มณฑลตกอยู่ในอันตราย

งูขนาด2เมตรกระโดดพร้อมอ้าปากหวังจะกลืนกินลั่วเจิ้งทั้งเป็น

ลั่วเจิ้งตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะหลบไปด้านข้าง

ด้วยระยะที่ค่อนข้างไกล ทำให้ลั่วเจิ้งสามารถหลบได้อย่างง่ายดาย

ร่างของเขากระพริบ และมาปรากฏอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็ว

“นั้นมันตัวอะไรกัน?”เสียงของลั่วเจิ้งสั่นสะท้าน

ร่างของงูค่อยๆตกลงไปยังพื้นน้ำ และจมหายไป

ความหวาดกลัวเล็กน้อยปรากฏขึ้นในจิตใจของลั่วเจิ้ง

ผู้เฒ่ากล่าวขึ้น “มันคืออสรพิษหยก ด้วยขนาดตัวของมัน และเกล็ดตามตัวที่ค่อยๆโผล่ขึ้นมาบ้างแล้ว มันคงเป็นสัตว์อสูรระดับกึ่งญาณทิพย์ และถ้าดูจากเกล็ดของมัน มันคงใกล้จะพัฒนาเป็นสัตว์อสูรระดับญาณทิพย์ และตามที่ข้าคาดเดาคงไม่เกิน2เดือน มันคงกลายเป็นสัตว์อสูรระดับญาณทิพย์แน่นอน”

ลั่วเจิ้งเบิกตากว้าง “สัตว์อสูรระดับกึ่งญาณทิพย์ที่กำลังพัฒนา?!!!”

สัตว์อสูรนั้นเป็นศัตรูกับมนุษย์มานานแสนนาน นานมากจนแม้แต่ประวัติศาสตร์ก็ไม่สามารถบันทึกได้ว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้มันเป็นมาอย่างไร

และสัตว์อสูรแต่ละตัวก็ยังมีพลังที่แข็งแกร่งจนแม้แต่มนุษย์ก็เคยหวาดกลัวมาแล้ว

และตอนนี้ก็ยังมีสัตว์อสูรระดับกึ่งญาณทิพย์โผล่มาอีก เขาไม่อยากคิดเลยว่าถ้ามันพัฒนาเป็นระดับญาณทิพย์ โลกภายนอกจะเกิดภัยพิบัติที่น่ากลัวขนาดไหนขึ้น

และนี้ยังเป็นเพียงสัตว์อสูรตนเดียวที่ลั่วเจิ้งพบเจอ เขาสามารถคาดเดาได้เลยว่าแม่น้ำพันลี้มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่าอสรพิษหยกอีกมาก

ลั่วเจิ้งจ้องมองไปยังเส้นทางด้านหน้า แววตาของเขาแสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน

ร่างของเขาเริ่มลอยตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ จนระยะในตอนนี้ห่างจากแม่น้ำเกือบ500เมตร

เมื่อมาถึงระยะที่คิดว่าได้แล้ว ลั่วเจิ้งก็เก็บความกลัวของตนและเริ่มมุ่งไปด้านหน้า

ด้วยการที่มันเป็นแม่น้ำ ทำให้ลั่วเจิ้งมิอาจหาที่พักเพื่อฟื้นฟูปราณของตนได้

เขาเลยเลือกที่จะค่อยๆไป พร้อมกับระแวงรอบข้าง

ผ่านมาได้ไม่นาน ลั่วเจิ้งก็บินมาได้เกือบ100ลี้แล้ว

ระยะทาง100ลี้ เป็นระยะทางที่ยาวเป็นอย่างมาก

แถมยิ่งเข้ามาเรื่อยๆ หมอกก็ยิ่งหนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ความเร็วของลั่วเจิ้งเริ่มเร็วขึ้นเล็กน้อย

เนื่องจากหมอกที่หนา ทำให้เขาไม่ต้องการชะลอความเร็วให้คงที่อีกต่อไป

ร่างของลั่วเจิ้งกระพริบ และปรากฏสายอัสนีเป็นครั้งคราว

ด้วยสายอัสนี ทำให้ลั่วเจิ้งกลายเป็นจุดเด่นขึ้นมาภายในสายหมอก

แม่น้ำที่เคยนิ่ง เริ่มมีการเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ

การเคลื่อนไหวของแม่น้ำ ลั่วเจิ้งมิได้รับรู้เลย

เนื่องจากตัวของลั่วเจิ้งและแม่น้ำนั้นห่างกันเป็นอย่างมาก

คลื่นน้ำเล็กๆหนึ่งจุด ค่อยๆเข้าใกล้ลั่วเจิ้งอย่างช้าๆ

ความวังเวงบวกกับสายหมอก ทำให้ลั่วเจิ้งเริ่มขนลุก

ในบางครั้ง สติของเขาก็เริ่มบ้าคลั่ง แต่ด้วยการที่มีอาจารย์ทำให้ลั่วเจิ้งสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

คลื่นน้ำจุดนั้น ปรากฏดวงตาทั้ง2ดวง

ดวงตาสีทองอร่ามจ้องมองไปยังสายอัสนีที่กระพริบ ก่อนจะจมหายไป

ตามมาด้วยเสียงกระเพื่อมอย่างรุนแรง

“ลั่วเจิ้ง ระวัง!!!”ผู้เฒ่ารีบเตือนลั่วเจิ้งทันที

ด้วยเสียงของอาจารย์ ทำให้ลั่วเจิ้งรีบหลบ

ในสายตาของเขา ปรากฏร่างขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า

มันมีขนาดที่ใหญ่กว่าอสรพิษหยกเกือบ2เท่า

แม้เขาจะเห็นเพียงแค่หน้าท้องของมัน แต่ด้วยออร่าตามร่างกายที่มันปลดปล่อยออกมา

ความหวาดกลัวถึงขีดสุดถึงปรากฏขึ้นแทบจะทันที

วินาทีต่อมา ร่างขนาดใหญ่ตรงหน้าก็ตกลงไปยังพื้นน้ำด้านล่าง

เสียงกระทบกับน้ำดังสนั่น จนแม้แต่ลั่วเจิ้งก็สามารถได้ยินอย่างชัดเจน

ลั่วเจิ้งจ้องมองไปยังด้านล่างด้วยสีหน้าหวาดกลัว

สายตาของเขา และสายตาสีทองจ้องมองกันอยู่สักพัก

ก่อนที่ช่วงเวลาต่อมาดวงตาสีทองนั้นจะหายไป

แหวนของลั่วเจิ้งเริ่มสั่น “ลั่วเจิ้ง รีบออกจากที่นี่เร็วเข้า!!” ก่อนที่เสียงของอาจารย์จะดังขึ้น

ด้วยเสียงของอาจารย์ ร่างของลั่วเจิ้งก็ไปปรากฏอยู่อีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ความเร็วของเขาถูกเร่งจนถึงขีดสุด

“ท่านอาจารย์ เจ้าตัวเมื่อกี้มันคือตัวอะไรกัน?”ลั่วเจิ้งถามด้วยสีหน้าหวาดกลัว

ผู้เฒ่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเทาล็กน้อย “มันคือจระเข้ทองคำ ถ้าดูจากขนาดตัวของมันและออร่าที่มันปลดปล่อยออกมา ความแข็งแกร่งของมันในตอนนี้คงอยู่ที่ระดับญาณทิพย์ขั้นสูง ด้วยพลังของเจ้าแค่การโจมตีเดียว เจ้าคงได้ไปพบบรรพบุรุษเป็นแน่”

ลั่วเจิ้งตกตะลึง “ญาณทิพย์ขั้นสูง?!!”เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน

ระดับนี้เทียบเท่ากับพ่อของเขาแล้ว

และด้วยการที่มันเป็นสัตว์อสูร ถ้าเทียบกับมนุษย์คงอยู่ในระดับญาณทิพย์ขั้นสมบูรณ์แน่นอน

ด้วยความแข็งแกร่งขนาดนี้ มันเพียงพอที่จะกลายเป็นเจ้าเหนือหัวของมณฑลต้าลู่ ซึ่งเป็นมณฑลในเขตปกครองของทั้ง3ตระกูลเลยทีเดียว

ต้องรู้ด้วยว่า มณฑลต้าลู่นั้นถูกปกครองโดย3ตระกูล ซึ่งทั้ง3มีมหาอำนาจระดับญาณทิพย์ขั้นสูงปกครองอยู่

แต่ด้วยการปรากฏตัวของจระเข้ทองคำ สถานการณ์ในมณฑลต้าลู่คงหนีไม่พ้นความพินาศเป็นแน่

ร่างของลั่วเจิ้งกระพริบครั้งแล้วครั้งเล่า “ข้าต้องรีบเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านพ่อให้เร็วที่สุด ไม่งั้นถ้าจระเข้ทองคำออกจากแม่น้ำพันลี้เมื่อไหร่ มณฑลต้าลู่ได้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน”

ด้วยการเร่งความเร็วของลั่วเจิ้ง ทำให้จระเข้ทองคำสังเกตุเห็น

คลื่นน้ำเกิดการแหวกออก จนเห็นร่างด้านบนของมัน

ร่างสีทองอร่ามตรงมาทางลั่วเจิ้งด้วยความเร็วที่แม้แต่ลั่วเจิ้งก็มิอาจหันมองได้ทัน

เมื่อลั่วเจิ้งรับรู้ มันก็สายไปแล้ว

ปากขนาดใหญ่ปรากฏตรงหน้าของลั่วเจิ้งอย่างรวดเร็ว

เมื่อลั่วเจิ้งเห็น สีหน้าของเขาก็ซีดเซียว“ชิบห...แล้ว”