จัดการบิวะ จูโซ

“เฮ้ จูโซ นายกลับมาหมู่บ้านเมื่อไหร่เนี่ย?” หลังจากเห็นว่าใครมา ริวอุนก็โบกมือถาม

ชายตรงหน้าเป็นหนึ่งในเจ็ดดาบนินจาในอนาคต บิวะ จูโซ ก่อนหน้านี้เขาออกไปทำภารกิจนอกหมู่บ้าน จึงไม่ได้กลับหมู่บ้านมานาน

“เพิ่งจะกลับมาถึงวันนี้เอง แล้วฉันก็ได้ยินว่านายฆ่าเขี้ยวสีขาวได้” จูโซกล่าวทัก เขาไม่ได้ซ่อนความอิจฉาในแววตาของเขาเลย

ต้องบอกว่าที่หมู่บ้านคิริงาคุเระนี้ ทุกคนนั้นมีความอิจฉาและทะเยอทะยานมากกว่าทุกหมู่บ้าน พวกเขาฆ่ากันเป็นว่าเล่น ถึงจะไม่เท่ากับตอนที่ยากุระทำให้กลายเป็นหมู่บ้านหมอกโลหิตก็ตาม

จูโซและริวอุนไม่เพียงอายุเท่ากัน พวกเขายังเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกันด้วย

แต่ริวอุนเป็นโจนินแล้ว ส่วนเขายังอยู่ในการประเมิณผลการเป็นโจนินและยังไม่ผ่านการอนุมัติอย่างเป็นทางการ

ถ้าจะบอกว่าไม่อิจฉา คงเป็นไปไม่ได้

“ใช่ เพราะงั้นนายต้องฝึกให้หนักกว่านี้นะ ไม่อย่างนั้นนายคงเอาชนะริงโกะในอนาคตไม่ได้แน่ ๆ” ริวอุนหัวเราะสนุกสนานและเดินไปตบไหลบิวะ จูโซ

“…..” จูโซไม่ตอบโต้

ริงโกะก็เงียบกริบเช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าริวอุนกำลังพูดล้อเล่นสนุก ๆ แต่อะไรก็ไม่รู้บอกพวกเขาว่าริวอุนควรโดนต่อยสักหมัด

“มาแข่งกันฉัน” จูโซสูดหายใจลึกแล้วกำหมัดแน่น

เขารู้ว่าตัวเองสู้ริวอุนไม่ได้ แต่เขาก็ยังอยากเห็นว่าริวอุนตอนนี้แข็งแกร่งขนาดไหนแล้ว

“เฮ้ย! จูโซ ฉันสู้ด้วยสิ!!” ริงโกะรีบกล่าว เพราะเธอมาก่อน

[ติ๊ง!]

[ถูกท้าทายโดยอาเมะยูริ ริงโกะและบิวะ จูโซ โปรดเลือกหนึ่งในตัวเลือกต่อไปนี้]

[1. ปฏิเสธการท้าทายด้วยหน้านิ่ง รางวัล: พลังช้างสาร]

[2. ยอมรับคำท้าทายของทั้งสองคน รางวัล: ตัดสายฟ้า]

[3. ยมอรับคำท้าจากหนึ่งในสองเท่านั้น รางวัล: ประตูแปดด่านพลัง]

ริวอุนแทบจะกระโดดกรีดร้อง เขาไม่คิดอะไรมากแล้วเลือกข้อสองไปแทบจะในทันที

แม้ว่าพลังช้างสารของซึนาเดะหรือประตูแปดด่านพลังจะดีก็ตาม แต่อย่าลืมว่าไทจุตสึของเขาไม่ได้ดีมากขนาดนั้น

ในทางกลับกัน หากเป็นตัดสายฟ้าหรือขั้นสูงกว่าของพันปักษา เขาจะสามารถใช้มันได้อย่างชำนาญ ในอนาคตหากความแข็งแกร่งร่างกายเพิ่มขึ้น เขาจะใช้การเปลี่ยนจักระรวมกับตัดสายฟ้า ทำให้มันกลายเป็นอาภรณ์สายฟ้าของไรคาเงะได้

เขาต้องการเรียนรู้อย่างเดียวจนถ่องแท้แล้วค่อยไปเรียนอย่างอื่น ไม่อย่างนั้นคงจะเป็นแมวสามขาอย่างไม่ต้องสงสัย

สายตาริวอุนจับจ้องไปที่เหยื่อทั้งสองคนเขม็ง ความเย่อหยิ่งและความกระหายชัยชนะปรากฏขึ้นบนแววตาของริวอุน

“ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกพวกนายนะ แต่ถ้าพวกนายท้าทายฉันในความแข็งแกร่งแบบตอนนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะชนะหรอก เพราะงั้น...” ริวอุนกวักมือ “เข้ามาพร้อมกันเลย!”

ทั้งจูโซและริงโกะแยกเขี้ยวคำราม

“อย่ามาดูถูกเรานะโว้ยยยย!!” ริวโกะไม่พอใจแบบสุด ๆ กลับกัน จูโซดูใจเย็นกว่านิดหน่อย

“นายแน่ใจนะว่าจะเอาแบบนั้น” จูโซถามติดความไม่พอใจนิดหน่อย

“แน่นอน ถ้ายอมรับก็ตามฉันมาที่สนามฝึกเลย” ริวอุนพดจบก็หายตัวไปทันที

ทั้งจูโซและริงโกะมองหน้ากันก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนจะรีบตามริวอุนไปที่สนามฝึก

ไม่นานนัก ทั้งสามก็มาถึง

“มาเริ่มกันเลยดีกว่า” ริวอุนชักคุไนออกมาตั้งท่า

ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาสู้กับทั้งสองคน เพราะหลังจากที่เขาทำภารกิจตัวเลือกเสร็จ เขาจะได้ตัดสายฟ้ามา ดังนั้นเขาจึงอยากลองใช้ดูเป็นธรรมดา

“ลงมือ!” จูโซคำราม ปลดปล่อยความบ้าคลั่งออกมา

ริงโกะเป็นนินจาสายความเร็วอยู่แล้ว เธอจึงพุ่งเข้าไปหาริวอุนก่อน ส่วนจูโซก็ชักดาบขนาดใหญ่ออกมาเตรียมพร้อมรับมือ

ริวอุนกระโดดขึ้นเพื่อหลบการโจมตีของริงโกะ จากนั้นร่างแยกน้ำสองร่างก็ปรากฏขึ้นข้างริวอุน

“คาถาน้ำ: ระเบิดน้ำมังกรวารี!” ริวอุนทั้งสามคนตะโกนพร้อมกัน

“ริวอุน นายมั่นใจมากไปแล้ว ถึงระเบิดน้ำมังกรวารีจะรุนแรง แต่ก็ต้องประสานอินถึงสี่สิบสี่ท่า ก่อนที่จะผนึกอินเสร็จ ฉันคงเอาชนะนายได้แล้ว” จูโซตะโกนใส่อีกฝ่าย

จากนั้นเขาก็ถีบเท้าเข้าไปฟาดดาบใส่ริวอุน

ริงโกะเองก็เช่นกัน สายฟ้าสีม่วงกระพริบไปมารอบ ๆคุไนของเธอ จากนั้นคุไนสายฟ้าของริงโกะก็ถูกเขวี้ยงใส่ริวอุนอีกทางหนึ่ง

“จะใช่เหรอ?” ริวอุนยิ้มอ่อน มือของเขากลายเป็นภาพติดตา

ก่อนที่บิวะ จูโซและริงโกะจะโจมตีถึงตัวเขา มังกรน้ำขนาดใหญ่สามตัวก็ปรากฎตรงหน้าพวกเขาทั้งสองอย่างรวดเร็ว

“อะไร!?” ตาของจูโซหดลงด้วยความตกใจ

พวกเขาไม่คิดว่าริวอุนจะประสานอินเสร็จเร็วขนาดนี้ มันไม่มีเวลาให้เขาคิดต่อ เพราะมังกรวารีสามตัวโฉบลงมาพร้อมกับเสียงคำราม

ทั้งจูโซและริงโกะตกใจจนต้องรีบหนี

ยังดีที่ริงโกะเป็นนินจาผู้ใช้คาถาสายฟ้า เธอกระตุ้นร่างกายด้วยสายฟ้า พริบตาต่อมาความเร็วเธอก็พุ่งถึงขีดสุด เธอหลบระเบิดน้ำมังกรวารีได้ทันที

ทว่าจูโซไม่ใช่ เขาไม่ได้โชคดีขนาดนั้น

ตอนแรกเขาพุ่งเข้าไปหาริวอุนด้วยความเร็วสูงสุด กว่าจะรู้ตัวมันก็สายเกินไปแล้ว

โฮกกกกก!!

เสียงคำรามของมังกรระเบิดในหูเขาทันที จูโซพยายามยกดาบใหญ่สะบั้นเศียรขึ้นต่อต้าน

เขาฟันออกไปด้วยพลังทั้งหมดของเขา ราวกับว่ากำลังต้องการฟันมังกรวารีทิ้ง

ตูม!!

มังกรวารีระเบิดออก ร่างของบิวะ จูโซกระเด็นถอยหลังไปไกลหลายเมตร

“บ้าเอ๊ย! คำนวณพลาดไป!” จูโซรู้สึกปวดที่มือ ดาบใหญ่สะบั้นเศียรกระเด็นออกจากมือ ต้องขอบคุณที่จูโซมีวิชาไทจุตสึที่ดี

ถ้าไม่ใช่ เขาคงไม่สามารถทนระเบิดน้ำมังกรวารีได้เลย ป่านนี้เขาคงได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว

“ระวัง!” เสียงริงโกะเตือนจูโซ

เมื่อหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง ริวอุนก็พุ่งเข้ามาอยู่ข้าง ๆเขาตอนไหนก็ไม่รู้

“เร็วมาก! ตอนไหนกัน?!”ท่าทางหวาดกลัวปรากฏขึ้นบนหน้าเขาเป็นครั้งแรก ความเร็วอันน่ากลัวนี้ ทำให้เขาหวาดกลัว

ที่สำคัญกว่านั้น ลูกบอลที่อัดแน่นไปด้วยจักระก็ปรากฏขึ้นบนมืออีกฝ่าย จากนั้นมันก็หมุนอย่างรวดเร็ว

‘ถ้าโดน ฉันตายแน่!’ บิวะ จูโซรู้ตัว ความตายเข้ามาใกล้เขาอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน

***********************