มารับลั่วเจิ้ง

กาลเวลาไหลผ่านไป วันเวลา7วันผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลา4วัน ลั่วเจิ้งอยู่กับครอบครัวไม่ห่างเลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้าหรือค่ำคืน ลั่วเจิ้งก็มักจะอยู่กับลั่วฟานและลั่วซิงจื่อ

ในเช้าของวันที่7 ท้องฟ้าที่แต่เดิมสดใสกลับแปรเปลี่ยน

เปลวเพลิงสีแดงฉานปรากฏขึ้นเหนือตระกูลลั่วและแผ่กระจายไปทั่วสารทิศ

เปลวเพลิงอันร้อนระอุทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นทะเลเพลิง

รัศมี1ร้อยลี้ต่างตกอยู่ภายใต้เปลวเพลิงนี้

ลั่วฟานและผู้อาวุโสทั้งหมดตื่นตระหนกในทันที และรีบพากันออกมาจากที่พัก

พร้อมเงยหน้ามองท้องฟ้าที่กลายเป็นทะเลเพลิง

เมื่อคลื่นเปลวเพลิงตกลงมายังด้านล่าง ค่ายกลป้องกันเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว

“ศัตรูบุกงั้นรึ?”ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวขึ้น ความหวาดกลัวปรากฏในจิตใต้สำนึกของเขาแทบจะในทันที

ดวงตาของเขาเริ่มสั่นสะท้านเมื่อเห็นว่าค่ายกลป้องกันเริ่มละลายอย่างช้าๆ

มันไม่ได้แตกสลาย แต่กลับละลายราวกับขวดแก้วที่มิอาจทนความร้อนได้

ลั่วฟานจ้องมองไปยังเปลวเพลิงที่ค่อยๆแหวกออก “มาแล้ว!!”น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึม

ในสายตาของเขา ปรากฏหญิงสาวค่อยๆบินลงมาด้านล่างผ่านเปลวเพลิง

ร่างกายอันสมบูรณ์แบบ ทำให้ลั่วฟานตกตะลึง

แม้ระยะห่างของเขาและหญิงสาวจะค่อนข้างไกล แต่เขาก็สามารถบอกได้เลยว่าหญิงสาวปริศนาที่ปรากฏ

แม้จะหาทั่วมณฑลต้าลู่ ก็ไม่อาจหาตัวตนใดมาเทียบได้

ร่างของนางหยุดลง “ข้าตัวแทนของสำนัก มารับตัวลั่วเจิ้ง”ก่อนจะกล่าวขึ้น

เสียงของนางดังกึกก้องไปทั่วทั้งตระกูลลั่วและบริเวณรอบๆ

แม้แต่พื้นปฐพี เพียงแค่เสียงของนางเปล่งออกมาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ร่างของลั่วฟานไม่อาจทรงตัวได้ และล้มลงดวงตาของเขาจ้องมองไปยังหญิงสาวด้วยความหวาดกลัว

ลั่วเจิ้งที่อยู่ข้างๆตกตะลึง เมื่อเห็นว่าพ่อของตนล้มลงกับพื้น

“ข้าให้เวลา1นาที ถ้าลั่วเจิ้งยังไม่ปรากฏตัว จะถือว่าผิดสัญญาที่เคยกล่าว และผู้ที่เกี่ยวข้องจะต้องชดใช้แทน”เสียงของหญิงสาวยังคงดังอยู่เรื่อยๆ

ลั่วเจิ้งที่ได้ยินก็ไม่รอช้า และบินขึ้นไปด้านบนทันที “ข้าลั่วเจิ้ง ยินดีที่ได้พบผู้อาวุโส”และรีบทำความเคารพอย่ารวดเร็ว

หญิงสาวจ้องมองไปยังลั่วเจิ้ง “ผู้อาวุโส? ข้าเป็นเพียงศิษย์ของสำนักที่มาทำภารกิจเท่านั้น”

สิ้นสุดเสียงของหญิงสาว ลั่วเจิ้งก็ตกตะลึง“เพียงแค่ศิษย์ยังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แล้วผู้อาวุโสจะแข็งแกร่งเพียงใดกัน”เขาคิดในใจ ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ

“ในเมื่อมาแล้ว งั้นก็ไปกัน!!”หญิงสาวหันหลัง

แต่ก่อนที่นางจะจากไป ลั่วฟานก็มาปรากฏอยู่ข้างๆลั่วเจิ้งทันที “ข้ามิอาจให้ลั่วเจิ้งไปกับเจ้าได้ เพราะฉะนั้นกลับไปเถอะ!!”

หญิงสาวหันหลังกลับมา พร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย“หื้ม?”

ลั่วฟานกล่าว “ลั่วเจิ้งนั้นเป็นสมาชิกของตระกูลลั่ว และยังเป็นผู้สืบทอดตระกูล ในอนาคตเขาจะเป็นถึงหัวหน้าตระกูลลั่วซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในมณฑลต้าลู่ สำนักเล็กๆของเจ้ากล้าดีเยี่ยงไรมาเอาตัวลูกของข้าไป!!!”ความโกรธปรากฏขึ้นแทบจะทันที

แม้ตอนแรกลั่วฟานจะหวาดกลัว แต่ด้วยศักดิ์ศรีของเขา ทำให้เขากล้าออกมายืนอยู่ตรงหน้านาง

หญิงสาวหัวเราะออกมาเล็กน้อย “มณฑลต้าลู่? มณฑลเล็กๆที่ไม่มีแม้แต่ผู้แข็งแกร่ง กล้าดีเยี่ยงไรมาอวดดีต่อหน้าข้า”ออร่าของหญิงสาวถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมด

อุณหภูมิรอบๆร้อนขึ้นอย่างชัดเจน ราวกับมีดวงอาทิตย์ขนาดย่อมๆมาปรากฏตรงหน้า

“เป็นเพียงมดริอาจทำตัวเยี่ยงราชสีห์ โอหัง!!”ฝ่ามือขนาดยักษ์ตกลงมายังลั่วฟานอย่างรวดเร็ว

ลั่วเจิ้งที่เห็นก็ไม่รอช้า รีบเอาตัวเข้าห้าม “ศิษย์พี่ โปรดยกโทษให้ท่านพ่อของข้าด้วย ท่านทำไปก็เพื่อปกป้องข้าเท่านั้น”

สิ้นสุดเสียงของลั่วเจิ้ง ฝ่ามือขนาดยักษ์ก็หายไป

“เจ้าต้องรู้ไว้ด้วยว่า ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด ถ้าบังอาจมาดูถูกสำนัก มันผู้นั้นต้องตาย!!”เสียงเย็นชาดังขึ้น

ลั่วฟานสั่นสะท้านเมื่อได้ยินเสียงของนาง ก่อนจะนึกถึงฝ่ามือขนาดยักษ์ที่ตกลงมาก่อนหน้า

เขาพึมพำอยู่ในใจ “ถ้าข้าไม่ได้ลั่วเจิ้ง ข้าคงตายไปแล้ว”ก่อนจะมองไปยังหญิงสาวด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด

“ข้าให้เวลา10นาที จัดการธุระที่ยังเหลืออยู่ให้เสร็จ”หญิงสาวจากไปทันทีเมื่อกล่าวเสร็จ

ลั่วเจิ้งพยักหน้า“เข้าใจแล้ว”ก่อนจะบินลงมาด้านล่างพร้อมกับลั่วฟาน

10นาทีแห่งการลำลาผ่านพ้นไปในที่สุด

ลั่วซิงจื่อเช็ดน้ำตา “ข้าจะรอเจ้าอยู่ กลับมาเยี่ยมข้าและคนในตระกูลบ้างล่ะ”

ลั่วเจิ้งพยักหน้า “ขอรับ ข้าจะกลับมาบ่อยๆเมื่อมีเวลา ท่านพ่อก็ดูแลตัวเองด้วยล่ะ”

“อืม!”

ร่างของลั่วเจิ้งค่อยๆลอยขึ้น “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าไปก่อน”เขาโบกมือเล็กน้อย และมองไปยังหญิงสาว

หญิงสาวพยักหน้า และบินนำลั่วไป

แสงสีแดงและสีน้ำเงินปรากฏขึ้นและหายไปอย่างรวดเร็ว

ลั่วฟานจ้องมองไปยังแสงทั้ง2 “พวกเขาไปแล้ว ข้าคงได้แต่ยอมรับ”

ลั่วซิงจื่อพยักหน้า “มณฑลต้าลู่เล็กๆนี้ ไม่เหมาะกับลั่วเจิ้งจริงๆนั่นแหละ ในเมื่อเขาตัดสินใจแบบนั้นก็ปล่อยเขาไปเถอะ ในช่วงที่เขาไม่อยู่ เราก็ควรทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดเพื่อรอการกลับมาของเขา”

“แต่..”

ลั่วซิงจื่อตบศีรษะของลั่วฟาน “ไม่ต้องมาตรงมาแต่ รีบๆกลับไปทำงานได้แล้ว”

ลั่วฟานลูบศีรษะ และพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง“เข้าใจแล้วน่า”