ข้าตกลง!!

ยังไม่ทันให้ลั่วเจิ้งได้ทันคิดอะไร เสียงของอาจารย์ก็ดังขึ้นอีกครา “ลั่วเจิ้ง หนี!!”

เสียงของอาจารย์ ทำให้ลั่วเจิ้งชะงัก “เหตุใดอาจารย์ถึงกล่าวเหมือนเมื่อกี้ขึ้นอีกกัน?”

เขาเริ่มสงสัยขึ้นมา ก่อนจะบินขึ้นไปบนอากาศอีกครั้ง

แต่วินาทีต่อมา ร่างของลั่วเจิ้งก็มาปรากฏดังที่เดิมและยังคงมีเสียงอาจารย์ของตนดังขึ้นเหมือนเดิม

ภาพเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นแล้วเกือบ10รอบ

เมื่อผ่านมาได้จุดหนึ่ง ลั่วเจิ้งก็ไม่ฟังคำสั่งของอาจารย์อีกต่อไป

เขาจ้องมองไปยังชายหนุ่มแทบไม่กระพริบตา “เจ้าทำสิ่งใดลงไป”เขากล่าวถามขึ้น

ความสงสัยนับคณาปรากฏขึ้นแทบจะในทันที

ชายหนุ่มยิ้ม “ไม่รู้สิ”เขากล่าวอย่างเบื่อหน่าย พร้อมจ้องมองไปยังลั่วเจิ้ง

“บุตรชายของผู้นำตระกูลลั่ว ผู้มีพรสวรรค์อันหายากในรอบหมื่นปี ผู้ที่ถูกยกย่องว่าจะกลายมาเป็นตัวตนที่เหนือกว่าบรรพบุรุษของตระกูลลั่วในทุกยุคทุกสมัย ผู้ที่มีอาจารย์เป็นเจ้าวังสายน้ำ ผู้ที่ประสบความสำเร็จในการขึ้นสู่ระดับก่อเกิดในระยะเวลาแค่3ปี ....”ประวัติความเป็นมาของลั่วเจิ้งตั้งแต่เขาเกิด ถูกชายหนุ่มกล่าวขึ้น

เขาไม่ได้สนใจแผงสีฟ้าด้านข้าเลย และกล่าวประวัติของลั่วเจิ้งออกมาทั้งหมด

ลั่วเจิ้งขนลุกซู่ สีหน้าหวาดกลัวถึงขีดสุด“เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน?”เขาถามออกมาโดยไม่ลังเล

ถึงแม้ประวัติที่ชายหนุ่มกล่าวออกมาเกือบทั้งหมด จะมีการพูดถึงอยู่บ่อยครั้ง

แต่เรื่องราวของอาจารย์ เขาไม่เคยเปิดปากพูดเลยแม้แต่คำเดียว

ชายหนุ่มกล่าว “ถ้าอยากรู้ เจ้าก็ต้องมาเป็นศิษย์ในสำนักของข้า”เขาเริ่มสนใจในตัวของลั่วเจิ้งขึ้นมาเล็กน้อย

แม้พรสวรรค์ของลั่วเจิ้งจะดี แต่สำหรับชายหนุ่มมันเรียกได้ว่าเกือบเทียบเท่าขยะเลยทีเดียว

ส่วนเหตุผลที่ชายหนุ่มเชิญชวนลั่วเจิ้ง เพราะเขาชอบนิสัยของลั่วเจิ้งเพียงเท่านั้น

ลั่วเจิ้งสับสน “เชิญชวน? เจ้ากำลังชวนคนแปลกหน้าที่พึ่งพบกันเพียงไม่กี่นาทีเพื่อเข้าสำนักของเจ้า? มันไม่ดูไร้สาระไปหน่อยรึ”

ชายหนุ่มส่ายหัว “ก็ไม่นิ!”

ลั่วเจิ้งทำอะไรไม่ถูก ในตอนแรกเขาคิดว่าตนต้องตายแน่นอน แต่ตอนนี้มันกลับเกิดอะไรขึ้น

เชิญเขาเข้าสำนัก? สถานการณ์นี้มันคืออะไรกัน

ชายหนุ่มหันมองแหวน “ถ้าเจ้าเข้าร่วมสำนักของข้า ข้าจะสร้างร่างกายให้อาจารย์ของเจ้า เป็นไง?”

ลั่วเจิ้งจ้องมองไปยังชายหนุ่มทันที “เจ้าทำได้รึ?”

ชายหนุ่มพยักหน้า “แน่นอน”

ผู้เฒ่าหรือก็คืออาจารย์ของลั่วเจิ้งรีบห้ามเขาอย่างรวดเร็ว “ลั่วเจิ้งอย่าไปฟัง ถึงแม้ตัวของชายหนุ่มจะมีสมบัติในการสร้างร่างกายให้ข้าได้ แต่มันเสี่ยงเกินไป”

เมื่อสิ้นสุดเสียงของอาจารย์ ลั่วเจิ้งก็เริ่มลังเล

ถ้าเขาตอบตกลง อาจารย์ของเขาก็สามารถมีร่างกายได้ แต่ถ้าเขาปฏิเสธเขาอาจจะไม่สามารถหาสมบัติมาสร้างร่างกายให้อาจารย์ในเวลาอันสั่น

ความลังเลของลั่วเจิ้ง ทำให้อาจารย์ของเขาถอนหายใจ

แม้เขาจะห้ามปรามลั่วเจิ้ง แต่เขาก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าลั่วเจิ้งจะทำตาม

เมื่อผ่านมาได้สักพัก ชายหนุ่มก็กล่าว“ถ้าเจ้าเข้าร่วมสำนักของข้า เจ้าก็จะสามารถสร้างร่างกายให้อาจารย์ของเจ้าได้ในทันทีและสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ภายในเวลาอันสั่น”

เมื่อลั่วเจิ้งได้ยินเขาก็ตอบตกลงทันที “ข้าตกลง”ในตอนนี้การสร้างร่างกายให้อาจารย์สำคัญอันดับ1

เนื่องจากช่วงเวลา3ปีนับตั้งแต่ได้พบอาจารย์ เขาก็ประสบความสำเร็จจนสามารถมีถึงทุกวันนี้ได้

บุญคุณที่มากมายมหาศาลนี้ ทำให้ลั่วเจิ้งตอบตกลงโดยไม่ลังเลอีก

เขาอยากสร้างร่างกายให้อาจารย์โดยเร็วและตอนนี้โอกาสนั้นก็มาแล้ว

เมื่อลั่วเจิ้งตอบตกลง บนใบหน้าของชายหนุ่มก็ปรากฏรอยยิ้ม “โทษที ข้าลืมบอกไป เมื่อเจ้าเข้าร่วมสำนักของข้าแล้ว เจ้าจะไม่สามารถออกมาสู่โลกภายนอกได้จนกว่าจะสามารถเป็นศิษย์สายใน แต่เมื่อข้าลืมบอก งั้นข้าจะให้เวลาเจ้าไปอำลาครอบครัวเป็นเวลา7วัน และเมื่อครบ7วันก็จะมีคนไปรับเจ้า”

ลั่วเจิ้งรีบกลับคำพูดทันที “งั้นข้า...”แต่ก่อนที่เขาจะกล่าวจบ ร่างของชายหนุ่มและต้นหลิวก็หาย

“....”ลั่วเจิ้งอ้าปากค้าง “ให้ข้าพูดให้จบก่อนสิ!!”เขาตะโกนออกมาอย่างสิ้นหวัง

ลั่วเจิ้งไม่ได้คาดคิดว่าแค่การเข้าร่วมสำนัก จะทำให้เขาไม่อาจพบกับครอบครัวได้อีก

เมื่อเห็นลั่วเจิ้งสิ้นหวัง อาจารย์ก็กล่าวขึ้น“ก็แค่ศิษย์สายใน ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า มันคงไม่นานเกินไปหรอก แค่อาจจะ1ปีหรือ2ปี”

แม้เขาจะไม่มั่นใจ แต่แค่การเป็นศิษย์สายในมันคงไม่ยากเกินไปอย่างแน่นอน

เมื่อลั่วเจิ้งได้ยิน เขาก็สงบสติอารมณ์ได้ “จริงด้วย!ก็แค่ศิษย์สายใน มันจะยากเพียงใดกัน”

ผู้เฒ่าพยักหน้า “ใช่! งั้นในเมื่อเจ้าตอบตกลงไปแล้วก็ไปเตรียมตัวเถอะ อีก7วันเจ้าก็จะไม่ได้พบครอบครัวแล้ว ในเวลา7วันนี้เจ้าควรอยู่กับครอบครัวให้มากที่สุดจะดีกว่านะ”

ลั่วเจิ้งในตอนนี้ก็มีความคิดเดียวกับอาจารย์ของตน “การแข่งขันมีเวลาทั้งหมด5วัน ซึ่งมันนานเกินไป งั้นข้าก็ขอสละสิทธิ์แต่เพียงเท่านี้”เขากล่าวออกมา และบินไปทางออกของป่าต้องห้าม

ด้วยการที่ทางออกมีเรือบินขนาดใหญ่3ลำลอยอยู่ ทำให้ลั่วเจิ้งหาทางออกได้ไม่ยาก

เมื่อเห็นเรือบิน ลั่วเจิ้งก็เร่งความเร็วจนถึงขีดสุด“ผู้อาวุโสลั่วหยาง”

ลั่วหยางเมื่อได้ยิน ก็หันหน้ามายังทิศทางของเสียงและก็ต้องตกตะลึง “นายน้อย ท่านมาทำอะไรที่นี้กัน?”