ตอนที่ 47
พี่ว่านมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วเขารีบเอื้อมแขนไปเก็บจานที่ตกลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเด้งตัวกลับขึ้นมาเพื่อรับชมเรื่องสนุกตรงหน้าต่อ
วีเองที่กำลังอึ้งๆอยู่นั้นก็อดไม่ได้ที่ถามกลับไปว่า
“เอ่อ… คุณลูกค้าครับไม่ทราบว่านี่มันเรื่องตลกอะไรกันงั้นเหรอครับ ?”
หญิงสาวส่ายหน้าก่อนจะตอบกลับ
“มันไม่ใช่เรื่องตลก ฉันอยากให้นายแต่งงานกับฉันจริงๆ”
วีได้ยินแบบนั้นก็คิดเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า
“คุณจะจ้างผมให้แกล้งเป็นคู่แต่งงานหลอกๆงั้นเหรอครับ ?”
หญิงสาวส่ายหน้าอีกครั้งก่อนจะถามกลับ
“ทำไมนายถึงถามฉันแบบนั้น ?”
วีก็ตอบกลับไปว่า
“ก็มันแน่อยู่แล้วนี่ครับ จู่ๆคุณก็เดินเข้ามาในร้านแล้วกระฉากคอผมเพื่อไปขอแต่งงานแบบนั้น ถ้าหากคุณไม่เดือดร้อนหรือรีบร้อนอะไรสักอย่างคุณจะทำแบบนี้กับผมหรอ ?”
หญิงสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะปล่อยมือจะเนคไทของวีพร้อมกับกล่าวขอโทษออกมา วีส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้นว่า
“ไม่เป็นไรครับ เอาเป็นว่าเรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลังแล้วกันนะครับ คุณอยากจะสั่งอะไรหรือเปล่าครับ ?”
หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะมองไปที่เคาน์เตอร์อีกด้านหนึ่งซึ่งมีกับข้าวมากมาย เธอคิดเล็กน้อยก่อนที่วีจะถามขึ้น
“จะรับเป็นข้าวราดแกง หรือเป็นเมนูตามสั่งดีครับ ?”
“งั้นเอาเป็นเมนูตามสั่งแล้วกันค่ะ”
เธอตอบก่อนจะดูเมนูเล็กน้อยและสั่งสปาเก็ตตี้ซอสเนื้อ ซึ่งวีก็ได้แต่ยิ้มตอบรับก่อนจะหันมาพูดกับพี่ว่าน
“พี่ว่านฝากดูแลลูกค้าต่อทีนะพี่”
พี่ว่านพยักหน้า
“ได้เลย เอ็งไปเข้าครัวเถอะ”
หลังจากนั้นก็ตัดฉากมาที่วีกำลังเดินถือจานอาหารมาให้กับหญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้ากระจก วีวางจานลงตรงหน้าของเธอก่อนที่เขาจะนั่งลงตรงฝั่งตรงข้าม
หญิงสาวมองวีเล็กน้อยวีจึงพูดขึ้นว่า
“คุณทานก่อนเถอะครับ แล้วเดียวค่อยคุยกัน”
หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะทานสปาเก็ตตี้อย่างตั้งใจพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทำเอาวีถึงกับออกอาการสงสัย หลังจากทานเสร็จวีก็อดถามทันทีเลยว่า
“แล้วสรุปเรื่องที่จะให้ผมไปแต่งงานกับคุณนี่มันยังไงกันครับ ?”
หญิงสาวพยักหน้าหลังจากนั้นหญิงสาวก็อธิบายคร่าวๆ โดยรวมแล้วเธอบอกถึงสาเหตุที่อยากจะแต่งงานกับวีและความจริงของคำตอบนั้นทำให้วีเป็นงงเล็กน้อย
เรื่องมันเกิดขึ้นประมาณสองสามเดือนก่อนเนื่องจากเธอบอกว่าเธอมักจะเห็นวีเอาเศษอาหารไปให้เหล่าพวกหมาแมวแถวนี้บ่อยๆ และมักจะเห็นเขาเล่นกับพวกมันอย่างเอ็นดูต่างจากคนอื่นๆที่มองหมาแมวจรจัดพวกนี้ด้วยความรังเกียจ
เธอตกหลุมรักในความเมตตาและความใจดีของวี ยังไม่ต้องพูดถึงรอยยิ้มของวีที่ทำเอาเธอแทบจะคลั่งตอนเธอมองวีอยู่ไกลๆ วีที่ได้ยินแบบนั้นก็แปลกใจเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าสาวสวยพนักงานออฟฟิตคนนี้จะแอบดูเขามาเป็นเดือนแล้ว
ในตอนนี้ภายในหัวของวีมองเธอเป็นสต๊อกเกอร์ไปสะแล้ว หลังจากนั้นเธอก็มองวีอีกครั้งด้วยสายตาจริงจังพร้อมกับขอให้เขาแต่งงานกับเธอ
วีเกาหัวแกรกๆก่อนจะตอบปฏิเสธ
“คงไม่ได้หรอกนะครับ”
หญิงสาวตกใจพร้อมกับถามถึงเหตุผลวีจึงเกาแก้มตัวเองก่อนจะตอบกลับไปว่า
“จะว่ายังไงดีละ อยู่ๆจะมาขอแต่งงานเลยมันก็ดูแปลกๆนะครับผมว่าเริ่มจากคนรู้จักไปก่อนน่าจะดีกว่า”
หญิงสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับเห็นด้วยกับคำพูดของวีเนื่องจากจู่ๆเธอก็วิ่งเข้ามาและกระชากคอเสื้อเขาพร้อมกับคอแต่งงานกันแบบดื้อๆใครกันจะไปตอบรับ แถมนี่ยังไม่นับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อนอีก
แต่เมื่อเธอรู้ว่าวีนั้นไม่ได้รังเกียจเธอ เธอก็ยิ้มออกมาวีที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มก่อนจะแสดงสีหน้าตกใจเล็กน้อยพร้อมกับล้วงมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนออกมาพร้อมกับเอื้อมมือไปเช็ดปากของหญิงสาว
“เอาล่ะ !! เวลาพักของผมก็หมดแล้วคงต้องขอตัวก่อน ถ้างั้นขอให้คุณลูกค้าโชคดีนะครับ”
วียิ้มออกมาก่อนจะขอตัวลากลับไปดูแลร้านต่อโดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
-อัพเดทอย่างรวดเร็วหลังจากไปเจอคอมเมนท์ของผู้อ่านคนหนึ่ง และเขาได้เข้าใจผิดไปบอกก่อนนะครับเนื้อเรื่องในตอนนี้เป็นเนื้อหาในซีรี่ย์ที่วีกำลังถ่ายทำนะครับ ซึ่งตัวละครใช้ชื่อเดียวกับนักแสดง ฉะนั้นอย่าเข้าใจผิดนะครับ(สังเกตุจากในส่วนท้ายของตอนที่แล้วที่วีพูดว่า “กำลังเรียนมหาลัยอยู่”)