ตอนที่ 41
วีกลับมาที่บ้านในช่วงเย็น
“กลับมาแล้ว ~”
“โอ้ ~ กลับมาแล้วหรอลูก ?”
แม่ของวีชโงกหน้าออกมาจากครัวพร้อมกับถาม วีพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะถามกลับไปว่า
“แม่กำลังทำอะไรอยู่ครับ ?”
“วันนี้มีแกงเขียวหวานเนื้อนะ”
“โอ้ ~ เนื้อ”
วีดีใจเล็กน้อยเพราะเขานั้นชอบกินเนื้อ จากนั้นแม่ของวีก็บอกให้เขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนค่อยลงมากินข้าว หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว วีก็ลงมากินมื้อเย็น
“อร่อยแหะ”
วีพูดออกมาขณะกำลังตักเนื้อเข้าปาก จากนั้นแม่ของวีก็พูดออกมาว่า
“เอ้อ ~ หยุดยาวปีใหม่นี้ลูกจะไปเยี่ยมคุณยายหรือเปล่า ?”
เมื่อวีได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับชะงักไป พร้อมกับมองไปที่แม่ของตนเอง แม่ของวีที่เห็นว่าวีกำลังมองเธออยู่นั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า
“อย่ามองแม่แบบนั้นสิลูก พอดีว่าวันนี้คุณยายโทรมาน่ะ แล้วก็ถามถึงลูกด้วย”
วีพยักหน้าเล็กน้อย
“งั้นเหรอครับ ว่าแต่คุณยายสบายดีไหมครับ ?”
แม่ของวียิ้ม
“แน่นอนสิจ๊ะ สบายเกินไปด้วยแหละ”
แม่ของวียิ้มแห้งๆเล็กน้อย จากนั้นก็พูดต่ออีกว่า
“คุณยายรู้เรื่องที่ลูกทำแล้วนะ”
เมื่อวีได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับสำลักข้าวทันที วีไอออกมาก่อนจะถามแม่กลับไปอย่างจริงจัง
“จริงหรอครับ ?”
แม่ของวีพยักหน้าเล็กน้อย วีที่เห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา และที่วีเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะว่าคุณยายไม่สนับสนุนสิ่งที่เขาทำ แต่เพราะคุณยายสนับสนุนต่างหากล่ะ นั่นแหละที่น่าเป็นห่วง
เพราะบางครั้งการที่ได้รับการสนับสนุนนั้นก็เป็นเรื่องที่ดี แต่การที่ได้มันมากจนเกินไปก็เป็นอะไรที่น่าอึดอัดและยิ่งกับวีที่ชอบอิสระและการทำอะไรด้วยตัวเองอยู่แล้วนั้น การที่ได้รับอะไรที่มากเกินไปมันทำให้เขานั้นทำอะไรไม่ถูก
และนั่นก็คือเหตุผลที่เขาไม่ค่อยอยากจะบอกอะไรกับคุณยายมากนักเมื่อเขาพยายามจะทำอะไร แต่ที่วีทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะเขาไม่ชอบหรือรังเกียจคุณยาย แต่เป็นเพราะเขาอยากจะยืนด้วยตัวเองมากกว่า
วีกินข้าวต่อพร้อมถามกับแม่ว่า
“แล้วคุณยายรู้ได้ยังไงครับ ?”
“ดูเหมือนว่าผู้ช่วยของคุณยายจะไปเห็นรูปลูกในนิตยสารนะ”
“อึก !”
วีชะงักก่อนจะถอนหายใจจากนั้นก็พูดขึ้นว่า
“ไปช่วงปีใหม่คงไม่ได้หรอกครับ วันหยุดมันน้อยถึงไปก็คงอยู่ได้ไม่กี่วัน ค่อยไปตอนปิดเทอมน่าจะดีกว่า”
แม่ของวีพยักหน้าเห็นด้วย
“นั่นสินะ”
หลังจากนั้นไม่นานวาก็กลับมาจากโรงเรียน เมื่อมาถึงวาก็หันมาถามวีทันทีเลยว่า
“ทำไมวันนี้กลับไวจังพี่ ? ไม่ได้ไปเรียนหรอ ?”
วีส่ายหน้าพร้อมกับตอบกลับ
“เปล่า พอดีว่าวันนี้มีเรียนแค่คาบเช้าน่ะ”
วาที่ได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาทันทีพร้อมกับตัดพ้อด้วยความน้อยใจ
“ม.ปลายนี่ดีจังน๊า ~ มีวันที่ได้เรียนครึ่งวันด้วย อยากเรียนม.ปลายไวๆจัง”
วีหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้นว่า
“มันเป็นสิทธิพิเศษสำหรับแค่ ม.5-6 เท่านั้นแหละส่วน ม.4 น่ะเรียนเต็มวันทุกวัน ยังไงเธอก็ต้องเรียนอีกปีนึงกว่าจะมีวันว่างแบบนี้ได้”
เมื่อวาได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งจะถอนหายใจหนักขึ้นไปอีก ดูเหมือนน้องสาวของเขาคนนี้จะขี้เกียจเกินไปแล้ว แม่ที่เห็นว่าวากำลังเซ็งก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมากินข้าวสิ วันนี้มีแกงเขียวหวานเนื้อเชียวนะ”
วาที่ได้ยินแบบนั้นก็แสดงท่าทีดีใจออกมาทันทีก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านบน จากนั้นแม่ก็ถามกับวีว่า
“แล้วงานวันนี้เป็นยังไงบ้างลูก ?”
“ก็ดีนะครับ เป็นงานโฆษณา อ๊ะดูเหมือนว่าจะได้งานใหม่เป็นซีรี่ย์หรือมินิซีรี่ย์นี่แหละ แต่ก็ต้องไปแคสอีกทีนึงว่าจะได้บทไหมรอพี่แก้วนัดวันมาก่อนอีกทีนึง”
แม่ของวีที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะมองวีพร้อมกับยิ้มแย้มออกมา
“แม่จะได้เห็นลูกในทีวีแล้วซิน๊า ~”