เจ้าตัดสินใจได้รึยัง?

ต้นหลิวราวกับมันเข้าใจสิ่งที่ลั่วเจิ้งพูด กิ่งจำนวนนับไม่ถ้วนของมันแกว่งมาทางลั่วเจิ้งทันที

กิ่งหลิวนับ100 ที่ตรงมาทางลั่วเจิ้ง ทำให้เขาสังเกตุเห็นโดยง่ายและรีบหลบทันที

เม็ดเหงื่อปรากฏบนใบหน้าของลั่วเจิ้ง “ถ้าข้าหลบไม่พ้น ข้าคงบาดเจ็บมากเป็นแน่”

ถึงแม้การโจมตีของกิ่งหลิวจะไม่รุนแรง แต่ด้วยจำนวนที่มากถึง100 ทำให้แม้ลั่วเจิ้งจะอยู่ในระดับก่อเกิด เขาก็อาจจะมีสภาพกึ่งตายเลยทีเดียว

“มีการบ่มเพาะแค่ระดับรวมปราณขั้นสมบูรณ์ แต่กลับสามารถกดดันข้าได้ สมกับเป็นต้นหลิวในตำนานจริงๆ”ลั่วเจิ้งจับจ้องไปยังต้นหลิ่ว

ความคิดของเขาเพียงอย่างเดียวในตอนนี้คือ ต้นหลิวต้นนี้ต้องเป็นของเขา

ความโลภเริ่มปรากฏในสายตาของลั่วเจิ้ง เขาโลภเนื่องจากถ้าได้ต้นหลิ่วนี้มา

อนาคตของเขาต้องสดใสเป็นอย่างมากแน่นอน

ความโลภมีอยู่กับผู้คนทั้งหมด แม้แต่ตัวลั่วเจิ้งก็ไม่เว้น

เขากระโดดออกห่างจากต้นหลิว และพยายามคิดหาวิธีทำให้ต้นหลิวยอมรับเขา

แต่เนื่องจากลั่วเจิ้งเป็นเพียงแค่เด็ก ทำให้ความคิดของเขาไม่สามารถหาหนทางมาสู่ตนได้ “นี้! ท่านอาจารย์ ข้าควรจะทำอย่างไรดีเพื่อให้ได้ต้นหลิวนี้มาเป็นของข้า”เขาถามอาจารย์ของตนอย่างรวดเร็ว

“ข้าไม่รู้”ผู้เฒ่าในแหวนกล่าว เขาก็ไม่รู้เช่นกัน

ลั่วเจิ้งตกตะลึง “ท่านไม่รู้งั้นรึ?”

ผู้เฒ่าพยักหน้า “ใช่! ข้าเป็นเพียงผู้บ่มเพาะตัวเล็กๆจะไปรู้วิธีการทำให้ต้นหลิวยอมรับได้เยี่ยงไร”

ลั่วเจิ้งกล่าว “ท่านเป็นเพียงผู้บ่มเพาะตัวน้อย? แล้วข้าล่ะจะนับเป็นอะไรอีก”

“ก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาในสายตาของต้นหลิวไง?”ผู้เฒ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ต้นหลิว เป็นต้นไม้ที่หาได้ยากมาก และยังเป็นต้นไม้ในตำนานที่ไม่อาจบอกว่าตำนานไหนจริงหรือเท็จ

บางตำนานกล่าวว่าต้นหลิวเป็นเพียงต้นไม้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของขอบเขตมนุษย์

บางตำนานก็กล่าวว่าต้นหลิวเป็นต้นไม้แห่งทวยเทพ สามารถขึ้นเป็นเทพได้เมื่อโตเต็มที่

และบางตำนานยังกล่าวว่าต้นหลิวเป็นเพียงต้นไม้ปีศาจก็เท่านั้น

ซึ่งหลายๆตำนาน มันมั่วไปหมดจนไม่อาจเสาะหาความจริงได้เลย

ผู้เฒ่ากล่าว “ถึงข้าจะเคยยิ่งใหญ่มาก่อน แต่ถ้านับจากตำนานของต้นหลิว ข้าไม่นับว่าเป็นอะไรเลย”น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความหวาดกลัว

เนื่องจากตำนานของต้นหลิวมันมีมากเกินไป และยังน่ากลัวอีกด้วย

ผู้เฒ่าเมื่อคิดถึงเนื้อหาในตำนานเหล่านั้น ร่างวิญญาณของเขาถึงกับลุกซู่ และไม่กล้าเอ่ยปากอะไรอีก

เมื่ออาจารย์ของตนเงียบไป ลั่วเจิ้งก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

และจับจ้องไปยังต้นหลิวตรงหน้า

....

ผ่านไปได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น

ลั่วเจิ้งที่ได้ยิน ก็รีบลุกขึ้นมาดูแทบจะในทันที

เขาอยากรู้ว่าใครกันที่มาพบสถานที่แห่งนี้ และคนผู้นั้นเมื่อเห็นต้นหลิวจะทำเยี่ยงไร

สายตาของลั่วเจิ้งจับจ้องไปยังทิศทางของเสียง

ในสายตาของเขา ปรากฏชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งเดินสบายๆมายังต้นหลิว

ก่อนที่จะหยุดลงตรงหน้าของต้นหลิว “เจ้าตัดสินใจได้รึยัง?”ชายหนุ่มกล่าวถาม

เสียงของชายหนุ่มไม่ได้ดังมาก แต่มันก็เพียงพอที่จะสามารถทำให้ลั่วเจิ้งได้ยินได้อย่างชัดเจน

“เวลาก็ล่วงเลยมานานนับ10ปีแล้วตั้งแต่เจ้าเริ่มก่อเกิดสติปัญญาขึ้น ถึงแม้มันจะไม่ได้นานมาก แต่ก็พอให้เจ้าได้รับรู้และคิดวิเคราะห์ได้แล้วว่าอนาคตเจ้าจะต้องพบเจอสิ่งใดและต้องพึ่งพิงสิ่งใดเพื่อความอยู่รอด”ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

ต้นหลิวหยุดส่ายกิ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิด

ก่อนที่จะค่อยๆยืนกิ่งหลิวของตนออกมา

ชายหนุ่มที่เห็นดังนั้นก็พยักหน้า “ในเมื่อเจ้าตัดสินใจได้แล้ว ก็ขอต้อนรับสู่สำนักของข้าในฐานะศิษย์”

ลั่วเจิ้งที่ได้ยิน หัวใจของเขาก็เต้นอย่างรวดเร็ว

ความคิดของเขาพยายามห้ามไม่ให้เข้าไป แต่หัวใจของเข้ากับบอกว่าให้ทำในสิ่งตรงข้าม

แม้แต่อาจารย์ของตนก็เริ่มกล่าวห้ามเมื่อเห็นว่าลั่วเจิ้งกำลังจะก้าวออกไป “อย่าออกไปเด็ดขาด!!”

สิ้นเสียงของผู้เฒ่า ลั่วเจิ้งก็ค่อยๆสงบสติอารมณ์และปรับลมหายใจ

เขาเกือบผลีผลามออกไปแล้ว “ข้าคงต้องยอมแพ้เรื่องต้นหลิวสินะ”ลั่วเจิ้งผิดหวังเล็กน้อย

ต้นหลิวที่เขาหมายปอง ในตอนนี้มันกลับตกไปอยู่ในมือของคนอื่นแล้ว

ถึงแม้เขาจะไม่พอใจ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

เนื่องจาก ต้นหลิวนี้ยังไม่ใช่ของเขา เขาก็ไม่อาจจะไม่พอใจกับการกระทำของอีกฝ่ายได้

ลั่วเจิ้งถอนหายใจ และค่อยๆก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ

“จะรีบไปไหนกัน?”

ลั่วเจิ้งหยุดเดิน สีหน้าของเขาซีดเซียวก่อนที่จะหันหลังกลับมามอง

ในสายตาของเขา ชายหนุ่มผู้นั้นกำลังมองมาที่ลั่วเจิ้งอยู่

ร่างกายของเขาขนลุกซู่เมื่อได้สบตากับชายหนุ่ม

“ลั่วเจิ้ง หนี!!!”ผู้เฒ่ากล่าวด้วยความตื่นตระหนก ลางสังหรณ์ของเขากำลังบอกว่าชายผู้นั้นอันตรายเป็นอย่างมาก

ลั่วเจิ้งที่ได้ยินก็ไม่รอช้า และพุ่งขึ้นไปบนอากาศทันที

ด้วยระดับก่อเกิด ทำให้เขาสามารถบินบนอากาศได้

ความเร็วของลั่วเจิ้งทะลุขีดสุด เขาไม่กล้าปล่อยให้ความเร็วลดลงเลย

100 เมตร 200 เมตร

ระยะของลั่วเจิ้งค่อยๆไกลขึ้นเรื่อยๆอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มจ้องมองไปยังทิศทางที่ลั่วเจิ้งบินไป ก่อนจะดีดนิ้วของตน “คิดว่าจะหนีจากข้าได้รึ?”

เสียงดีดนิ้วดังขึ้น และจุดเดิมร่างของลั่วเจิ้งก็ปรากฏ

เมื่อลั่วเจิ้งเห็นชายหนุ่ม สีหน้าของเขาก็ซีดเผือก เหงื่อจำนวนมากไหล่ออกมาอย่างรวดเร็ว “เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น?”