ต้นหลิวพันปี

ชายหนุ่มจ้องมองไปยังแหวนเงินของตน “นับตั้งแต่มาถึงป่าต้องห้าม ท่านก็ไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย ท่านกลัวอะไรในป่าต้องห้ามรึเปล่า”ชายหนุ่มกล่าวถาม

ตามนิสัยของผู้เฒ่าในแหวน เขามักจะเปิดปากพูดอยู่ตลอด ไม่เว้นแม้แต่ตอนที่ลั่วเจิ้งจะนอน

เรื่องไร้สาระมากมายมักถูกพูดถึงเรื่อยมา จนมาถึงตอนที่เขากำลังเดินทางมายังป่าต้องห้าม

หลังจากที่เข้ามาใกล้อาณาเขตของป่าต้องห้าม ผู้เฒ่าก็เงียบหายไปเลย

ชายหนุ่มไม่ได้สงสัยอะไร จนเมื่อผ่านมาได้สักพัก“ท่านกำลังกลัวงั้นรึ?”ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ทำให้ชายหนุ่มถามออกไปโดยไม่ลังเล

มีเพียงความกลัวเท่านั้น ที่จะทำให้ผู้ใดสักคนไม่กล้าปรากฏตัวออกมา

เมื่อได้ยินที่ชายหนุ่มผู้ ผู้เฒ่าภายในแหวนเงินก็โกรธ แต่แม้เขาจะโกรธเขาก็มิอาจทำอะไรได้ในตอนนี้

เนื่องจากที่ที่เขาอยู่คือป่าต้องห้าม ซึ่งเป็นป่าที่ทำให้เขาไม่กล้ามายังแดนรกร้างนี้

แม้แต่แดนที่อยู่ใกล้กับป่าต้องห้าม เขาก็ไม่เคยเข้าใกล้เลย

ชายหนุ่มหมดหนทาง “ในเมื่อท่านไม่ออกมา งั้นข้าก็มิอาจหาสมบัติมาสร้างร่างกายให้ท่านได้หรอกนะ”เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ผู้เฒ่าในแหวนเงินลังเลเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจ“ถ้าไม่ใช่ว่าเจ้าเอาสมบัติในการสร้างร่างกายมาล่อข้า ข้าคงไม่ออกมาหรอกนะ”

ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย “มันก็แค่ป่า เหตุใดท่านถึงกลัวกันเหล่า มิใช่ว่าท่านเคยบอกว่าแม้แต่เซียนท่านก็มิกลัว”

ผู้เฒ่าอับอายเล็กน้อย “ลั่วเจิ้ง หยุดยั่วโมโหข้าได้แล้ว ป่าต้องห้ามนี้แม้แต่เซียนก็มิอาจรอดกลับมาแบบเป็นๆได้หรอกนะ”

ลั่วเจิ้งสงสัย “ถ้าแม้แต่เซียนยังตกตายภายในป่าต้องห้าม แล้วเหตุใดตระกูลทั้ง3ถึงสามารถครอบครองป่าต้องห้ามได้ละ?”

ผู้เฒ่าไอเล็กน้อย “ก็เพราะพวกเจ้าสำรวจแค่รอบนอก ไม่ได้เข้าไปภายในป่าต้องห้ามจริงๆยังไงล่ะ”

ลั่วเจิ้งตกใจ “เป็นไปไม่ได้ ตระกูลทั้ง3สำรวจป่าต้องห้ามมานับหมื่นปี แต่ท่านบอกว่าพวกเรายังไม่ได้เข้าไปด้านในเลยรึ?”

ผู้เฒ่าตอบอย่างมั่นใจ “แม้จะสำรวจมานับแสนปี ก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีที่พวกเจ้าจะสามารถเข้าไปยังด้านในของป่าต้องห้ามได้”

ลั่วเจิ้งสับสนเป็นอย่างมาก “เพราะเหตุใดกัน? รึจะมีสัตว์อสูรที่อันตรายมากๆคอยปกป้องอยู่?”

เสียงของผู้เฒ่าแหบแห้งเล็กน้อย “มัน.... เอาเป็นว่าเจ้าแข็งแกร่งกว่านี้ก่อนค่อยรู้ก็แล้วกัน”

ลั่วเจิ้งไม่ได้ถามต่อ เนื่องจากผู้เฒ่าในแหวนของตนยังพูดออกมาแบบนี้ เขาในฐานะศิษย์ก็ต้องรอถึงตอนนั้น

....

ผ่านไปได้ไม่ถึงชั่วโมง เสียงการต่อสู้ก็ดังขึ้นทั่วทุกสารทิศ

เนื่องจากมันเป็นการต่อสู้ของเหล่าลูกหลานของ3ตระกูล

ทำให้มันไม่ได้รุนแรงถึงขนาดทำลายทุกอย่าง

ลั่วเจิ้งนอนลงบนต้นไม้ พร้อมมองท้องฟ้า “การต่อสู้ของผู้บ่มเพาะระดับรวมปราณ ช่างน่าเบื่อเสียจริง”เขาหาวออกมา

เนื่องจากเขาเป็นผู้บ่มเพาะระดับก่อเกิดแล้ว ทำให้เขามิอาจไปยุ่งกับการต่อสู้ของระดับรวมปราณได้

นี่คือกฏที่3ตระกูลกำหนด เพื่อไม่ให้เกิดการสูญเสียมากจนเกินไป

ผู้เฒ่ากล่าว “แล้วทำไมเจ้าถึงมานอนอยู่ตรงนี้กัน?! เจ้าควรไปหาสมบัติเพื่อมาสร้างร่างกายให้ข้ามิใช่รึ?”

ลั่วเจิ้งกล่าว “ท่านจะรีบร้อนไปทำไม?! เวลาในการแข่งขันมีมากถึง3วัน นี้พึ่งผ่านไปแค่ไม่ถึงชั่วโมง มันยังเหลือเวลาอีกเยอะ”

ผู้เฒ่าหมดหนทาง และเลือกที่จะเงียบลง

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลงอย่างรวดเร็ว

ลั่วเจิ้งลืมตาขึ้นและหาวออกมา “ผ่านมานานถึงเพียงนี้เชียวรึ?”เขามองไปยังท้องฟ้าที่ไม่หลงเหลือแสงแดดอีกต่อไปแล้ว

ก่อนจะกระโดดลง “ถึงเวลามองหาสมบัติล้ำค่าในป่าแห่งนี้แล้วล่ะ”

เนื่องจากช่วงเวลากลางคืน เป็นเวลาที่สัตว์อสูรมักจะดุร้ายขึ้น

ทำให้หลายๆคนพากันหาที่หลบซ่อนและรอเวลาให้ถึงช่วงเช้า

แต่สำหรับลั่วเจิ้งและผู้บ่มเพาะระดับก่อเกิดคนอื่น ช่วงเวลานี้เหมาะมากสำหรับการหาสมบัติล้ำค่า

ลั่วเจิ้งเดินอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับป่าต้องห้ามเลย

ทำให้จุดที่เขาอยู่และกำลังไป เขาก็ไม่รู้ว่ามันคือที่ใด

เขาเพียงสุ่มเดินไปอย่างมั่วๆและให้เทพแห่งโชคชะตานำพาก็เท่านั้น

หลังจากเดินมาได้ประมาณ300เมตร ตรงหน้าของลั่วเจิ้งก็มีต้นไม้ขนาดใหญ่ปรากฏ

กิ่งหลิวมากมายแกว่งไปตามสายลมอย่างช้าๆ นกขนาดเล็กจำนวนมากบินรายล้อมไปทั่วต้นหลิ่ว

ลั่วเจิ้งจ้องมองไปยังต้นหลิวด้วยท่าทีสนใจ “ต้นหลิวต้นนี้ควรมีอายุเกือบ1000ปี ”

“และตามที่หนังสือเขียนไว้ ต้นหลิวเมื่อมีอายุครบ1000ปี มันจะก่อเกิดสติปัญญาขึ้น”

ลั่วเจิ้งไม่ได้คาดคิดว่าตนจะได้พบต้นหลิวในตำนาน

ตามที่หนังสือเขียนไว้ ต้นหลิวเมื่อโตเต็มที่มันจะมีฐานการบ่มเพาะระดับมหายาน

ซึ่งเป็นระดับสูงสุดของขอบเขตมนุษย์

“ถ้าข้าได้ต้นหลิวนี้มาเป็นสัตว์เลี้ยง อนาคตข้างหน้าของข้าคงไร้ผู้ใดต้านทานอย่าแน่นอน”ลั่วเจิ้งตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เขาไม่รอช้า และเดินไปทางต้นหลิวอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ตรงหน้าต้นหลิวขนาดใหญ่ “ข้าลั่วเจิ้งและเจ้าที่เป็นต้นหลิว จะแข็งแกร่งไปด้วยกัน เพราะฉะนั้นมาติดตามข้าเถอะ”เขากล่าวออกมา แม้มันจะฟังดูดี

แต่ลั่วเจิ้งก็มั่นใจว่าตนสามารถแข็งแกร่งไปพร้อมๆต้นหลิวได้อย่างแน่นอน