที่หม่าหงเซี่ยจะสลบไป เขาก็เห็นประตูหินค่อยๆเปิดออก
.....
หม่าหงเซี่ยลืมตาขึ้นก่อนหันมองรอบๆ “ข้ายังคงอยู่ภายในถ้ำ งั้นก็แปลว่าข้ายังไม่ตาย!”
หม่าหงเซี่ยนั้นค่อยๆลุกขึ้นนั่งและทบทวนความจำ “ข้าจำได้ว่าข้าเอามือไปโดนประตู หลังจากนั้นข้าก็จำอะไรไม่ได้เลย”
ไม่ว่าหม่าหงเซี่ยจะพยายามทวนความจำยังไงเขาก็จำไม่ได้
หม่าหงเซี่ยลุกขึ้นยืนและก็ต้องตกตะลึง “ขะ..ข้าหายแล้ว บาดแผลก่อนหน้านี้ทั้งหมดนั้นหายไปแล้ว”
“แต่มันหายได้ยังไงล่ะ?! หรือผลของยารักษาระดับต่ำ ไม่สิยารักษาระดับต่ำมันไม่เคยมีผลที่วิเศษขนาดนี้มาก่อน”
หม่าหงเซี่ยหันมองประตู “รึว่าจะเป็นเพราะประตูนั้นกัน?!”
แต่ในเวลาต่อมาหม่าหงเซี่ยก็ส่ายหน้า “ข้าคงคิดมากไป ประตูที่ไหนกันจะสามารถรักษาบาดแผลได้! บางทีตอนที่ข้าหยิบยารักษา ข้าอาจจะเผลอมียารักษาระดับสูงและกินมันไปพร้อมกับยารักษาระต่ำก็ได้”
“เอาล่ะ ไหนๆข้าก็หายดีแล้วขอเข้าไปดูหน่อยล่ะกันว่าด้านในประตูนี้มันจะมีอะไรอยู่กัน?!”
เมื่อคิดได้ดังนั้นหม่าหงเซี่ยก็เดินเข้าไปทันที
แต่เมื่อหม่าหงเซี่ยเดินเข้ามาด้านใน เขาก็แทบไม่อยากเชื่อสายตา
เพราะด้านในมันกว้างเป็นอย่างมาก
หม่าหงเซี่ย “นี้มันกว้างกว่าลานประลองของสำนักข้าอีก!!”
หม่าหงเซี่ยเดินสำรวจรอบๆด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ฝุ่นเยอะไปหน่อย แต่ถ้าข้าจะใช้มันเป็นที่หลบภัยสักระยะก็เป็นความคิดที่ดี”
หลังจากสำรวจมาได้สักพักหม่าหงเซี่ยก็หอบอย่างหนัก “มันจะใหญ่ไปถึงไหนกัน?! นี้มันไม่เรียกว่าใหญ่กว่าลานประลองของสำนักข้าแล้ว เรียกได้ว่ามันใหญ่เกือบเทียบเท่าสำนักของข้าเลย!”
“แต่ถึงแม้มันจะใหญ่ แต่ก็ค่อนข้างโล่งไปหน่อย ดูเหมือนคนที่สร้างที่นี้มาจะไม่ได้สนใจการตกแต่งเลยสินะ?!”
เมื่อหม่าหงเซี่ยหายเหนื่อยแล้วเขาก็เดินไปตรงกลาง เพราะตรงกลางนั้นเขายังไม่ได้สำรวจ
แต่เมื่อหม่าหงเซี่ยมาถึงเขาก็ต้องตกตะลึง เพราะตรงกลางนั้นมีแท่นขนาดใหญ่ตั้งอยู่
และตรงกลางแท่นนั้นก็มีหลุมขนาดเล็ก
หม่าหงเซี่ยก้มหน้ามองหลุมตรงกลางด้วยความสงสัย “นี้มันอะไรกัน?! เหตุใดถึงมีหลุมขนาดเท่าฝ่ามืออวู่ตรงกลางกัน?”
“แถมยังมีลวดลายตัดผ่านอีกด้วย”
หม่าหงเซี่ยนั่งมองหลุมตรงกลางอยู่สักพักใหญ่ แต่เขาก็ไม่สามารถรับรู้ได้ว่ามันคืออะไรกัน
หม่าหงเซี่ยถอนหายใจก่อนเดินออกจากแท่นนั้น “เห้อ~ ข้ายอมแพ้แล้วล่ะ”
“ว่าแต่ทางออกมันอยู่ที่ไหนกัน?! ข้าเริ่มหิวแล้วนะ ถ้าข้าออกไปไม่ได้ข้าคงหิวตายแน่นอน”
....
หม่าหงเซี่ยสีหน้าซีดเซียว “ไม่มี! อ๊ากก!! ไม่มีทางออก ข้าหาจนทั่วแล้วนะ ทางออกมันไปมุดหัวอยู่ไหนกัน?!”
“จ๊อก!! หิวจะตายอยู่แล้ว ข้าต้องอดตายแน่นอน”
“อ๊ากก!! ข้ายังไม่อยากตาย ข้ายังไม่ได้แก้แค้น ไม่ได้แต่งงานมีลูก หรือแม้แต่หาว่าลูกแก้วที่ท่านบรรพบุรุษปกป้องมันคืออะไรเลยน่ะ!!!”
“เอ๊ะ!! ลูกแก้วของท่านบรรพบุรุษ?!”
หม่าหงเซี่ยหยิบลูกแก้วสีดำทมิฬออกมา “ลูกแก้วนี้มันมีขนาดเท่ากับหลุมตรงกลางแท่นนั่นเลยนิ?!”
หม่าหงเซี่ยที่ได้รับรู้ เขาก็รีบวิ่งไปตรงกลางแท่นทันที
เมื่อหม่าหงเซี่ยมาถึงเขาก็ลองเอาลูกแก้วออกมาเทียบขนาด
และเขาก็ต้องตกตะลึง “มันจะบังเอิญเกินไปแล้ว!!”
ขนาดของลูกบอลสิดำทมิฬนั้นมีขนาดเท่ากับหลุมตรงกลางแท่นพอดี
หม่าหงเซี่ยไม่รอช้า และเอาลูกแก้วไปวางในหลุมทันที
เมื่อลูกแก้วลงไปในหลุม แสงสีดำก็ปรากฏออกมา
แสงสีดำนี้ลอยออกจากลูกแก้วและตกลงบนลวดลายด้านล่าง
จากลูกแก้วสีดำทมิฬก็ค่อยๆแปลเปลี่ยนไป
ด้านในลูกแก้วสีดำทมิฬนั้นเกิดจุดแสงสีดาว หลายร้อยจุดขึ้น
และลวดลายด้านล่างก็มีแสงสีขาวตัดสีดำ
หม่าหงเซี่ยที่เห็นก็ตกอยู่ในภวังค์ทันที “สวยงาม?! ช่างเป็นอะไรที่สวยงามมาก”
ผ่านไปได้ไม่นาน แสงสีดำที่ถูกปลดปล่อยจากลูกแก้วสีดำทมิฬก็หายไป
บึม!!
ลูกแก้วสีดำค่อยๆลอยขึ้น และหยุดลงตรงกลางอากาศ
เมื่อหม่าหงเซี่ยเห็นว่าลูกแก้วลอยอยู่กลางอากาศเขาก็ทำอะไรไม่ถูก “แล้วข้า...”
ปัง!!
เสียงดังสนั่น จนทำให้หม่าหงเซี่ยต้องตกใจ “เสียงอะไรกัน?! เหตุใดมันถึงดังขนาดนี้”
ด้วยความสงสัยทำให้หม่าหงเซียค่อยเดินไปในทิศทางเสียง
แต่ก่อนที่เขาจะเดินไปเขาก็หันมองลูกแก้วนั้นอยู่สักพัก “ข้าขอฝากมันไว้ที่นี่ก่อน คงไม่มีใครมาเอามันไปหรอกใช่ไหม”
หม่าหงเซี่ยกลืนน้ำลาย “เอาวะ เป็นไงเป็นกัน?!”
เมื่อหม่าหงเซี่ยเดินมาได้สักพัก เขาก็เจอต้นตอของเสียง “ประตู?! แถมมันยังเปิดอยู่ด้วย แต่เหตุใดถึงมีประตูอยู่ตรงนี้กัน ข้าจำได้ว่าข้ามาสำรวจดูแล้วและไม่เคยเจอประตูบานนี้นิ๊?!”
“รึมันจะเป็นเพราะลูกแก้วนั้นกัน ทำให้ประตูบานนี้ปรากฏ?!”
หม่าหงเซี่ยสงสัยเป็นอย่างมาก เขาไม่กล้าที่จะเข้าใกล้ประตูตรงหน้าเลย
แต่เมื่อสายตาของหม่าหงเซี่ยไปเห็นแผ่นป้ายด้านข้างเขาก็ดีใจ
ประตูทางออก
ใช้แล้วมันคือป้ายที่เขียนว่าประตูทางออก
หม่าหงเซี่ย “ทางออก?! ข้าสามารถออกไปได้แล้วฮ่าๆๆๆ”
“ข้าจะไม่อดตายแล้ว!!”
หม่าหงเซี่ยทำใจอยู่สักพัก ก่อนทำการเดินไปที่ประตู “หวังว่ามันจะไม่ใช่กับดักนะ”