ป่าต้องห้าม

เหนือฟากฟ้า มีเรือขนาดใหญ่ถึง3ลำกำลังลอยอยู่

ด้านหน้าสุดของเรือลำหนึ่ง ชายหนุ่มวัยเพียง13กำลังจ้องมองลงมาด้านล่างด้วยความตื่นเต้น“นี้นะรึ? ป่าต้องห้าม”

ด้านล่างของพวกเขาคือป่าต้องห้าม

ป่าต้องห้ามหรือเรียกอีกอย่างว่าสุสานของผู้บ่มเพาะ มันเป็นสถานที่ที่พวกเขาจะมาในครั้งนี้

ชายชราด้านข้างพยักหน้า “ใช่แล้วนายน้อย นี่คือป่าต้องห้ามของทวีปมนุษย์ และยังเป็นสถานที่ที่มีสมบัติมากมายอยู่อีกด้วย”

ชายหนุ่มยิ่งตื่นเต้นเมื่อได้ยินคำว่าสมบัติ สำหรับเขาสมบัติภายนอกนั้นไม่มีความหมายเลย

มันมีเพียงขยะเท่านั้น ซึ่งไม่สามารถตอบสนองความต้องการของเขาได้

แต่สมบัติของป่าต้องห้าม มันต้องมีดีกว่าสมบัติภายนอกอย่างแน่นอน

ชายหนุ่มถาม“เมื่อไหร่ เราจะสามารถเข้าไปยังป่าต้องห้ามได้?”

“อีก1ชั่วโมงพวกเราก็สามารถเข้าไปในป่าต้องห้ามได้แล้ว”ชายชราตอบ พร้อมจ้องมองไปยังเรืออีก2ลำ

เรืออีก2ลำนั้น ไม่ใช่ของพวกเขาแต่เป็นของผู้อื่น

ด้วยการจ้องมองของชายชรา ทำให้ชายบนเรือด้านข้างสังเกตุเห็น “ลั่วหยาง เจ้ามองด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร?”แรงกดดันปราณปะทุขึ้นแทบจะในทันที

ชายชรานี้แท้จริงแล้วคือลั่วหยาง

“ก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างไร แค่ไม่ได้คาดคิดว่าตระกูลหวางจะกล้ามาเข้าร่วมด้วย และยังส่งตัวไร้ประโยชน์อย่างหวางจ้านมา”ลั่วหยางตอบกลับ พร้อมปลดปล่อยพลังปราณของตนออกมาเช่นกัน

พลังปราณของทั้ง2ปะทะกันจนเรือบินกระเด้นถอยไปเล็กน้อย

“ตระกูลลั่วกับตระกูลหวางนี้ไม่ถูกกันจริงๆด้วย”เสียงหญิงสาววัยใสดังขึ้น

และเรือของทั้ง2ก็ค่อยมืดเสมือนมีอะไรมาบดบังแสงอาทิตย์

หวางจ้านและลั่วหยางเงยหน้ามอง และกล่าวออกมาด้วยความดูถูก “เป็นเพียงตระกูลจ้าว กล้าดีเยี่ยงไรมาดูถูกตระกูลของข้า”เสียงของทั้ง2ดังขึ้น

ทำให้หญิงสาววัยใสสนุกเล็กน้อย “แล้วจะทำไม? คิดว่าตระกูลจ้าวของข้าจะกลัวพวกเจ้ารึ?”

สิ้นสุดเสียงของหญิงสาว ความโกรธก็ปะทุแทบจะในทันที

พลังปราณจำนวนมากพุ่งเข้าหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวเมื่อเห็นพลังปราณตรงมา ก็มีสีหน้าซีดเซียว “ผู้อาวุโส อยากเห็นข้าตายรึไง?”นางตระโกนออกมาและรีบหลบอย่างรวดเร็ว

“ข้าเห็นว่าเจ้ากำลังสนุก ก็เลยไม่ได้รบกวน”หญิงชราปรากฏข้างกายหญิงสาว และกวาดมือไปยังพลังปราณที่กำลังพุ่งมา

ปัง!!

แทบจะในทันที พลังทั้ง3ก็ปะทะกันจนเกิดเสียงดังสนั่น

ด้วยการปะทะกันแค่เพียงครั้งเดียว พื้นที่บริเวณรอบๆก็แทบจะพังพินาศ

แต่ในพริบตา ความพินาศก็กลับมาเป็นดังเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สายตาของหวางจ้านและลั่วหยางกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงชรา “จ้าวจื่อหรง!!”

หวางจ้านและลั่วหยางไม่อยากเชื่อในสายตาของตน “ตระกูลจ้าวถึงขั้นส่งจ้าวจื่อหรงมา การแข่งขันครั้งนี้คงไม่ง่ายแน่”

การแข่งขันที่หวางจ้านและลั่วหยางกล่าวนั้นก็คือ การแข่งขันที่จัดขึ้นทุกๆ5ปีของทั้ง3ตระกูล

เนื่องจากในรัศมี50ล้านลี้บริเวณนี้เป็นอาณาเขตของทั้ง3ตระกูล ยกเว้นป่าต้องห้าม

ทำให้ทุกๆ5ปี จะมีการจัดแข่งขันเพื่อครอบครองป่าต้องห้าม

ตระกูลใดก็ตามที่ชนะ จะได้สิทธิ์ครอบครองป่าต้องห้ามเป็นเวลา5ปี ซึ่ง5ปีในการครอบครองป่าต้องห้ามเป็นอะไรที่ผู้แพ้ต้องเจ็บปวด

เนื่องจากทรัพยากรที่ได้จากป่าต้องห้ามนั้นมากมายมหาศาล

มันมากพอจะสามารถสร้างตัวตนที่เป็นผู้อาวุโสในตระกูลได้1คนเลย

ทำให้ทุกๆ5ปี ผู้ชนะจะมีผู้อาวุโสเพิ่มมา1คน

และตอนนี้ก็ครบ5ปีแล้ว ทำให้ตระกูลทั้ง3ต้องจัดการแข่งขันขึ้นอีกครั้งเพื่อหาผู้ชนะ

หวางจ้าน ลั่วหยางและจ้าวจื่อหรงมองหน้ากันสักพัก ก่อนจะหันหลังแยกย้ายกัน

การต่อสู้มันยังไม่ถึงเวลา และถ้าพวกเขาคนใดคนหนึ่งเปิดการโจมตี มันจะนำความเสียหายใหญ่หลวงมากสู่พวกเขา

ทำให้ไม่มีใครกล้าทำอะไรในเวลานี้

ผ่านไปได้สักพัก เรือทั้ง3ก็หยุดลง พร้อมกับมีคนจำนวนมากบินลงมาก

พวกเขาคือความภาคภูมิใจของตระกูล และยังเป็นความหวังในการแข่งขันครั้งนี้ด้วย

หวางจ้าน ลั่วหยางและจ้าวจื่อหรงยืนอยู่กลางอากาศและประกาศเริ่มการแข่งขันทันที

ไม่ต้องอธิบายกฏอะไรทั้งนั้น เนื่องจากการแข่งขันนี้ถูกจัดขึ้นมานับพันปีแล้ว และตระกูลต่างๆก็อธิบายกฏก่อนที่จะมาเป็นที่เรียบร้อย

ทำให้การอธิบายซ้ำ เป็นการเสียเวลาเปล่า

ด้วยการประกาศเริ่ม ทำให้เหล่าลูกหลานของทั้ง3ตระกูลพากันเข้าไปในป่าต้องห้ามอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มตระกูลลั่ว เดินอย่างช้าๆเขาไม่ได้เร่งรีบมากนัก “ไปทางไหนดี? ขวาร้ายซ้ายดี อืม....”

“ทางขวาก็แล้วกัน! ข้าไม่เชื่อเรื่องไร้สาระพรรค์นั่นหรอก ขวาหรือซ้ายมันก็เหมือนกันแหละ”

ชายหนุ่มหันขวา และเดินไปยังทิศทางนั้นทันที

ตามทาง ชายหนุ่มหันมองอย่างสนอกสนใจ เขานั้นไม่เคยออกมายังโลกภายนอกเลย

นี้เป็นครั้งแรกที่ตัวเขาออกมา ทำให้มีสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมากมายปรากฏ

“นี้มันอะไรกัน?” ชายหนุ่มจ้องมองไปยังทุกสิ่งที่ไม่เคยเห็น และถามออกมาด้วยความสงสัย

ถึงแม้จะไม่มีใครตอบ แต่ชายหนุ่มก็ยังคงถามอยู่ดี

“นี้ ท่านผู้เฒ่าไม่คิดจะคุยกับข้าหน่อยรึ?”ชายหนุ่มจ้องมองไปยังแหวนบนนิ้วของตน และถามออกมา