ขวดยา?
เมื่อหม่าหงเซี่ยก้าวเข้าประตู แสงสีขาวก็ปรากฏขึ้น
หม่าหงเซี่ยหันมองรอบๆ “ข้าโดนหลอกหรือเนี้ย?! ไหนทางออกละ ”
ด้านหน้าของหม่าหงเซี่ยนั้นเป็นทางแยก2 ทาง
ทางขวานั้นเป็นทางยาวสุดลูกหูลูกตาส่วนทางซ้ายนั้นมีประตูไม้ขนาดเท่าคน1คนตั้งอยู่
หม่าหงเซี่ยหันมองทั้ง2ทางก่อนกลืนน้ำลาย “อึก! ข้าควรไปทางไหนดี? แต่ทางขวานั้นข้าไม่รู้เลยว่ามันจะพาข้าไปที่ไหน”
“งั้นข้าขอไปทางซ้ายก่อนล่ะกัน!”
หม่าหงเซี่ยค่อยๆเปิดประตูไม้และก้าวเดินเข้าไป
ด้านหลังประตูไม้นั้นเป็นเพียงห้องเล็กๆห้องหนึ่งเท่านั้น
หม่าหงเซี่ย “นี้มันอะไรกัน?”
เมื่อหม่าหงเซี่ยเดินเข้ามาเขาก็พบเขากับขวดเล็กๆหนึ่งขวดตั้งอยู่บนเสาหิน
ด้วยความสงสัยทำให้หม่าหงเฟยหยิบมันขึ้นมาและเปิดดู
หม่าหงเซี่ย “เม็ดยา?”
ด้านในขวดนั้นมันมีเม็ดยาด้วยกัน2เม็ด
หม่าหงเซี่ย “แต่นี้มันคือเม็ดยาอะไรกัน?! เหตุใดข้าถึงไม่เคยเห็นมาก่อน”
“หรือมันจะเป็นยาพิษ?ค่อยว่ากันอีกที ไม่ว่ามันจะเป็นยาพิษหรือเป็นยาอะไร มันก็มีประโยชน์กับข้าทั้งนั้น”
หม่าหงเซี่ยปิดขวด และเก็บมันใว้ในกระเป๋า “งั้นไปดูทางขวากัน”
.....
หม่าหงเซี่ยหอบเล็กน้อย “ประตูอีกแล้ว เหตุใดมันถึงมีประตูมากมายถึงเพียงนี้กัน?”
หม่าหงเซี่ยเปิดประตูด้านหน้าตน และก้าวเข้าไป
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพราะทุกประตูที่ตนเปิดออกนั้นไม่มีอันตรายเลย
เมื่อหม่าหงเซี่ยก้าวออกจากประตูเขาก็พบห้องเล็กดังเดิม เพียงแค่ห้องนี้มีของตกแต่งไม่ว่าจะเป็นเตียงนอน โต๊ะ เก้าอี้ ตู้เสื้อผ้า หรือแม้แต่ห้องครัวหรือห้องน้ำ
หม่าหงเซี่ยเดินสำรวจรอบๆ “นี้มันห้องพักงั้นรึ”
“ไม่มีอะไรพิเศษ คงเป็นเพียงห้องพักธรรมดาของคนที่สร้างที่นี้มา แต่...มันมีประตูอีกแล้ว”
หม่าหงเซี่ยก้าวไปเปิดประตู “หวังว่าจะไม่มีประตูอีกนะ!”
เมื่อหม่าหงเซี่ยก้าวออกประตู สีหน้าของเขาก็เริ่มมีความสุข
หม่าหงเซี่ยหันมองรอบ “ต้นไม้ หิน หนองน้ำ ท้องฟ้า เมฆ.... ข้าออกมาแล้ว”
“ฮ่าๆๆ ในที่สุดข้าก็ออกมาได้แล้ว ข้าไม่อดตายแล้ว!!”
......
ราชวงศ์หมิง บนท้องถนน
หวังชี่ “เห้อ... ไม่มีอะไรทำเลย ไอคำพูดของระบบมันคืออะไรกัน ข้ามาแล้วแต่ทำไมถึงยังไม่เห็นรู้อะไรเลย”
“ข้าก็ลองไปมาหมดทุกทีแล้วนะ ไม่ว่าจะเป็นท้องทะเล บนภูเขา ภูเขาไฟ ภูเขาหิมะ รังสัตว์อสูร ป่าวิเศษ หรือแม้แต่ทวีปอื่นๆบนดาวดวงนี้ แต่เหตุใดข้าถึงยังไม่รู้อะไรเลยล่ะ”
“หรือข้าจะลองไปถามเจ้าดวงจิตแห่งโลกดี? ไม่สิ! ข้าจะไปถามมันยังไงถ้าข้าไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน แล้วข้าก็ไม่แน่ใจว่ามันจะรู้ด้วยรึป่าว”
หญิงสาว “โอ๊ย!! เดินก็ระวังหน่อยสิ คิดว่าถนนนี้เจ้าเดินคนเดียวรึไง”
หวังชี่ก้มหน้าขอโทษและเดินออกจากตรงนั้น “ขอโทษครับๆ”
“ข้าบินเอาคงง่ายกว่า”
พรึบ!!
แต่เมื่อหวังชี่บินออกมาได้สักพัก เขาก็สะดุดตากับอะไรบางอย่าง “นั้นมันอะไรกัน?! ปราณที่มีกลิ่นอายชั่วร้าย?”
“น่าสนใจ คงต้องไปลองดูหน่อยแล้ว”
เมื่อบินลงมาและหวังชี่ภาพตรงหน้า เขาก็ต้องตกตะลึง “พลังปราณแข็งแกร่งมาก! ดูเหมือนจะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในดาวดวงนี้สินะ”
ชายวัยกลางคนที่หวังชี่เห็นนั้นเป็นจุดสูงสุดของระดับสร้างรากฐานซึ่งเป็นขอบเขตสูงสุดของดาวดวงนี้
.....
ชายวัยกลางคนหัน “หาเจอไหม?”
ชายชราส่ายหัว “ยังไม่เจอ”
ชายวัยกลางคนตะโกน “อะไรกัน?! แค่หาคนเดียวๆยังหาไม่เจอ พวกเจ้ามันช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี”
ชายชราขมวดคิ้ว “เจ้าหาว่าข้าไร้ประโยชน์งั้นรึ”
ชายวัยกลางคน “ก็ใช่ไง”
ชายชราโกรธ “เจ้าอยากตายงั้นรึ?”
ชายวัยกลางคน “คิดว่าข้ากลัวรึไง!!”
ปัง!!
คนรอบๆที่เห็นชายวัยกลางคนและชายชราเริ่มสู้กัน ก็ถอยออกห่างทันที
สาวก “นี้นะรึ 2บุคคลที่ถูกจัดให้อยู่ในการจัดอันดับ100ราชา ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก”
“ใช่ๆ! ถึงแม้ทั้ง2 จะอยู่ในอันดับติดอันดับกลางๆ แต่ความแข็งแกร่งก็ไม่ธรรมดายิ่งนัก”
ด้วยการบ่มเพาะที่มีขีดกำจัด ทำให้ดาวเมฆานั้นมีผู้แข็งระดับสร้างรากฐานจำนวนมาก
และทำให้ทุกทวีปในดาวเมฆานั้นจัดอันดับราชาขึ้นมา
ชายชรานั้นก็ถูกจัดให้อยู่ในอันดับ51 และถูกเรียกว่าราชาคลั่ง
ส่วนชายวัยกลางคนถูกจัดให้อยู่ในอันดับ50 และถูกเรียกว่าราชาโลหิต
ปัง!!
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ในสายตาของหวังชี่การต่อสู้ของราชาคลั่งกับราชาโลหิตนั้น เปรียบเสมือนเด็กหัดต่อสู้
หวังชี่กล่าวเบาๆ “น่าเบื่อยิ่งนัก! พวกเจ้าเรียกนั้นว่าการต่อสู้งั้นรึ?”
“เดียวข้าจะทำให้ดูว่าการโจมตีที่แท้จริงมันทำยังไง”
กล่าวเสร็จหวังชี่ก็หยิบกระบี่ของตน และหันมองภูเขาด้านหน้า “เอาเป็นภูเขาลูกนั้นก็แล้วกัน!!”
หวังชี่ค่อยๆยกกระบี่ในมือขึ้น และฟันออกไป
ฟัฟ!!
ด้วยการโจมตีเดียวของหวังชี่ทำให้ภูเขาทั้งลูกลอยขึ้นและตกลงมาอย่างรวดเร็ว
บึม!!
ราชาคลั่งและราชาโลหิตที่ได้ยินเสียงดังสนั่นก็หันไปมองด้วยสีหน้าหวดกลัว
ราชาโลหิต “ไปตรวจสอบต้นตอของเสียงนั้นสะ!!”
สาวก “ขอรับ!”
ราชาคลั่ง “ข้าว่าเราหยุดต่อสู้กันก่อนดีกว่า!”
ราชาโลหิต “ได้!”
ถึงแม้ทั้ง2จะไม่รู้ว่าต้นตอของเสียงนั้นคืออะไร แต่ด้วยประสบการณ์ทำให้ทั้ง2 กลืนน้ำลายคำโต
และแสดงสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย