การเผชิญหน้ากับนามิคาเสะ มินาโตะ

“ฉันชนะ!” ริวอุนปรบมือตัวเองจากนั้นก็สลายคาถาสายฟ้าของตัวเองไป

ทั้งจูโซและริงโกะเงียบ ยิ่งโดนบอกว่าตัวเองแพ้ ทั้งสองคนยิ่งไม่เต็มใจขึ้นไปอีก

พวกเขาทั้งสามคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นในโรงเรียนนินจาและสำเร็จการศึกษาในเวลาเดียวกันด้วย แต่ตอนนี้ริวอุนกลายเป็นโจนินไปแล้ว ความแข็งแกร่งก็ยิ่งเหนือชั้น

พวกเขายังอยู่ในขั้นเลื่อนระดับกลายเป็นโจนินอยู่เลย

เมื่อนึกถึงช่องว่างระหว่างพวกเขาและริวอุนแล้ว พวกเขาก็รู้สึกเสียศูนย์เล็กน้อย

“พวกนายคงไม่เป็นพวกไม่ยอมแพ้ใช่ไหม?” ริวอุนหัวเราะ

“เราไม่ใช่คนแบบนั้นโว้ย!” จูโซโวยวาย “นายก็แค่นำพวกเราไปชั่วคราวเท่านั้นแหละ ฉันจะกลายเป็นโจนินให้เร็วที่สุด ถึงตอนนั้นฉันจะตามนายให้ทันจนแซงนายไปเอง”

“ฉันด้วย! พรุ่งนี้ฉันจะไปที่อาคารมิซึคาเงะเพื่อแจ้งเรื่องขอประเมิณการขึ้นเป็นโจนิน” ริงโกะแยกเขี้ยวขู่ริวอุน

“ถ้างั้นพวกนายก็ต้องพยายามให้หนักหน่อยล่ะนะ” ริวอุนหัวเราะร่า เขามั่นใจว่าเขานี่แหละที่จะเป็นกำแพงสูงชันให้ทั้งสองคนในอนาคต

อีกอย่างที่เขายิ้มได้แบบนี้ เพราะเขารู้ว่าการประเมิณเลื่อนขั้นเป็นโจนินของทั้งสองคนจะสำเร็จแน่นอน เนื่องจากทั้งสองคนในต้นฉบับเองก็เป็นโจนินขั้นสูงเหมือนกัน

หลังจากคุยกันไปอีกสักพัก ชายหนุ่มก็โบกมือแล้วจากไป

ส่วนริงโกะและจูโซก็แยกย้าย ถึงกระนั้นทั้งสองคนก็ตัดสินใจบางอย่างแล้ว นั่นคือการเลื่อนระดับเป็นโจนินให้เร็วที่สุด เพื่อลดช่องว่างระหว่างพวกเขาและอีกฝ่าย

--------------------------------

เช้าวันรุ่งขึ้น

ริวอุนเดินนำเมย์ คิซาเมะและคุโมะไปที่อาคารรับภารกิจ

“อาจารย์ ทำไมเป็นภารกิจระดับ D อีกแล้วล่ะ ไม่มีงานอื่นแล้วเหรอ?” เทรุมิ เมย์กระทืบเท้าไม่พอใจ

พวกเธอจบมาแล้วครึ่งเดือนกว่า แต่ช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา งานทั้งหมดเป็นงานระดับ D ไม่ว่าจะเป็นการกำจัดวัชพืช จับแมวหรือจับปลา

มันทำให้เธอเบื่อแบบสุด ๆแล้ว

“ความเก่งเท่าหางแมว ถ้าทำภารกิจอื่นก็เหมือนหาที่ตายนั่นแหละ” ริวอุนแตะหัวเมย์เบา ๆ “เร็วเข้าเถอะ วันนี้เราต้องจับแมวหลงแล้วก็ทำเพิ่มอีกสักสองภารกิจในวันนี้นะ”

“ครับ/ค่ะ...” ทั้งสามคนเปล่งเสียงเนือย ๆราวกับอ่อนใจ

ทั้งสี่คนเดินออกจากอาคารรับภารกิจแล้วค่อย ๆเดินช้า ๆบนถนน พวกเขาสี่คนมีประสบการณ์ในการจับแมวหลงมากมาย และพวกเขาก็รู้ด้วยว่าพวกเขาสามารถไปตามหาแมวที่หายไปได้สบาย ตราบใดที่พวกเขาเดินสบาย ๆไม่รีบร้อน

ดังนั้นการไม่รีบ จึงไม่ทำให้แมวหลงตื่น

ทว่าดูเหมือนวันนี้เทพีแห่งโชคจะไม่เข้าข้าง หลังจากเดินไปได้ครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่เจอเป้าหมายเลย

“อาจารย์ครับ ทำไมเราไม่นั่งกินหมึกกันก่อนสักพักล่ะ?” คุโมะเดินผ่านหน้าร้านอาหารอร่อยร้านหนึ่ง เขาก็อดพูดขึ้นไม่ได้

ดวงตาริวอุนเป็นประกาย เขาเองก็อยากกินมานานแล้วเหมือนกัน เขาตบไหล่คุโมะด้วยความพึงพอใจกับข้อเสนอ “ใจดีจริง ๆ ไม่คิดว่าเธอจะเลี้ยงอาจารย์กับเพื่อนร่วมทีมนะ”

อารมณ์ขุ่นมัวของเมย์และตาของคิซาเมะก็สว่างวาบขึ้นมาเช่นกัน พวกเขาหันไปจ้องคุโมะด้วยความคาดหวัง

“ห๊ะ? อา อาจารย์ครับ ผมไม่ได้บอกว่าจะเลี้...” คุโมะกำลังจะพูดปฏิเสธ แต่ก่อนที่จะพูดจบ เขาก็พบว่าทั้งสามคนกำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารที่ว่าแล้วเริ่มสั่งอาหารแล้วด้วยซ้ำ

“……” เขาอยากจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ

คุโมะอยากตบตัวเอง ทำไมถึงได้บอกว่าอยากกินหมึกกันนะ?

เขาค่อย ๆหยิบกระเป๋าเงินออกมาเงียบ ๆ หลังจากดูเงินไม่กี่เรียวในกระเป๋าแล้ว เขาก็ได้แต่หวังว่าริวอุนและคนอื่น ๆจะกินให้น้อยลงหน่อย

น่าเสียดายที่คุโมะคิดน้อยไป ถึงริวอุนจะเป็นโจนิน เขาก็เป็นนินจาพลเรือนธรรมดาเหมือนคิซาเมะ ส่วนเมย์ ถึงอีกฝ่ายจะเกิดมาในตระกูลใหญ่เช่นเดียวกับตระกูลยูกิของเขา แต่เธอก็ไม่ได้มีอิสระที่จะกินหมึกได้ตามต้องการ

ตอนนี้เป็นโอกาสของเธอแล้ว เธอจะต้องจัดมื้อใหญ่เป็นธรรมดา

หัวใจของคุโมะเลือดออกซิบ ๆ เขากำลังคิดหาทางติดต่อคนรับใช้ในตระกูลเพื่อเบิกเงินให้เขา ไม่เช่นนั้นเขาคงจ่ายค่าอาหารไม่ได้แน่ ๆ

“ท่านจิไรยะ คุณมินาโตะ ที่นี่แหละครับ” เสียงเด็กชายดังขึ้น ทำให้ทั้งสี่คนที่กำลังกินตกใจ

ทุกคนหันไปมองทางเข้าร้าน ทันใดนั้นพวกเขาก็เห็นเด็กหนึ่งคน เด็กโตหนึ่งคนและผู้ใหญ่หนึ่งคนเดินเข้ามา อีกฝ่ายก็เห็นพวกเขาด้วยเหมือนกัน

“ชิบะ ริวอุน!” ฮาตาเกะ คาคาชิจ้องเขม็งไปยังริวอุน เขากำหมัดแน่นและแสดงความเกลียดชังออกมา

เขาไม่คิดว่าเช้านี้จะได้เจอริวอุนหลังจากที่ออกไปเที่ยวด้านนอกที่พัก

“อย่าใจร้อนคาคาชิ” ด้วยความตกใจ มินาโตะก็รีบจับไหล่คาคาชิเอาไว้

เขากลัวจริง ๆว่าคาคาชิจะปะทะกับริวอุนเหมือนครั้งก่อน

“อาจารย์ พวกเขาเป็นนินจาของโคโนฮะงาคุเระเหรอ?” คุโมะมองจิไรยะและอีกสองคนด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น

“คิกคิก... เด็กผู้ชายคนนั้นดูจะเกลียดอาจารย์มากนะ” เทรุมิ เมย์เองก็สนใจเรื่องนี้เหมือนกัน ขณะที่เธอเห็นคาคาชิ เธอก็หันกลับมามองริวอุนด้วยความตื่นเต้น

สีหน้าของเธอเหมือนจะถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ศัตรูของอาจารย์เหรอ?” คิซาเมะกดเสียงเข้ม เขามองคาคาชิด้วยสายตาเฉียบคมราวกับมองศัตรูร้ายกาจ

“เขาเป็นลูกชายของฮาตาเกะ ซาคุโมะน่ะ... พูดไปแล้ว เขาก็แค่แค้นฉันที่ฉันไปฆ่าพ่อเขาเท่านั้นเอง” ริวอุนตอบลูกศิษย์ทั้งสามนิ่ง ๆ

อันที่จริงแล้ว เขาคิดว่าการแก้แค้นของคาคาชิเป็นเรื่องเล็กน้อยจริง ๆ

“เขาเป็นลูกชายของเขี้ยวสีขาวเหรอ?” ทั้งสามคนประหลาดใจกับคำพูดริวอุน แต่ละคนต่างมองคาคาชิด้วยแววตาระแวดระวังมากขึ้น

ในทางกลับกัน คาคาชิก็ยังกำหมัดแน่นและมีความเจ็บปวดหลังจากได้ยินชื่อพ่อหลุดออกมาจากปากริวอุน

ศัตรูฆ่าพ่ออยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แถมยังพูดราวกับว่าการฆ่าพ่อของเขาเป็นเรื่องธรรมดาด้วย น่าเสียดายที่เขาไร้พลัง ไม่กล้าแม้แต่จะแก้แค้น

ความอ่อนแอนี้มันทำให้เขาเจ็บปวดเอามาก ๆ

*************************