ตอนที่ 46
วีที่กำลังนั่งบนรถกำลังอ่านบทของเรื่อง ‘รักนี้ฉบับเร่งรัด’ มินิซีรี่ย์ที่เขาตกลงเล่นก่อนหน้านี้ น่าแปลกใจสำหรับดาราหน้าใหม่อย่างวีที่ได้เล่นเป็นตัวละครเอก
สำหรับวีเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปทำอะไรให้ถูกใจผู้กำกับเขาถึงได้รับบทนี้มา แต่ในเมื่อได้รับงานมาแล้วความสงสัยต้องวางเอาไว้ก่อนและต้องทำหน้าที่อย่างเต็มที่
ในระหว่างที่กำลังบททวนบทวีก็อดไม่ได้ที่จะหันมาพูดกับพี่แก้วที่กำลังขับรถอยู่
“อ่านๆดูแล้ว บทมันเหมือนกับละครหรือซีรี่ย์เกาหลีเลยนะครับ”
พี่แก้วพยักหน้าพร้อมกับพูดขึ้น
“ใช่แล้วละ พอดีว่าตาผกก.โต้ง กับคนเขียนบทคุณมนัสเนี่ยดูเหมือนว่าช่วงนี้ทั้งคู่จะติดซีรี่ย์เกาหลีไม่น้อย พวกเขาเลยคิดว่าอยากจะลองถ่ายมินิซีรี่ย์ที่คล้ายๆกับของเกาหลีดูน่ะ”
วีพยักหน้าก่อนจะถามอีกว่า
“แต่ว่าพี่แก้ว ผมไม่เข้าใจเท่าไหร่คือตัว ผกก.โต้งนั้นถูกใจอะไรผมงั้นเหรอถึงได้เลือกผมเป็นตัวหลัก ถ้าจะให้เป็นตัวละครพระรองก็ว่าไปอย่างแต่นี่เป็นพระเอกหลักเชียวนะไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่น่าจะเลือกผมที่เป็นเด็กใหม่ น่าจะเลือกดาราวัยรุ่นที่มีชื่อเสียงกว่านี้ไม่ใช่หรอ ?”
วีพูดจบก็เหล่ตาไปที่พี่แก้วเล็กน้อยก่อนจะถามด้วยความสงสัย
“หรือว่า ผกก.โต้งเขาจะแบบ…”
พี่แก้วที่ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาก่อนจะรีบแก้ความเข้าใจผิดๆนั้นทันที
“ไม่ใช่หรอกวี อันที่จริงแล้วตัวผกก.โต้งกับคนเขียนบทอย่างคุณมนัสนั้นเป็นสามีภรรยากันเรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอนพี่รับรองได้”
วีทีได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาทันที จากนั้นพี่แก้วก็พูดอีกว่า
“ส่วนเรื่องที่เขาเลือกเธอเพราะอะไรนั้นพี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน บางทีเขาอาจจะเห็นอะไรบางอย่างในตัวเธอก็ได้ เธอควรจะเก็บไปถามเขาเองนะ”
วีพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะพลิกบทไปมาและถามอีกครั้ง
“ว่าแต่พี่แก้ว ผมจะต้องแสดงกับใครบ้างงั้นเหรอครับ ? พอดีว่าผมไม่ได้ไปเข้าร่วมพิธีบวงทรวงเลยไม่รู้จักใครเลย”
พี่แก้วที่ได้ยินแบบนั้นก็คิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ
“อืม… ดูเหมือนว่าดาราชายที่จะต้องเล่นคู่กับเธอจะเป็น คุณว่านนะเป็นนักร้องและก็นักแสดงที่มีชื่อเสียงอย่างมากเลยในช่วงนี้ละ”
วีที่ได้ยินก็คิดเล็กน้อย ว่าน… ว่านไหนหนอ วีคิดสักพักก่อนจะนึกออก ว่าน ภาริน เป็นนักร้องที่โด่งดังมากในอนาคตตัวเขานั้นเดินทางในเส้นทางนักร้องแต่ถึงอย่างงั้นก็มีรับงานแสดงบ้างเป็นครั้งคราว
วีเคยได้ยินเรื่องราวของคุณว่านคนนี้มาบ้าง ส่วนใหญ่นั้นมีแต่เรื่องราวดีๆ เรื่องราวแย่ๆนั้นแทบจะไม่มีปรากฏมาให้เห็นส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องส่วนตัวเท่านั้น ซึ่งจริงแท้แค่ไหนก็ไม่มีใครรู้ได้ฉะนั้นจึงไม่นับ
จากนั้นพี่แก้วก็พูดขึ้นอีกว่า
“อืม… ส่วนดาราหญิงหลักทั้งสองคนก็ดูเหมือนจะชื่อ ดาว ดรุณี กับ แก้ว กมณ อ่ะนะ”
วีที่ได้ยินชื่อของทั้งสองก็คิดเล็กน้อย หลังจากรวบรวมความคิดอย่างหนักก็พอจะนึกออกดูเหมือนว่า ดาว ดรุณี นั้นจะเป็นดาราสาวชื่อดังในอนาคต ส่วนอีกคนก็โด่งดังไม่แพ้กัน
แต่นั่นก็เป็นเรื่องของในอนาคตนับจากนี้ สำหรับปัจจุบันวีคาดว่าทั้งสองคงจะเป็นดาราหน้าใหม่เหมือนๆกับเขา เพราะไม่อย่างงั้นพี่แก้วก็คงจะจำทั้งสองคนได้ตั้งแต่แรกที่ถามไปแล้ว
ไม่นานนักทั้งสองคนก็ขับรถมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ถูกเช่าและถูกแต่งเติมให้การเป็นสถานีที่ถ่ายทำไปเสียแล้ว
จากการที่พูดคุยกับพี่แก้วมาระหว่างทางดูเหมือนว่าร้านอาหารแห่งนี้จะถูกกำหนดให้เป็นโลเคชั่นหลักของมินิซีรี่ย์เรื่องนี้ ส่วนโลเคชั่นอื่นๆก็จะถ่ายทำกันที่สตูดิโอและสถานที่อื่นๆตามความเหมาะสม
เมื่อมาถึงวีก็เห็นทีมงานกำลังเซ็ตฉากกันหัวหมุน ส่วนนักแสดงคนอื่นๆก็กำลังทบทวนบทกันอยู่อย่างตั้งใจ
พี่แก้วพาวีไปสวัสดีทีมงานทุกคนอย่างเป็นกันเองก่อนจะพามาแนะนำตัวกับนักแสดงหลักคนอื่นๆ ซึ่งทุกคนก็ตอบรับกันเป็นอย่างดีไม่มีใครแสดงท่าทีไม่พอใจแต่อย่างใด
หลังจากแนะนำตัวกันคร่าวๆทั้งสี่ก็ลองต่อบทกันอีกเล็กน้อย สำหรับพี่ว่านนั้นตัวพี่แกเองค่อนข้างจะชิลและเฟรนรี่สุดๆไปเลยท่าทีสบายๆของแก ทำให้บรรยากาศกองถ่ายที่ดูท่าทีจะอึดอัดกลายเป็นชิลๆได้อย่างง่ายดาย
ไม่นานหลังจากนั้นวีและคนอื่นๆก็ได้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งหน้าเพื่อเตรียมจะเข้าฉาก พี่ว่านที่กำลังนั่งทำผมอยู่ข้างๆวีนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า
“ว่าแต่วี พี่ไม่เคยเห็นเราในวงการบันเทิงมาก่อนเลยเป็นหน้าใหม่งั้นเหรอ ?”
วีพยักหน้า
“ครับผม ฝากตัวด้วยนะครับ”
พี่ว่านโบกมือไปมาก่อนจะพูดขึ้นว่า
“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก พี่เองก็ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรวงการบันเทิงมากนัก ส่วนใหญ่พี่เดินสายดนตรีหรือพิธีกรมากกว่า”
วีที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยอีกครั้งพร้อมกับพูดขึ้นว่า
“ก็จริงนะครับ ลุคแบบพี่นี่เหมาะกับพิธีกรจริงๆ”
“ใช่ม๊าๆ ~”
พี่ว่านหัวเราะออกมา
หลังจากแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จทุกอย่างก็พร้อมสำหรับการถ่ายทำ วีและพี่ว่านกำลังอยู่ตรงเคาน์เตอร์ของร้านและกำลังเช็ดจานและแก้วอยู่
“แอคชั่น !!”
“นี่วี นายไม่คิดจะหาแฟนบ้างเหรอ ?”
พี่ว่านถามออกมาขณะกำลังเช็ดแก้วอยู่ วีที่กำลังยืนเช็ดจานอยู่ๆข้างก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า
“โถ่ พี่ผมจะไปมีเวลาหาได้ยังไงไหนจะต้องเรียน ไหนจะต้องมาทำงานที่ร้านอีก แค่มีเวลากลับไปนอนก็ดีถมถืดแล้ว”
พี่ว่านพยักหน้า
“ก็จริงของเอ็ง แต่เอ็งก็ออกจะหน้าตาดีทำไมถึงไม่มีแฟนสักทีกัน ที่มหาลัยแกเองก็น่าจะฮ๊อตอยู่พอตัวนี่ ?”
วีที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับสะดุ้งก่อนจะก้มหน้าลงด้วยสีหน้าหดหู่แพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า
“นั่นนะสิ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมในมหาลัยถึงไม่มีสาวๆมาทักผมบ้างเลย”
กรุ้งกริ้ง กรุ้งกริ้ง
ทันใดนั้นประตูของร้านก็ถูกเปิดออกพร้อมกับหญิงสาวสวยสง่าในชุดพนักงานออฟฟิตเดินเข้ามา เธอเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์พร้อมกับจ้องมองมาที่วี
วีมองเธอเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาอย่างสดใส
“ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีครับ ?”
หญิงสาวไม่ตอบในทันทีแต่กลับจ้องมองวีอยู่สักพักก่อนจะพูดขึ้น
“ฉันขอรับนาย”
วีและพี่ว่านที่ได้ยินก็ตกใจเล็กน้อยก่อนจะร้องออกมาด้วยความสงสัย
“ห๊ะ !”
หลังจากตั้งสติได้วีก็ถามกลับไปอีกครั้งว่า
“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการจะรับอะไรงั้นเหรอครับ ?”
“ฉันขอรับนาย !”
วีกับพี่ว่านมองหน้ากันไปมาก่อนที่ทั้งสองคนจะคิดออกมาเหมือนๆกัน ‘เกิดอะไรขึ้นวะเนี้ย ?’ แต่ก่อนที่วีและพี่ว่านจะได้ทำอะไร หญิงสาวออฟฟิตก็ได้จับไปที่เนคไทของวีและกระฉากเบาๆ
“อ๊ะ !!”
หน้าของวีถูกดึงลงมาสายตาของทั้งคู่ประสานกัน ทั้งคู่ต่างจ้องมองกันและกันด้วยการที่วีเสียสมดุลอย่างกระทันหันทำให้จานในมือของเขาตกลงบนพื้น
เพร้ง !!
“ฉันต้องการให้นายแต่งงานกับฉัน !”
-ขออภัยที่หายไปนาน พอดีช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยๆเลยอยากจะพักผ่อนสักหน่อย
-ตอนไหนที่เนื้อหาเยอะกว่าปกติจะเป็น 5เหรียญนะครับ