หวังชี่มาถึงถ้ำลับ

เมื่อสาวกนิกายมารโลหิตมาถึงต้นตอของเสียง พวกเขาก็ถึงกับตกตะลึง

สาวก “นี้มันอะไรกันกัน!!”

“ข้าตาฝาดไปรึ?! เหตุใดข้าถึงเห็นว่าภูเขาทั้งลูกเหมือนโดนตัดมิมีผิด”

“ถ้าเจ้าตาฝาด ข้าก็คงตาฝาดเหมือนกันแน่ๆ”

สาวกหลายคนขยี้ตา “ทำไมข้ายังเห็นเหมือนเดิม? ข้าไม่ได้ตาฝาดไปรึ”

“ไม่! ข้าก็เห็นเหมือนเจ้านั้นแหละ!!”

สาวกทั้งหมดไม่เชื่อในสิ่งที่ตนเห็นเลยสักนิดเดียว “มันอาจจะเป็นภาพลวงตาก็ได้”

“ใช่ๆ! ข้าเคยได้ข่าวว่านิกายเทพลวงตานั้นสามารถสร้างภาพลวงตาที่น่ากลัวขึ้นมาได้”

“แต่เหตุใดนิกายเทพลวงตาถึงมาที่ทวีปหมาป่ากัน?! จากนิกายเทพลวงตามาถึงที่นี้มันไกลมากเลยนะ!!”

“แต่ถ้าไม่ใช่นิกายเทพลวงตาทำ เจ้าจะอธิบายสถานการณ์นี้ยังไงกัน อีกอย่างข้าได้ข่าวมาว่านิกายเทพลวงตาเริ่มเคลื่อนไหวแปลกๆแล้วด้วย....”

ฟิ้ว~

ระหว่างที่สาวกทั้งหมดกำลังพูดคุย ราชาคลั่งและราชาโลหิตก็มาถึง

และเมื่อพวกเขาเห็นภาพตรงหน้าพวกเขาก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน

ในสายตาของพวกเขา ภูเขาทั้งลูกนั้นถูกตัดออกและรอยตัดนั้นดูเหมือนจะถูกตัดออกในครั้งเดียว

หรือเรียกง่ายๆว่าถูกตัดด้วยกระบวนท่าเดียว

แม้แต่ภูเขาก็ยังสามารถตัดได้ พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าสัตว์ประหลาดแบบไหนกันที่ทำ

ราชาคลั่ง “อึก! ดูจากรอยตัดแล้วมันน่าจะโดนตัดด้วยกระบี่ และคนที่ทำก็คงเป็นตัวตนที่เหนือกว่าพวกเราเป็นแน่”

“เพราะแม้แต่ข้าก็ไม่สามารถตัดภูเขาทั้งลูกได้ด้วยกระบี่เดียวแน่นอน”

ราชาโลหิตข้างๆก็พยักหน้า “ฮ่าๆๆ! น่าสนใจช่างน่าสนใจยิ่งนัก! ข้าชักอยากจะลองต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตนนั้นแล้วสิ”

ราชาคลั่ง 'เจ้าคงโดนฟันตายก่อนได้สู้นะสิ '

สาวกที่อยู่ด้านล่างเมื่อได้ยินที่ราชาคลั่งและราชาโลหิตพูด พวกเขาก็ตกตะลึง “ท่านราชาคลั่ง นั่นไม่ใช่ภาพลวงตางั้นรึ?!”

ราชาคลั่ง “ไม่! ภาพลวงตานั้นไม่สามารถสร้างได้ถึงขั้นนี้ แม้จะเป็นเย่ซินก็ไม่สามารถสร้างภาพลวงตาได้น่าเกรงข้ามถึงเพียงนี้”

สาวกที่ได้ยินถึงกับเบิกตากว้าง “ขนาดท่านเย่ซิน ที่ถูกขนานนามว่าเป็นราชินีลวงตาที่ติดอันดับ 24 ก็ไม่สามารถทำได้”

“งั้นก็แปลว่านี้ไม่ใช่ภาพลวงตางั้นสิ!!!”

ราชาคลั่งพยักหน้า “จงเฝ้าที่นี่ไว้ อย่าให้ใครเข้ามาได้เป็นอันขาด”

สาวก “ขอรับ!”

ฟิ้ว~

ราชาคลั่งและราชาโลหิตที่ได้ยินคำตอบรับ ก็บินออกไปทันที

.....

หวังชี่ที่นั่งฟังก็มีรอยยิ้มปรากฏออกมาเล็กน้อย “ข้ายังไม่หายเบื่อเลย เพราะฉะนั้นพวกเจ้าจงทำให้ข้าสนุกระหว่างที่ข้าหาคำตอบไปด้วยก็แล้วกัน”

กล่าวเสร็จหวังชี่ก็บินตามราชาคลั่งและราชาโลหิตบินไป

ระหว่างทางหวังชี่ก็คอยสำรวจรอบๆอยู่ตลอด

ด้วยฐานการบ่มเพาะของหวังชี่

ทำให้จิตสัมผัสของเขานั้นกว้างขวางเป็นอย่างมาก

มันนั้นแทบครอบคลุมครึ่งทวีปหมาป่าเลยที่เดียว

ถึงแม้ทวีปหมาป่าจะไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็ไม่ได้เล็กเช่นกัน

เมื่อหวังชี่บินตามราชาทั้ง2มาได้สักพัก เขาก็สะดุดตากับบางสิ่ง

หวังชี่หยุดและหันไปมองภูเขาด้านข้าง

โฮก!!

เสียงคำรามดังกึกก้องออกมาจากภายในภูเขาจนทำให้หวังชี่นั้นถึงกับขนลุก “นั้นมันเสียงของอะไรกัน!!! ทำไมมันถึงกับทำให้ข้าที่เป็นเซียนแล้วถึงกับหวาดกลัวได้”

หวังชี่ส่ายหน้า “ไม่! นี้มันเป็นดาวระดับต่ำมันไม่ควรมีสิ่งมีชีวิตชนิดไหนที่แข็งแกร่งถึงขั้นทำให้ข้าหวาดกลัวได้!”

“รึเจ้าระบบจะหลอกข้ากัน!! เป็นไม่ได้ข้าไปมาเกือบทุกทวีปแล้วตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดควรจะเป็นผู้บ่มเพาะระดับสร้างรากฐาน มันไม่น่าจะมีใครไปเกินกว่านั้น”

“ไม่อย่างงั้นคงมีผู้บ่มเพาะที่อยู่สูงกว่าสร้างรากฐานแล้ว!!”

หวังชี่หรี่ตา “ข้าคงต้องไปดูหน่อยแล้ว”

หวังชี่ไม่สนใจตามราชาทั้ง2อีกต่อไปและบินไปทางภูเขาลูกนั้นทันที

เมื่อหวังชี่มาถึงภูเขาลูกนั้น เขาก็สำรวจรอบๆและพบกับถ้ำตรงหน้าผา

เมื่อหวังชี่เดินเขามาในถ้ำ เขากับไม่พบสิ่งใด“ไม่สิ! มันควรมีเส้นทางลับ”

หวังชี่ค้นหาทางลับอยู่นาน แต่เขากลับไม่พบอะไรเลยที่จะเป็นกุญแจสู่เส้นทางลับ

ระบบ [ ติ่ง!! ทางขวาของโฮสต์มีก้อนหินเล็กๆ ที่ใช่เป็นกุญแจทางเปิดเส้นทางลับ ]

หวังชี่ “ทางขวา.. เดี๋ยว!!ระบบนี้แกอยู่ด้วยรึ?!”

ระบบ [ ติ่ง!! ระบบอยู่กับโฮสต์ตลอดเวลา เนื่องจากระบบผูกมัดกับวิญญาณของโฮสต์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำให้ไม่ว่าโฮสต์จะอยู่ที่ไหน ระบบก็จะอยู่ที่นั้น]

หวังชี่ “อ๋อ! เป็นอย่างนี้นี่เอง!”

หวังชี่โกรธเล็กน้อย “แต่เหตุใดเจ้าถึงไม่โผล่ออกมาให้เร็วกว่านี้กัน!! ”

ระบบพูดด้วยน้ำเสียงเฉยชา [ก็โฮสต์ไม่ได้เรียกหา ]

หวังชี่ที่ได้ยินก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออกและหันไปมองหินก้อนๆด้านขวาของตน

และกดมันโดยไม่มีความลังเล

5 นาทีผ่านไป

หวังชี่มีเส้นเลือดปรากฏที่หน้าเล็กน้อย “ทำไมมันถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย!!”

ระบบ [ โฮสต์กดผิดอัน หินก้อนข้างๆต่างหาก ]

หวังชี่ “....”

คลื่น!!

เมื่อหวังชี่กดก้อนหินอีกอัน ประตูข้างๆก้อนหินก็ค่อยๆเปิดออก

หวังชี่ “ประตูเส้นทางลับ ข้าคิดไว้ไม่ผิด!”

“ถ้าข้าไม่หาให้ทั่ว ข้าคงไม่เจอมันแน่นอน และคงต้องยอมแพ้ในที่สุด”

“เห้อ.. โชคของข้านี้มันดีจริงๆ ดูเหมือนข้าจะเกิดมาเป็นลูกของเทพแห่งโชคชะตาสินะ ข้าละภูมิใจในโชคตนเองเสียจริง”

ระบบ ' ถุ้ย! แกมันตัวอับโชคละสิไม่ว่า แล้วแกไปเป็นลูกของเทพแห่งโชคชะตาตอนไหนกัน อยากรู้โชคของตนเองไหมเดียวข้าเปิดให้ดู ไม่สิเปิดไปเลยดีกว่า '

ในเวลาต่อมาแผงหน้าจอโชคของหวังชี่ก็ปรากฏออกมาให้หวังชี่เห็น....