ออกจากแม่น้ำพันลี้อย่างหวุดหวิด

ปากขนาดใหญ่ของจระเข้ทองคำอ้าจนสุด เขี้ยวอันแหลมคมของมันกัดลงมายังตัวของลั่วเจิ้งอย่างรวดเร็ว

เสียงของการกัดตกกระทบกับค่ายกลป้องกันของแผ่นหยกจนเกิดรอยร้าว

วินาทีต่อมา ค่ายกลของแผ่นหยกก็แตกกระจาย

ปากของจระเข้ทองคำปิดลงจนเกิดเสียงดังกึกก้อง ก่อนที่ร่างของมันจะตกลงไปยังพื้นน้ำ

ด้วยร่างที่ใหญ่ของมัน ทำให้เกิดคลื่นน้ำสาดไปทั่วสารทิศ

ห่างจากจุดเดิมเพียง10ลี้ ปรากฏร่างของลั่วเจิ้ง

สีหน้าของเขาหวาดกลัวถึงที่สุด

“ถ้าไม่ได้แผ่นหยกนี้ถ่วงเวลา ข้าคงตายไปแล้ว”เขาหยิบแผ่นหยกที่เหลือเพียง1ครั้งขึ้นมา ก่อนจะมองไปยังด้านล่าง

ด้วยคลื่นน้ำ ทำให้หมอกรอบๆกระจัดกระจายกันออกไปจนสามารถเห็นด้านล่างได้อย่างลางๆ

ในสายตาของลั่วเจิ้ง เขาเห็นจระเข้ทองคำแหวกว่ายตรงมาทางตนอย่างรวดเร็ว

ก่อนจะมุดลงไปยังพื้นน้ำ

ลั่วเจิ้งที่เห็นก็สามารถเดาการกระทำของมันได้เลย

ตัวของเขาหายไป และมาปรากฏตัวห่างจากจุดที่ตนอยู่ถึง50ลี้

ร่างของเขากระพริบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลายเป็นเส้นสายอัสนียาวเหยียด

ความเร็วของเขาในตอนนี้ รวดเร็วกว่าตอนที่กระพริบถึง2เท่า

มันรวดเร็วจนเห็นเพียงเส้นสายที่อยู่ท่ามกลางสายหมอก

แต่แม้มันจะรวดเร็วขึ้น จระเข้ทองคำก็ยังสามารถตามได้ทัน

ร่างสีทองของมัน ทำให้ลั่วเจิ้งมองได้อย่างชัดเจนแม้จะมีหมอกบดบัง

คลื่นน้ำแหวกเป็นทางยาวตามเส้นสายสีน้ำเงินที่มีสายฟ้าปรากฏ

ลั่วเจิ้งพึมพำด้วยสีหน้าวิตกกังวล “พลังปราณของข้าในตอนนี้เหลือไม่มากแล้ว แถมก่อนมาข้ายังไม่ได้พกยาฟื้นฟูมาอีกด้วย ถ้าเจ้าจระเข้ทองคำยังไม่เลิกตาม ข้าคงได้ตายภายในแม่น้ำพันลี้อย่างไม่ต้องสงสัย”

ผ่านมาได้ไม่นาน ลั่วเจิ้งก็แทบไม่หลงเหลือพลังปราณอยู่แล้ว

แถมตอนนี้ ความเร็วของเขาก็ลดลงจนจระเข้ทองคำตามมาเกือบถึงตัว

ลั่วเจิ้งคร่ำครวญ “เดินทางมาตั้งนาน แต่ยังไม่เจอพื้นดินเลย นี้ข้าจะมาตายที่นี่ๆจริงๆรึ?”

เมื่อพลังปราณของลั่วเจิ้งเหลือเพียง5เปอร์เซน อาจารย์ของเขาก็กล่าวขึ้น “เอาร่างของเจ้ามานี้”สิ้นเสียงของอาจารย์

สายตาของลั่วเจิ้งก็เปลี่ยนไป จากดวงตาสีเงินคู่กลายเป็นสีฟ้าเปล่งประกาย

พร้อมกลับพลังปราณอันหนาแน่นกว่าขอบเขตปัจจุบัน

ในตอนนี้แหวนที่เคยเป็นที่อยู่ของอาจารย์ กลับกลายเป็นของลั่วเจิ้ง

และร่างกายก็สลับสับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ปากของลั่วเจิ้งยกขึ้น รอยยิ้มชวนขนหัวลุกปรากฏแทบจะในพริบตา “ถึงแม้ข้าจะเป็นเพียงวิญญาณที่อาศัยพึ่งพิงร่างกายผู้อื่น แต่ก็หาใช่อะไรที่สัตว์อันต่ำต้อยเช่นเจ้าจะมายิ่งผยองได้”มือของลั่วเจิ้งยกขึ้นและชี้ไปทางจระเข้ทองคำ

ด้วยการชี้ คลื่นน้ำราวกับพายุก็ก่อตัวขึ้นและห้อมล้อมจระเข้ทองคำด้วยความเร็วที่มันไม่อาจตอบสนองได้ทัน

ด้วยคลื่นน้ำที่เปรียบเสมือนพายุ ทำให้จระเข้ทองคำชะงักและเกิดความหวาดกลัวขึ้นในสายตา

พายุน้ำสูงขึ้นเหนือฟากฟ้า พัดสายหมอกในระยะ500ลี้หายไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยการที่ลั่วเจิ้งบินมาเกือบจะถึงพื้นดิน ทำให้รัศมี300ลี้ห่างจากตัวเขาปรากฏป่าเขา

เมื่อเห็นป่าด้านหน้า ร่างของลั่วเจิ้งก็บินตรงไปทันที“ข้าในตอนนี้ ยังไม่อาจต่อสู้กับจระเข้ทองคำได้ คงหวังว่าพายุน้ำจะสามารถถ่วงเวลาให้มันได้สักพัก”

ด้วยการที่อาจารย์ควบคุมร่าง ทำให้ความเร็วของลั่วเจิ้งในตอนนี้ระยะทางเพียง300ลี้

เขาสามารถมาถึงได้ภายใน1นาที

แต่เมื่อร่างของลั่วเจิ้งมาถึงป่าพายุน้ำก็หายไป

สายตาของลั่วเจิ้งกลับมาเป็นเหมือนเดิม และวิญญาณของอาจารย์ก็กลับไปยังแหวนในทันที

อาจารย์กล่าวเตือน “แม้เจ้าจะมาถึงพื้นดินแล้ว แต่เจ้าก็ยังไม่ปลอดภัย รีบออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด!!”

ลั่วเจิ้งหอบหายใจ และใช้พลังปราณที่เหลือเพียงน้อยนิดประคองร่างอันเหนื่อยล้ารีบบินออกจากเขตแม่น้ำพันลี้

หลังจากออกมาจากเขตแม่น้ำพันลี้แล้ว เสียงคำรามดังสนั่นก็ปรากฏขึ้น

เสียงคำรามของมันทำให้พื้นปฐพีเกิดสั่นใหว ป่าไม้รอบๆส่ายไปมาราวกับจะล้มได้ทุกเวลา

ลั่วเจิ้งสีหน้าซีดเซียว และรีบมุ่งออกจากจุดที่อยู่อย่างรวดเร็ว

เมื่อลั่วเจิ้งออกห่างจากเขตแม่น้ำพันลี้ได้เกือบ20ลี้แล้ว

เขาก็มองหาสถานที่พักฟื้นทันที

หลังจากมองหาอยู่สักพัก ลั่วเจิ้งก็พบแม่น้ำสายหนึ่ง

แต่ด้วยความหวาดกลัวที่ยังคงอยู่ ทำให้เขาเลือกพักห่างจากแม่น้ำสายนี้เกือบ3ลี้

ท้องฟ้าจากเดิมสดใส ค่อยๆมืดลงอย่างรวดเร็ว

พระอาทิตย์ค่อยๆลับขอบฟ้า ดวงดารามากมายเปล่งประกายระยิบระยับเต็มท้องฟ้า

ดวงตาของลั่วเจิ้งค่อยๆลืมขึ้น พร้อมกับพลังปราณที่เต็มเปี่ยม

เขาหันมองรอบๆ และสังเกตเห็นว่าตอนนี้ท้องฟ้ามืดค่ำเป็นที่เรียบร้อย

เขาค่อยลุกขึ้น และเดินไปยังแม่น้ำอย่างช้าๆ“หวังว่าจะไม่มีสัตว์อสูรอย่างจระเข้ทองคำโผล่มาหรอกนะ”เขาภาวนาเล็กน้อย

ร่างของลั่วเจิ้งในตอนนี้ทั้งสกปรก และหิวโซเป็นอย่างมาก

แม้ผู้บ่มเพาะระดับก่อเกิด จะสามารถอดอาหารได้นานนับปี

แต่ด้วยการเดินทางที่เต็มไปด้วยอันตราย ทำให้แม้เขาจะเป็นผู้บ่มเพาะระดับก่อเกิด

แต่เขาก็ยังคงหิวมากในตอนนี้

ร่างอันสกปรกของลั่วเจิ้งค่อยๆถูกชะล้างอย่างช้าๆในแม่น้ำ

พร้อมกับกองไฟที่คอยเผาปลาหลายตัวอยู่ใกล้ๆ