ตอนที่ 48

“คัต !”

เสียงของ ผกก.โต้งดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าการถ่ายทำถูกหยุดลง จากนั้นวีก็หันมามองที่ตัวของ ผกก.โต้งเพื่อถามว่ามีอะไรผิดพลาดหรือไม่

ผกก.โต้งยิ้มพร้อมกับยกนิ้วโป้งขึ้นมาบ่งบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี วีถอนหายใจออกมาทันทีเพราะถึงแม้เขาจะมีประสบการณ์ในการถ่ายหนังมามากมาย แต่เขาก็ยังตื่นเต้นทุกครั้งที่ต้องแสดงหน้ากล้องและเพราะความรู้สึกนี้มันทำให้วีนั้นเลิกที่จะเป็นนักแสดงไม่ได้แม้เขาจะถูกกดขี่จากผู้จัดการหรือบริษัทมากแค่ไหนก็ตาม

วีกลับมานั่งพักพร้อมกับจิบน้ำเย็นๆที่พี่แก้วเอามาให้

“แสดงได้ดีเลยนะ”

พี่แก้วเอ่ยชม วีก็ได้แต่ยิ้มเขินๆเล็กน้อยก่อนจะถามกลับไปว่า

“แล้ววันนี้คิวถ่ายยาวไปถึงกี่โมงงั้นเหรอครับ ?”

พี่แก้วคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ

“พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ เดียวจะต้องลองไปถามกับ ผกก.ดู”

วีพยักหน้าก่อนจะปล่อยให้พี่แก้วไปทำงานของเธอต่อ จากนั้นไม่นานนักพี่ว่านก็เดินตรงมานั่งกับวีพร้อมกับเอ่ยชมเขา

“เก่งนะเนี้ย ไม่คิดว่าจะเป็นครั้ง”

“ฮ่าๆ พี่ก็ชมเกินไป”

“ไม่หรอก จริงสิวีสนใจเป็นพระเอกเอ็มวีไหม ?”

วีที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับหันมามองพี่ว่านทันที ทางด้านพี่ว่านเองก็ได้แต่ยิ้มและยักคิ้วเชิญชวน

“พี่เอาจริงหรอ ?”

พี่ว่านพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม

“จริงสิ พี่เคยโกหกที่ไหน”

วีคิดเล็กน้อยก่อนจะถามกลับไปว่า

“แล้วเริ่มถ่ายเมื่อไหร่หรอครับ ?”

พี่ว่านที่ได้ยินแบบนั้นก็คิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทีสบายๆ

“ก็คงจะพักใหญ่ๆอะนะ”

“พักใหญ่ ?”

วีถามด้วยความสงสัย พี่ว่านเลยพยักหน้าก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า

“ช่าย ~ พักใหญ่เลยละก็เพราะแม้แต่เพลงพี่ก็ยังไม่ได้เขียนเลยยังไงล่ะ”

พี่ว่านยักไหล่ วีที่ได้ยินก็ถึงกับกุมหัวก่อนจะพูดขึ้น

“แม้แต่โน๊ตสักตัวก็ยังไม่เขียน แล้วพี่จะให้ผมไปเล่นเอ็มวีพี่เนี่ยนะ ?”

พี่ว่านพยักหน้า

“ช่าย ~ เห้วีอย่าพึ่งคิดมากไปแม้พี่จะยังไม่ได้เขียนเพลงออกมาแต่ก็พอจะมีไอเดียแล้วละ”

“ไอเดียงั้นเหรอครับ ?”

วีรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที เพราะเขารู้ว่าตาพี่ว่านคนนี้ค่อนข้างจะมีไอเดียแปลกๆและน่าสนใจผุดขึ้นมาบ่อยๆ แน่นอนว่าต้องมีที่ทั้งปังและแปกบ้างแต่ส่วนใหญ่ก็มักจะได้ผลตอบรับที่ยอดเยี่ยมเสมอโดยเฉพาะเรื่องเพลง

พี่ว่านพยักหน้าหงึกๆพร้อมกับพูดขึ้นว่า

“ไอไอเดียที่ว่าก็มาจากซีรี่ย์เรื่องนี้นี่แหละ”

“ซีรี่ย์เรื่องนี้ ?”

วีสงสัย พี่ว่านจึงพูดต่อ

“ก็นะ ฉันได้ไอเดียเกี่ยวกับผู้หญิงที่แอบรักผู้ชายคนหนึ่งอยู่ห่างๆมานาน แต่ไม่กล้าบอกรักออกไป มันค่อนข้างจะเป็นดราม่าซึ้งๆหน่อยอะนะ”

วีที่ได้ยินก็พยักหน้าพร้อมกับคิดตามไปด้วย ก่อนที่ผู้ช่วยผู้กำกับจะเดินเข้ามาแจ้งคิวถ่ายของวันนี้และวันอื่นๆให้กับทั้งสองคนได้ฟัง ซึ่งดูเหมือนว่าช่วงเวลาสองสามวันต่อจากนี้การถ่ายส่วนใหญ่จะอยู่ที่ร้านแห่งนี้

ซึ่งก็แน่นอนเนื่องจากร้านอาหารแห่งนี้ถูกใช้เป็นโลเคชั่นหลัก การที่จะต้องมาถ่ายที่นี่ติดต่อกันหลายวันก็เป็นปกติ

หลังจากนั้นทีมงานและเหล่านักแสดงก็จะย้ายไปถ่ายทำกันที่สตูดิโอที่ถูกจัดไว้เพื่อถ่ายทำฉากอื่นๆ อาจจะมีออกนอกสถานที่บ้างแต่ก็ไม่บ่อยมากนัก

หลังจากนั้นการถ่ายทำก็ดำเนินต่อไปอย่างรางรื่น ในตอนแรกวีไม่ได้สนิทกับนักแสดงหญิงทั้งสองคนนัก แต่หลังจากแสดงด้วยกันหลายฉากก็ทำให้วีเริ่มที่จะสนิทกับสองสาวมากขึ้น

คนแรกเลยก็คือดาว เธอเป็นดาราสาวอายุราวๆ25-26ปี ที่โด่งดังมาจากการเป็นนักแสดงละครเวที และพึ่งเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเต็มตัวได้ไม่นานนัก ก่อนหน้านี้ก็มีผลงานการแสดงอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เป็นที่พูดถึงนักเพราะส่วนใหญ่จะได้เป็นนักแสดงสมทบเท่านั้น

และพึ่งได้จะมารับบทเป็น ดาว พนักงานสาวออฟฟิตที่แอบรักเด็กหนุ่มพนักงานร้านอาหาร ซึ่งถือว่านี่เป็นผลงานชิ้นแรกที่เธอได้รับบทเป็นตัวละครหลัก

ส่วนอีกคนชื่อแก้วอายุแก่กว่าวีสองสามปี เป็นนักศึกษามหาลัยคณะนิเทศฯ ของมหาลัยแห่งหนึ่งที่โชคดีได้มาแสดงซีรี่ย์เรื่องนี้ด้วยความบังเอิญ

เพราะตอนที่เธอกำลังไปคัดตัวนักแสดงของอีกเรื่องหนึ่ง แต่ก็พลาดได้บทนั้นไป แต่ขากลับเธอบังเอิญเจอเข้ากับผกก.โต้งเข้าและเขาก็ชักชวนเธอให้มาคัดตัวบทนี้และแน่นอนว่าเธอก็รับบทนี้มาจนได้

จากที่รู้จักกันเพียงระยะเวลาสั้นๆวีสรุปได้ว่านิสัยของทั้งสองคนนั้นถือว่าโอเคเลยทีเดียว ทางด้านดาวนั้นเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างจะเรียบร้อยและเป็นคนที่เจ้าระเบียบ

ส่วนแก้วนั้นดูจะเป็นสาวห้าวเล็กน้อยเธอมักจะมีกิจกรรมออกไปเดินป่าบ่อยๆและดูเหมือนว่าเธอมักจะชอบเป็นอาสาสมัครปลูกป่าหรือไปทำกิจกรรมการกุศลอีกด้วย

เรียกได้ว่าเป็นสาวสวยขาลุยคนหนึ่งเลยทีเดียว

หลังจากการเข้าฉากทั้งวัน ในที่สุดการถ่ายทำของวันนี้ก็จบลงวีถอนหายใจด้วยออกมาด้วยเหนื่อยอ่อน ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่าแล้วแสงที่ต้องใช้ก็หมดไปแล้ว ฉะนั้นก็คงไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่อีก ในที่สุดก็เลิกกองสักที

วีบอกลาพี่ว่านและทั้งสองรวมถึงทีมงานทั้งหมด ก่อนจากก็ไม่ลืมที่จะแลกเส้นทางติดต่อกันเอาไว้ด้วย

เมื่ออยู่บนรถวีก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาทันที พี่แก้วที่เห็นสภาพของวีก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า

“ถ่ายงานทั้งวันคงจะเหนื่อยสินะ แล้วจะให้พี่ไปส่งที่บ้านเลยไหม ?”

วีคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไปว่า

“ไปที่ร้านก่อนดีกว่าครับ ตอนนี้ผมหิวข้าวมากเลย”

พี่แก้วพยักหน้า

“นั่นสินะพี่เองก็หิวแล้วเหมือนกัน วีเองก็พักผ่อนก่อนเถอะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

วีพยักหน้า

“ถ้างั้นผมขอตัวงีบก่อนแล้วกันนะครับ”

เมื่อพูดจบวีก็หลับตาลงและเริ่มนอนหลับทันที